Uitgepolderd?

Onder druk van boeren en bouwers draait Rutte de maximumsnelheid terug van 130 naar 100. Een korte termijn oplossing voor teveel stikstof in de lucht. 'Van Vroem Vroem partij naar bakfiets partij', zei Wilders gekscherend over de VVD. 'De VVD staat met de rug naar de samenleving' schreeuwt Hans de Boer, voorzitter van de werkgevers. De VVD laat teveel zijn oren hangen naar links is een veelgehoorde reactie. VVD, de natuurpartij.
Hans is het zat. Samen met de boeren, bouwers, leraren en de mensen in de zorg. Ze zijn razend over het pappen en nathouden-beleid van Rutte III. Het Malieveld inclusief grasmat moest eraan geloven afgelopen maanden. Zijn we anno 2019 uitgepolderd?

Eind jaren tachtig werd al geconcludeerd dat de economische groei in ons (te) kleine landje - overigens ook wereldwijd - de natuur ernstig in de weg zit. Ook het lerarentekort, de hoge druk in de zorg en de vergrijzing werd decennia geleden al voorspeld. Als we het zagen aankomen, waarom is er dan niet eerder ingegrepen? Omdat daar lef voor nodig is. En veel politici hebben geen ballen omdat het impopulaire maatregelen zijn en dus vaak stemmen kost. Ook laten politici zich vaak onterecht leiden door bedrijven (o.a. Shell) waar money rules en moreel leiderschap ver te zoeken is.

Politici kunnen dan ook niet verbaasd zijn dat nu teveel stikstofuitstoot en een te hoog PFAS-gehalte  - gif in grond - BV NL lam legt. De natuur in Nederland gaat naar zijn klote en we zitten ruim boven de toegestane hoeveelheid aan stikstof en PFAS. Met de vele natuurgebieden in ons kleine welvarende land zijn we natuurlijk al snel de klos. Nederland heeft veruit de hoogste stikstof uitstoot per hectare van Europa. De boeren nemen 45% voor hun rekening waarvan 75% voor het buitenland geproduceerd wordt. Dit moet anders. Kabinet bereidt eindelijk een pakket maatregelen voor terwijl nog steeds een landbouwvisie ontbreekt.
Overigens een tandje minder groei is ook niet erg, gezien economische groei ons naar de afgrond drijft. Waar is die ongebreidelde groei voor nodig? Om aandeelhouders - veelal buitenlanders - en pensioenfondsen tevreden te houden? Iedereen moet maar eens beseffen dat het plafond bereikt is. Een beetje minder mag wel. Een nog grotere SUV, een nog groter huis, een verre vakantie, er zijn belangrijkere - immateriële - zaken. We lopen tegen onze grenzen aan en dat is voor veel mensen lastig te verkroppen. Bij veel jongeren groeit het klimaat besef wel. Dit in tegenstelling tot veel ouderen (#OKboomer). De kloof tussen jong en oud wordt steeds groter. Of het nou over het klimaat, gelijkheid, pensioen, Brexit of zwarte Piet gaat, de ouderen denken in veel gevallen veel conservatiever dan de jongeren.
Daarnaast heeft de politiek een geloofwaardigheidsprobleem. Men had gemakshalve verzwegen dat er 70 burgerslachtoffers zijn gevallen bij een aanval in Irak. Rutte kon zich niets herinneren…leugenaar. De waarheid vertellen is een betere optie, al is deze hard. Bang om de waarheid te vertellen? Daarom zijn ze toch gekozen.
Ecologische crises en toenemende ongelijkheid dwingen ons om anders te denken en te handelen. We hebben politici en economen nodig met een open blik waar groei niet meer vanzelfsprekend is.

Ab+

LIFF and let live

Judy schudde nerveus wat pillen uit een glaasje potje en nam ze in met een flinke slok whisky. Zonder pillen en drank kwam ze de dag niet meer door. 
In haar kinderjaren werd kindersterretje Judy Garland geterroriseerd  - #MeToo avant la lettre - door haar managers. Weinig eten en slapen, maar te veel uren op de planken. De aan lager wal geraakte actrice/zangeres probeerde tevergeefs haar zangcarrière in Londen nieuw leven in te blazen om voor haar kinderen te zorgen.
Ik pinkte in het Leidse Kijkhuis maandagmiddag een traantje weg bij het zien van het tragische leven van Judy Garland. Renee Zellweger in een andere rol dan Bridget Jones blijft overigens wennen. 

Tijdens het LIFF, internationaal filmfestival in Leiden, haal ik in elf dagen de ‘film schade’ van 2019 in. We trapten eerder af met de Schotse film Beats. Beats vertelt het verhaal tussen twee boezemvrienden - Spanner en Jonno - ten tijde van de Rave, early nineties in de UK. Onder de - verboden - repeterende opzwepende beats van de Rave proberen de twee maten te ontsnappen aan de uitzichtloze Engelse maatschappij. Zij werden beroofd van hun right to party (Rave to the Grave) door the police - onder andere de stiefvader van Jonno. Het bracht Timo, Hans en ik  terug naar eind jaren tachtig toen we - met huilende moeders aan de kant - Vlaanderen met pillen en drank onveilig maakten. La Rocca in Lier was onze verboden danstempel. De derde film was de indringende film 'And Then We Danced' over de ontluikende liefde tussen twee dansers in een homofobe Georgische samenleving. In Trianon III, zag ik 'Spider', een Chileense thriller over een rechtse paramilitaire groepering - gesteund door de CIA - tijdens de linkse regering van Allende, begin jaren zeventig. Een driehoeksverhouding met 'femme fatale' Inés staat centraal in de film. Als de radicale leider van de groep, Gerardo, na 40 jaar, weer opduikt zorgt dit voor veel commotie. In 'Sorry we missed you' zoekt een Britse gezin zeer aangrijpend naar financiële vrijheid.
De gemene deler van deze films is de hang naar vrijheid en hoe deze wordt beperkt. Vrijheid in denken doen. Gun en geef elkaar de vrijheid want deze is niet vanzelfsprekend. De overheid zal de (financiële) vrijheid beter moeten faciliteren in 2020.
We eindigden met Amazing Grace, waar Aretha Franklin, Queen of Soul, vanuit haar tenen ons hoop gaf op een vrijere wereld. Alleluja. 

Ab+

Beaujean

Als de dagen korter worden en de bladeren van de bomen vallen, zoeken wij regelmatig Limburg op om wat te onthaasten. Even niks in een andere omgeving.  Beaujean Vacances is dan vaak de gelukkige om ons te huisvesten in  één van haar strak ingerichte vakantiewoningen in Zuid-Limburg.
Tot voor een paar jaar geleden bivakkeerden we aan het eind van de zomervakantie ook met de vriendengroep van mijn vrouw in een luxueus huis van Beaujean Vacances. Door de vele gezinsuitbreidingen liepen de kosten al snel uit de klauwen. Ondanks een veto van de  kinderen kiezen wij de laatste jaren voor een boerencamping ergens in het land. Gelukkig zijn de weergoden ons doorgaans goed gezind.

Met het eigen gezin en buiten het zomerseizoen kiezen we wel voor een stenen dak van Beaujean boven ons hoofd. Deze keer niet in het Nederlandse Geuldal, maar in de Belgische Voerstreek, vlakbij Maastricht. Mijn dochter - inmiddels 17 - bleef voor het eerst tot haar eigen genoegen alleen thuis. Mijn zoon kon ook zijn zus wel even missen. Netflix had hij wel meegenomen. Wij moesten het - nondeju - doen met alleen Belgische en Franse zenders op het mega screen aan de muur. Gelukkig vergoedde de prachtige Voerstreek omgeving alles. De grillige heuvels en de vele wandelpaden door bos en weilanden - hier en daar wat koeien ontwijkend - maken het tot een walhalla voor wandelaars. Het landschap is minder gecultiveerd dan in Nederland wat de natuurbeleving ten goede komt. Ook het centrum van het plaatsje 's-Gravenvoeren was minder gecultiveerd.. De hoofdstraat van het weinig tot de verbeelding sprekende dorpje was massaal opgebroken en zonder 4x4 monstertruck totaal onbegaanbaar. Typisch Belgisch. De regen van de voorbije dagen had de weg veranderd in een kolkende modderstroom. De 'deviation' bracht helaas ook geen soelaas. Als je niet over deze hoofdstraat het dorp uit reed richting Maastricht, betekende dit minimaal 50 km omrijden. Gelukkig is de benzine in België wel ruim 20 cent goedkoper dan in Nederland. Gelukkig konden we wandelen vanaf ons vakantiewoning. Alle wandelroutes starten en eindigen in België - hoe kan het ook anders - in de kroeg. In dit geval café 'De Wandelaar'. Een bruine kroeg gevuld met mariabeelden en wat stamgasten als meubilair en vies ruikende kleedjes op de vele kleine houten tafeltjes. De routes waren goed uitgepijld en gingen kriskras door heuvels, weilanden en herfstachtige bossen. Helaas moest ik gezien mijn rechterkant beperking de eerste wandeletappe na drie kwartier staken. Na mijn beauty sleep stond in de middag Maastricht op het programma. Mijn zoon en vrouw konden hun shopping desire toch niet onderdrukken. Ik nam zonder te klagen plaats op de Markt bij café de Zwaan. Ik liet mij het non alcoholische NONnetje IPA van Jopen goed smaken.
De volgende ochtend liet ik mij tijdens de tweede- ingekorte - wandeletappe niet kennen en voltooide deze met vlag en wimpel. Nu nog het dorp uit…

Ab+

Colin

Genie Colin Benders is een muzieknerd. Na eerst furore gemaakt te hebben als Kyteman in the jazz heeft hij zich nu gestort op de Dance scène. We zochten hem op in de Melkweg tijdens Amsterdam Dance Event 2019. Op het ticket stond dat de zaal open ging om 18.30u. De aanvangstijd was een verrassing. Waarschijnlijk wist Colin het zelf ook niet..We dronken eerst een biertje in de Balie, één van de ADE centra in Amsterdam. In totaal telde Adam ruim 200 venues waar de pillen slikkende dance-liefhebber zich in kon verliezen. Met Benders wisten we niet zo goed wat te verwachten. Hijzelf evenmin gezien zijn nogal warrige persoonlijkheid. Misschien had ik daarom wel kaartjes gekocht.

In de aanloop werden we op het verkeerde been gezet door de gevoelige sferische klanken bij de entree van de Rabozaal in de Melkweg. De zaal liep langzaam vol. Maar Colin - als een echte ster - liet ons wachten en nog langer wachten. Net toen we na ruim twee uur uit protest - en pijn in mijn rechterzijde - de zaal wilden verlaten had Colin eindelijk de moeite genomen het podium te beklimmen. Het was inmiddels 20.45u. Alsof hij wat goed moest maken ging hij er met gestrekt been in. Een bak herrie vulde de zaal vanaf de aftrap. Met zijn voet vol op het gaspedaal ging hij het publiek met veel ‘muzikaal’ geweld te lijf. De muur van geluid ging gepaard met een zenuwachtige hypnotiserende lichtshow. Na een overdosis aan decibelen - het was inmiddels na 21.30u - kwamen we om van de honger. Vriend Bob mocht - volgens zijn vastendieet 16/8 - eigenlijk al niet meer eten. We gaven collectief Colin de schuld. De keiharde Techno van Colin was ondertussen  in de overdrive gegaan maar kon ons nog steeds niet bekoren. Toch maar weer eens een pilletje?
We excuseerden ons keurig bij Colin om te gaan tafelen bij Wagamama op het Leidseplein. Het voorgerecht Bao Bun met champignons en Aziatische sla redde onze avond. Terwijl Colin nog in de hoogste Techno-versnelling zat - hij kwam er ook niet meer uit - lieten wij de hete curry met kip Katsu goed smaken. We blusten de hete curry bij The Tara op het Rokin. De dienstdoende dj Clint Maximus, in de hoek van één van vele sfeervolle ruimtes, herstelde ons vertrouwen in de Dance.

Ab+

#Yorkshire2019

Terwijl heel 50Plus Nederland tegenwoordig een e-bike bestierd doen de wielrenners tijdens het WK Wielrennen in Yorkshire (UK) het nog zonder hulpmiddelen. Mathieu van der Poel is de laatste die een hulpmotortje nodig heeft. VDP bracht mij naar het geplaagde Groot Brittannië. Oké, de UWV beslissing om mij - na twee jaar - grotendeels af te keuren speelde ook mee. Ik moest er even tussenuit om tot mezelf te komen, some quality time for myself. Ook wilde ik wel eens weten hoe het met de gemiddelde Brit gaat in tijden van chaos door de Brexit.
VDP,  de alleskunner uit Nederland - of België zoals je wilt - verbaast dit seizoen de wielerwereld.  Koud vanuit het veldrijden, direct één van de beste dit seizoen in het Mountainbiken en op de weg. De nieuwe wielerheld tart eeuwenoude trainingsschema's op de weg. Winnaar van een historische Amstel Gold Race door uit geslagen positie alsnog glorieus te winnen. En in de voorbereiding op het WK won hij - met twee vingers in de neus - de ronde van Groot-Brittannië. De enige prijs die nog ontbreekt is de WK titel op de weg. Deze gaat VDP ‘even’ ophalen in Yorkshire, UK. Het WK parcours is op het lijf geschreven van VDP.  De wegrace telt 284,5 kilometer (!) op een geaccidenteerd terrein en eindigt met zeven laps (last minute aangepast naar 9 laps) van 14 kilometer op een heuvelachtig terrein rond Harrogate. De finish loopt ook nog licht omhoog. Met andere woorden een kolfje naar de hand van master puncher VDP. Daar wilde ik live bij zijn.
Gezien mijn vliegangst was het vervoermiddel naar de UK al snel duidelijk. De ferry van IJmuiden naar Newcastle. Vanuit Newcastle zou ik dan by rail zakken richting Yorkshire - Harrogate om precies te zijn - waar VDP 'even' zijn prijs op gaat halen. Op booking zocht ik naar een typisch Brits hotelletje voor een zacht prijsje. Je weet wel, een statig landhuis met een stijve tuin met heggen geschoren in de vorm van Engelse poedels. De pond was door het Brexit debacle aardig gezakt, maar nog niet ver genoeg gezien de prijzen op Booking.com. Zij verleiden - of is het toch misleiden? - nog altijd potentiële bookers. Je bent altijd die lucky bastard die de laatst beschikbare kamer hebt kunnen boeken. Finally vond ik de Royal Station Hotel - niet ver van het centrum - in Newcastle voor een fair price. Royal sounds good, right?
Light packed - rugzakje met tandenborstel, schone onderbroeken en sokken - ging ik met de trein naar Amsterdam en vandaar uit met de klaarstaande bus naar IJmuiden. Ik was de boot naar Terschelling gewend maar dit was andere koek. Een mega cruise boot, 11 deks, 3 vreetschuren, een dozijn barretjes, een bios en veel bezopen Engelsen. Op volle zee vielen ze gelukkig minder op. Ook ik had moeite me staande te houden. In de Robinson bar dronk ik een biertje 0.0, met uitzicht op een woeste zee voordat ik aanschoof voor het lopend buffet. Ik kon de rest van verleidingen op de ferry weerstaan en dook vroeg mijn hut in terwijl de boot steeds meer een speelbal werd van de zee. De hut op de ferry was allesbehalve kingsize. Een xs stapelbedje, een ieniemienie wastafeltje en een douche waar je je kont niet kon keren. Ik had mij opgevouwen om in het stapelbedje te komen. Mijn fysio Daan zou trots op me geweest zijn hij het zien van zoveel souplesse. Slapen op zee, een sport apart. Hoe kun je rustig gaan slapen terwijl de boot flink op en neer gaat die de muren van je hut doen trillen? Toch eerst een filmpje? Gelukkig werd de zee ergens midden in de nacht wat rustiger want toen ik wakker werd had ik toch het idee wat uurtjes gemaakt te hebben. Uit het raam kijkende was de zee inderdaad tot rust gekomen. De automatic wake up call om 8.00u AM zei in niet mis te verstane  bewoordingen dat ik uit mijn bed moest komen for breakfast. Een typisch English breakfast - bacon, eggs en beans - liet ik over aan mijn getatoeëerde overweighted medepassagiers. Lopen trouwens alle heren en dames uit de UK in sportoutfit?
Finally Brexit country. Van dek 11 kon ik de grillige kust van de UK zien liggen. Met een dubbeldekker - hoe kan het ook anders - werden we naar Newcastle, city of bridges, gebracht. Ze dachten we hebben nog niet genoeg bruggen, we bouwen er nog één; de Millennium Bridge in 2000. Eentje die kan kantelen hadden ze nog niet.. De hoogteverschillen in de stad deden mij ook aan San Francisco denken. Prachtig.
Bij aankomst sprong ik direct in de trein naar Durham. Ik mocht toch pas na 15u pm mijn kamer op. Castle en Cathedral - die hoog boven de stad uittornen - in Durham zijn met recht één van de mooiste van Groot Brittannië. Magnificant. Met het groene park rond river de Wear een must see.
Voor mijn beauty sleep deed ik een biertje - oké Strawberry Cider - bij de UnionRooms bar aan de overkant van mijn Royal Station Hotel. De hoge zaal met ornamenten was gevuld met party dressed people. Geen woord over de Brexit. De serveerster zei dat iedereen het zat was en Britten just want to have fun,  'Just get it over with'. Hele groepen dames, de één nog uitdagender gekleed dan de ander, was ready to party. Het lijkt alsof de Britten er in het uitgaansleven nog een schepje bovenop doen. Partyen nu het nog kan? Van je boottrip heb je overigens nog lang 'plezier' omdat  je dagen erna nog steeds op en neer gaat voor je gevoel. Na mijn beauty slaap had ik gereserveerd bij Indian restaurant Rani, richting rivier de Tyne. Ik genoot van een hete curry in de kleurrijke tent. Om deze te blussen ging ik vroeg in de avond naar het mooie Revolution, schuin tegenover station. Hier ook geen Brexit stress. Dames waren ook hier 'well' dressed en vermaakten zich luidruchtig met cocktails en shotjes. De mannen zien er overigens net zo gesoigneerd uit als de ladies. Misschien iets minder sexy.. Volgens insiders spant Newcastle wel de kroon. Twee mannen - èèn daarvan straalbezopen - die ik de volgende dag sprak on the train hadden hun vrouwen notabene in Newcastle ontmoet. Als dat maar goed gaat. De Brexit is dus miles away op zaterdagavond in Newcastle. Misschien is dat een wijze les van de Britten; no matter what, have fun.
De volgende morgen - raining cats and dogs - was dan eindelijk de wegwedstrijd voor heren. Met de trein reed ik door het glooiende landschap van Yorkshire naar York alvorens door te reizen naar Harrogate. Door de stromende regen liep ik naar de minster van York. Deze mag nog niet eens in de schaduw staan van de Cathedral van Durham. Of lag het aan het slechte weer? Onder het genot van een bakkie bij Costa Coffee sprak ik een belezen - tenminste dat zei ze zelf - dame uit Londen. Zij voorziet een algehele system breakdown. Een verdeelde wereld - arm vs. rijk en links vs. rechts - waar money rules en er geen vertrouwen meer is in de democratie mede veroorzaakt door de Brexit. De Deutsche Bank is de eerste bank die crashed met alle gevolgen van dien. Misschien wordt het parlement op Bonfire night, 5 november, wel opgeblazen. Ruim 400 jaar geleden, in 1605, was de Engelse militair Guy Fawkes en wat vrienden het parlement - lees adel - meer dan zat. Ze wilden het land verlossen van de de hooghartige adel. Ondanks deze ellende bleef ze opvallend monter, typical British.
Ik pakte met deze positieve kijk op de wereld vroeg de trein in York naar het WK in Harrogate. Deze was reeds stampvol met wielerfans over de hele wereld. Gelukkig had ik wel een seat. Een seat naast wielerfan Lianne Carvell uit de UK die zwanger was. Ze is uitgerekend op 31/10! ‘Great timing’, zoals ze met gevoel voor zelfspot zei. Lianne was ook geen voorstander van de Brexit. Het parlement maakt er een zooitje van, drie jaar na de uitslag van het referendum. Ook al niet omdat ze Monkey Socks runt. Monkey socks? Wielersokken gefabriceerd in Portugal waarvan een deel van de opbrengst naar stichting tegen multiple sclerose - waar haar vriend aan lijdt - gaat. Hun initiatief en het kiezen voor een baby in Brexit time gaven mij en de UK hoop.
Het weer in Harrogate was nog slechter dan in York. De WK sfeer aan de andere kant was geweldig. Zeker toen VDP in de drivers seat zat op het ijskoude en zeiknatte parcours. Valverde - al vroeg uit koers - sprak achteraf van 'Madmen' als hij over zijn wielercollega's sprak. VDP lag op kop met een klein groepje figuranten met nog één lap te gaan. Iedereen - Ieren, Britten, Belgen en Denen - in de Cadex pop-up shop on Parlement street waren het met me eens. Voor onze neus, met nog 500 meter te gaan, zou VDP op het venijnig klimmetje zijn beslissende demarrage plaatsen. Je kan trouwens niet geloven dat de Britten straks dit EU feestje gaan verlaten. Plotseling werd het stil, iedereen was shocked. VDP stond out of the blue geparkeerd. What happened? Kramp, onderkoeld of toch te weinig gegeten? Ook ik had inmiddels kramp van het staan in mijn hele rechterkant. VDP zijn eerste reactie tegen zijn coach Koos Moerenhout was 'sorry, mannen'. De Deense 'figurant' Pedersen werd wereldkampioen.
In de Pitchers & Piano bar afterwards was de stemming ook bedrukt bij de Nederlandse wielerfans. Het ongeloof was groot. Volwassen mannen stonden met tranen in hun ogen. Het vieze Engelse Guinness bier werd gebruikt om de enorme kater weg te spoelen. Gelukkig hielp de Brit Robin en zijn aanhankelijke vrouw - of was het zijn minnares? - ons het drama te relativeren. De aanstaande Brexit is far worse. Hij was fed up met parlement. Hij wilde alsnog in de EU blijven. Waarschijnlijk tegen beter weten in. Het gaat niet gebeuren zei ik tegen hem. VDP daarentegen krijgt zijn kans nog wel.

Ab+

Brainpower; less is more II

Op vrijdagochtend vroeg werd ik door het UWV gebeld. 'Als U het goed vindt doen we het telefonisch af'. De arbeidsdeskundige refereerde naar de WIA-uitslag van de UWV arts en zijn bevindingen na twee jaar in de Ziektewet. Het overviel me wel een beetje, maar oké. Ik was op basis van mijn beperkingen door mijn herseninfarct voor 80-100% afgekeurd, de hoogste schaal. Gezien mijn beperkingen heb ik volgens het UWV geen theoretische verdiencapaciteit (!). Ik moest even slikken. Een dubbel gevoel overviel mij. Fijn dat ik nu een financiële basis heb, maar wel vreemd om te horen dat ik niet of nauwelijks kan werken volgens het UWV. Met name omdat ik mijn hele leven heb gewerkt.
Misschien voel ik me wel een beetje schuldig omdat ik wel 'werk' - vrijwilligerswerk weliswaar - al staat dat niet in verhouding qua complexiteit en aantal uren van mijn vorige jobs. Misschien houd ik me hiermee voor de gek want mijn oude werk zou ik niet meer kunnen doen. Alles kost meer energie, dubbeltaken zijn lastig, sta minder stabiel op mijn benen en werkdruk voel ik direct. Doseren is het toverwoord.

Mijn rechterarm fungeert tegenwoordig als alarmbel. Hij wordt warmer als ik mezelf voorbij loop en bij druk of drukte van mijn omgeving. Mijn rechterkant - voornamelijk bil - daarentegen is toe aan zijn zoveelste fysio in de hoop ook na een half uur zonder pijn te lopen en weer te kunnen tennissen.
Soms moet ik dingen afzeggen - niet altijd ongunstig hoor - of noodgedwongen inkorten. Mijn omgeving begrijpt de situatie niet altijd want als ik hen zie - veelal maar paar uurtjes - ben ik nog steeds dezelfde energieke Ab. Maar ik blijf niet te lang, need mijn dagelijkse beauty sleep en doseer mijn activiteiten. Soms is dat lastig, maar in the end, who cares. Ik had ook voor mijn accident deels schijt aan wat anderen denken. Weer anderen zeggen 'Jackpot' maar zo voelt dat niet.
Gelukkig was mijn energieniveau voor mijn herseninfarct vrij hoog. Met de juiste dosering nu, ben ik nog best in staat om wat onbezonnen, frivole dingen te doen.
Het UWV bedoelt mijn afkeuring vast niet kwaad, maar de beslissing moet toch even bezinken. Tegelijkertijd ook een kans om mijn passie - schrijven - verder vorm te geven. Een mini-baantje of  als chauffeur bejaarden of  gehandicapten rond rijden lijkt me ook een dankbare taak. Je wilt toch wat bijdragen of tenminste dat idee hebben. Maar baan of geen baan, het is fijn dat mensen je waarderen om wie je bent. Dat zal niet veranderen, maar het is - hoe dan ook - niet meer hetzelfde.

Ab+

Vamos Roglic

Roglic en Jumbo-Visma winnen hun eerste grote ronde. Het was een zwaar bevochten zege in de Vuelta 2019. Valpartijen, waaieretappes, lekkende kinderbadjes en monsterlijke beklimmingen kenmerkten deze prachtige ronde door Spanje.
Roglic wint deze editie van de Vuelta door voornamelijk een sterke tijdrit. Daarnaast was hij lucky in een waaieretappe. Maar ook door zijn onverzettelijkheid op de geitenpaadjes in het Spaanse hooggebergte. De Sloveen werd geholpen door een sterke ploeg aangevoerd door gewezen tijdrijder Tony Martin. In veel etappes controleerden de Nederlandse formatie Jumbo-Visma de koers met Herr Tony in de hoofdrol. Dit was in de Tour van 2019 ook al zo, maar nu konden ze het echt afmaken. Het kostte heel veel kracht, maar het resultaat vergoed alles. Lopez, Valverde en Quintana hadden over drie weken gezien te weinig inhoud om het Roglic echt moeilijk te maken. In notabene een waaieretappe was het overigens wel bijna gelukt - door onoplettendheid van Team Jumbo-Visma - om Roglic te kraken. Door steun van Team Astana - Lopez zat ook te snurken - werd het gat met Quintana en zijn Movistar renners niet groter.
Met Dumoulin volgend jaar in de Jumbo-Visma ploeg kan de Nederlandse ploeg zijn ronde zeges uitzoeken. Of wordt het een gevecht tussen de drie kapiteins op het schip?
Maar eerst nog de apotheose van het wielerseizoen 2019. Deze zal plaatsvinden in de UK tijdens het WK Wielrennen. Zal revelatie VDP - wint met twee vingers in de neus de ronde van Groot Brittannië - zijn favorietenrol waar kunnen maken?

Ab+