Het wielerseizoen 2026 is inmiddels begonnen. Als de lente zich laat zien - kersenbloesem bij Wereldmuseum in Leiden - is het eerste monument, La Primavera ook niet ver.
Maar voordat Pogi probeerde MVDP deze keer wel de baas te blijven op de Cipressa en Poggio was het mijn beurt. De Joop Zoetemelk Classic is de openingsklassieker voor ons, gewone stervelingen.
Na een laatste goede block training van de week in Meijendel was ik er klaar voor. Mijn nieuwe tweedehands gravelbike, een prachtige shining bruine Specialized Diverge, is daar ook debet aan.
Het lentezonnetje was beloofd, maar liet zich pas tegen het einde zien. Om die reden had ik mijn Specialized beenstukken aan. Niemand zit ook te wachten op mijn ongeschoren witte benen.
Gelukkig was superknecht Timo dit jaar van de partij. Ook Timo’s wielermaten Pieter en Hans gaven acte de présence. Het tweetal trapt - normaal gesproken - wel wat meer wattages weg dan ik, maar soit. Pieter had zich wederom in een aero Batman-pak gehesen. Het ging hem nog niet snel genoeg.
Helaas was ik mijn knechten bij Zoeterwoude al kwijt. Door slechte positionering - of was het toch het niveauverschil? Misschien maar beter. Je moet nooit te snel in het rood rijden. Gelukkig kon ik mijn karretje regelmatig aanhaken bij een pelotonnetje dat mij lekker uit de vuile wind hield.
Bij de enige verzorgingspost kwam ik mijn knechten weer tegen. Na een snel onderhoud - Pogi kan Mathieu in deze vorm toch nooit lossen? - scheidden onze wegen weer. Zij kozen voor de 100 kilometer, terwijl ik 75 kilometer meer dan genoeg vond. Te vaak had ik te lang aan het elastiek gezeten. Onder een lentezonnetje reed ik kop-over-kop met een Leiderdorper richting Leiden. Met een goed gevoel kon ik bij Brasserie Meelfabriek Zijlstroom genieten van een cappuccino en een bescheiden appeltaartje.
Na mijn beautysleep installeerde ik mij in mijn mancave. De grote vraag was of Pogacar Mathieu kon lossen op de Cipressa of op de Poggio? In de voorbereidingskoersen hadden allebei hun uitzonderlijke klasse al laten zien. De ultieme puncher Mathieu won met overmacht twee ritten in Tirreno, terwijl alleskunner Pogi in Strade voor de zoveelste keer een masterclass wielrennen gaf.
De finale van Milaan-Sanremo was weer een enerverende koers. Pogi crashte (!) een paar kilometer voor de Cipressa. Gelukkig zonder erg. Mathieu lag er ook bij en moest een forse inspanning plegen om terug te komen in het peloton. Hij had wel zijn hand geblesseerd. Na een geweldige inhaalrace van Pogi bleven alleen hij, Mathieu en Pidcock over op de top van de Cipressa. Ook in de afdaling bleef Pogi druk zetten op zijn mede vluchters. Daardoor kreeg Mathieu geen tijd om te te herstellen. Op de Poggio - last van zijn hand/val? - moest hij passen. Pidcock gaf echter geen krimp. Samen reden ze SanRemo binnen. Wie had na 298 kilometer nog de meeste jus in de benen? Pogi ging de sprint als eerste aan in de straten van San Remo. Pidcock kwam er naast, maar moest toch nipt zijn meerdere erkennen in Pogi. De beste wielrenner aller tijden won zijn eerste Milaan- Sanremo.
Over twee weken krijgt Mathieu de kans tijdens de Ronde van Vlaanderen om revanche te nemen.
Ab+
