Ook dit jaar zakten we af naar het wielergekke België voor de heilige week. Vlaanderen was meer dan klaar voor de Ronde van Vlaanderen . Mede doordat Wout van Aert zijn oude vorm lijkt te hebben gevonden. In Dwars door Vlaanderen werd hij, na een explosieve solo van 40 kilometer, in extremis nog voor de streep teruggepakt. Maar het goede gevoel was er, gezien zijn voorzichtige glimlach op zijn gezicht in het interview achteraf. En ook de Belgische ‘kanonskogel’ Evenepoel doet toch mee aan de Hoogmis van het wielrennen.
Het traditionele laad-gepruts van Dien zijn auto bleef dit jaar achterwege. Fijn, maar gek genoeg mis je deze aanloop toch. Na een proteïne-rijke lunch - croque madame! - in St. Nicolaas hengelden we onze fietsjes uit de auto bij ons XL-onderkomen in Nederzwalm.
Witte kon helaas dit jaar door een hernia niet mee trappen. Dien zit nog altijd in zijn ‘chasse patate' maar nog steeds met het geloof ooit te kunnen aansluiten. Parijs-Nice is nog ver. Vriend Bun heeft, na verwoede pogingen, nog steeds pap in de benen en bestuurt de comfortabele VW Arteon bezemwagen.
Tiem en ik moesten de meubelen redden in Vlaanderen. Tiem had een prachtige route uitgestippeld met de meeste iconische klimmetjes van de RVV. Ik had best al wat kilometers in de benen op mijn uiterst gesoigneerde Specialized Diverge gravelbike, maar de steile korte kuitenbijters tegen de 20% was andere koek. Maar ik verbaasde mezelf. Weliswaar tientallen meters achter superknecht Tiem, vloog ik de klimmetjes over. Een geweldige boost voor het moraal en het weekend.
In de avond filosofeerde we over de kansen van de vier musketiers; Pogi, MVDP, van Aert en Evenepoel. De ‘kanonskogel’ had de Belgische pers in hun hemd gezet door regelmatig te zeggen de RVV niet te gaan rijden. Stiekem - Remco kennende - had hij al een half jaar op de iconische Vlaamse hellingen getraind.
Op zaterdagochtend was het topoverleg omtrent het plan de campagne op zondag, de dag van de Hoogmis. Alle scenario’s passeerden de revue en werden even later met de auto minutieus afgelegd. De kasseienstrook Mariaborrestraat, de kasseienklim de Molenberg en onze vertrouwde stek in Ronse, de Oude Kruisweg. De eerste twee vielen af na een zorgvuldige analyse. Een saaie, rechte, veel te goed bijliggende kasseienstrook en een kasseienklim te lang voor de finish. We eindigden de zaterdag in Oudenaarde, het episch centrum van de Ronde. Daar laafden we ons aan de Gentse Strop, kaasplankjes en de vele exclusieve fietsjes van de RVV-cyclo.
Dus werd het copy/paste van vorig jaar. Koers kijken op de Oude Kruisberg in Ronse waar de renners twee keer passeren. Toch? Na een copieus paasontbijt, pikten we de koers live eerst even op bij café ‘De Patrijs’ - op loopafstand van ons huisje.
Na 'De Patrijs' gingen we ons klaarmaken om naar de koers te gaan. Toch? We zagen comfortabel vanaf de bank op de Belg dat, naast het spoorwegovergang-incident, de koers nog moest ontploffen. Hangend voor de TV werd ingeschat hoe laat we moesten vertrekken voor de passage op de Oude Kruisweg. Maar we schoven het vertrek-moment, onder invloed van de koers, steeds verder voor ons uit. Daarnaast werden we gegijzeld door onze fysieke ongemakken. Dien kon amper lopen die ochtend en Witte moest eigenlijk nog rustig aan doen. Tel daarbij op dat Bun niet van de bank af te slaan was. We bleven dus thuis - niet verder vertellen, hé.
Maar met ons hoofd en hart zaten we volledig in de koers. Met veel verbaal geweld werd de koers en de koers tactiek, of het gemis daaraan (!), van commentaar voorzien. Een groot voordeel is dat je de koers kilometer voor kilometer kunt volgen.
‘Daar zijn we geweest’ zegt Bun als we op tv café de vliegende Hollander voorbij ziet komen. Dit is het fan-café van Mathieu van der Poel waar we op de verkenning langs kwamen.
De koers ontplofte op ‘onze’ Molenberg. ‘Daar hebben we gelopen’, schreeuwt Bun inmiddels liggend vanaf de bank. ‘Wat een fucking hondenweer’ roept Dien, waar nog altijd iemand op zijn knie beukt. De renners krijgen een plensbui over zich heen. ‘Welke van Dijke zit nou in de kopgroep?’, schreeuwt Ab+. ‘Wout is niet goed, hoor’, analyseert Ab+ kort hardop. Al snel blijven de vier musketiers samen over. Wout van Aert rijdt even op kop. ‘Voor de bühne’, roeptoetert Tiem. Maar de aimabele Belg moet passen op de 2e passage van de Oude Kwaremont. Op de Paterberg neemt Remco brutaal de leiding. ‘Spierballen rollen van die voetballer!', brult die Witte. Even later staat ook hij geparkeerd. Gezamenlijk draaien de twee topfavorieten, Pogi en Mathieu rond. Mathieu rijdt niet volle bak mee. ‘Plakken, plakken, helemaal niet meerijden’, krijsen Ab+ en Dien. Maar Mathieu laat zich toch weer verleiden tot het wedstrijdje ver plassen waarvan je weet dat je tegen Pogi gaat verliezen.
Niet iedereen was het eens met onze analyse, wat leidde tot tweedeling op de bank. MVDP reed niet volle bak mee, maar het ‘sparen’ was niet genoeg om de beste wielrenner ooit te volgen op de laatste passage van de Oude Kwaremont. Voor een groot kampioen als Mathieu is negatief koersen lastig, zo niet onmogelijk. Maar als je een grotere kans wil hebben om te winnen, moet je soms wat slimmer rijden en je ego of vriendschap opzij zetten.
Pogi kwam solo aan in Oudenaarde. Mathieu werd tweede en Evenepoel, in zijn eerste Ronde, werd knap derde. Wout viel, tot grote teleurstelling van heel België, weer net buiten het podium. Bij de vrouwen won Vollering haar eerste Ronde. Ze reed iedereen uit het wiel op de Oude Kwaremont.
Met spelletjes - kaarten en ‘zet in en win' - en de nodige drank en drugs werd de teleurstelling enigszins weggespoeld. Volgende week laat Mathieu Pogi, huilend om zijn moeder, achter op kasseienstrook ‘Carrefour de l’Arbre’ en komt solo binnen in Parijs-Roubaix.
Tot volgend jaar in de Ronde van Vlaanderen.
Ab+
