#Yorkshire2019

Terwijl heel 50Plus Nederland tegenwoordig een e-bike bestierd doen de wielrenners tijdens het WK Wielrennen in Yorkshire (UK) het nog zonder hulpmiddelen. Mathieu van der Poel is de laatste die een hulpmotortje nodig heeft. VDP bracht mij naar het geplaagde Groot Brittannië. Oké, de UWV beslissing om mij - na twee jaar - grotendeels af te keuren speelde ook mee. Ik moest er even tussenuit om tot mezelf te komen, some quality time for myself. Ook wilde ik wel eens weten hoe het met de gemiddelde Brit gaat in tijden van chaos door de Brexit.
VDP,  de alleskunner uit Nederland - of België zoals je wilt - verbaast dit seizoen de wielerwereld.  Koud vanuit het veldrijden, direct één van de beste dit seizoen in het Mountainbiken en op de weg. De nieuwe wielerheld tart eeuwenoude trainingsschema's op de weg. Winnaar van een historische Amstel Gold Race door uit geslagen positie alsnog glorieus te winnen. En in de voorbereiding op het WK won hij - met twee vingers in de neus - de ronde van Groot-Brittannië. De enige prijs die nog ontbreekt is de WK titel op de weg. Deze gaat VDP ‘even’ ophalen in Yorkshire, UK. Het WK parcours is op het lijf geschreven van VDP.  De wegrace telt 284,5 kilometer (!) op een geaccidenteerd terrein en eindigt met zeven laps (last minute aangepast naar 9 laps) van 14 kilometer op een heuvelachtig terrein rond Harrogate. De finish loopt ook nog licht omhoog. Met andere woorden een kolfje naar de hand van master puncher VDP. Daar wilde ik live bij zijn.
Gezien mijn vliegangst was het vervoermiddel naar de UK al snel duidelijk. De ferry van IJmuiden naar Newcastle. Vanuit Newcastle zou ik dan by rail zakken richting Yorkshire - Harrogate om precies te zijn - waar VDP 'even' zijn prijs op gaat halen. Op booking zocht ik naar een typisch Brits hotelletje voor een zacht prijsje. Je weet wel, een statig landhuis met een stijve tuin met heggen geschoren in de vorm van Engelse poedels. De pond was door het Brexit debacle aardig gezakt, maar nog niet ver genoeg gezien de prijzen op Booking.com. Zij verleiden - of is het toch misleiden? - nog altijd potentiële bookers. Je bent altijd die lucky bastard die de laatst beschikbare kamer hebt kunnen boeken. Finally vond ik de Royal Station Hotel - niet ver van het centrum - in Newcastle voor een fair price. Royal sounds good, right?
Light packed - rugzakje met tandenborstel, schone onderbroeken en sokken - ging ik met de trein naar Amsterdam en vandaar uit met de klaarstaande bus naar IJmuiden. Ik was de boot naar Terschelling gewend maar dit was andere koek. Een mega cruise boot, 11 deks, 3 vreetschuren, een dozijn barretjes, een bios en veel bezopen Engelsen. Op volle zee vielen ze gelukkig minder op. Ook ik had moeite me staande te houden. In de Robinson bar dronk ik een biertje 0.0, met uitzicht op een woeste zee voordat ik aanschoof voor het lopend buffet. Ik kon de rest van verleidingen op de ferry weerstaan en dook vroeg mijn hut in terwijl de boot steeds meer een speelbal werd van de zee. De hut op de ferry was allesbehalve kingsize. Een xs stapelbedje, een ieniemienie wastafeltje en een douche waar je je kont niet kon keren. Ik had mij opgevouwen om in het stapelbedje te komen. Mijn fysio Daan zou trots op me geweest zijn hij het zien van zoveel souplesse. Slapen op zee, een sport apart. Hoe kun je rustig gaan slapen terwijl de boot flink op en neer gaat die de muren van je hut doen trillen? Toch eerst een filmpje? Gelukkig werd de zee ergens midden in de nacht wat rustiger want toen ik wakker werd had ik toch het idee wat uurtjes gemaakt te hebben. Uit het raam kijkende was de zee inderdaad tot rust gekomen. De automatic wake up call om 8.00u AM zei in niet mis te verstane  bewoordingen dat ik uit mijn bed moest komen for breakfast. Een typisch English breakfast - bacon, eggs en beans - liet ik over aan mijn getatoeëerde overweighted medepassagiers. Lopen trouwens alle heren en dames uit de UK in sportoutfit?
Finally Brexit country. Van dek 11 kon ik de grillige kust van de UK zien liggen. Met een dubbeldekker - hoe kan het ook anders - werden we naar Newcastle, city of bridges, gebracht. Ze dachten we hebben nog niet genoeg bruggen, we bouwen er nog één; de Millennium Bridge in 2000. Eentje die kan kantelen hadden ze nog niet.. De hoogteverschillen in de stad deden mij ook aan San Francisco denken. Prachtig.
Bij aankomst sprong ik direct in de trein naar Durham. Ik mocht toch pas na 15u pm mijn kamer op. Castle en Cathedral - die hoog boven de stad uittornen - in Durham zijn met recht één van de mooiste van Groot Brittannië. Magnificant. Met het groene park rond river de Wear een must see.
Voor mijn beauty sleep deed ik een biertje - oké Strawberry Cider - bij de UnionRooms bar aan de overkant van mijn Royal Station Hotel. De hoge zaal met ornamenten was gevuld met party dressed people. Geen woord over de Brexit. De serveerster zei dat iedereen het zat was en Britten just want to have fun,  'Just get it over with'. Hele groepen dames, de één nog uitdagender gekleed dan de ander, was ready to party. Het lijkt alsof de Britten er in het uitgaansleven nog een schepje bovenop doen. Partyen nu het nog kan? Van je boottrip heb je overigens nog lang 'plezier' omdat  je dagen erna nog steeds op en neer gaat voor je gevoel. Na mijn beauty slaap had ik gereserveerd bij Indian restaurant Rani, richting rivier de Tyne. Ik genoot van een hete curry in de kleurrijke tent. Om deze te blussen ging ik vroeg in de avond naar het mooie Revolution, schuin tegenover station. Hier ook geen Brexit stress. Dames waren ook hier 'well' dressed en vermaakten zich luidruchtig met cocktails en shotjes. De mannen zien er overigens net zo gesoigneerd uit als de ladies. Misschien iets minder sexy.. Volgens insiders spant Newcastle wel de kroon. Twee mannen - èèn daarvan straalbezopen - die ik de volgende dag sprak on the train hadden hun vrouwen notabene in Newcastle ontmoet. Als dat maar goed gaat. De Brexit is dus miles away op zaterdagavond in Newcastle. Misschien is dat een wijze les van de Britten; no matter what, have fun.
De volgende morgen - raining cats and dogs - was dan eindelijk de wegwedstrijd voor heren. Met de trein reed ik door het glooiende landschap van Yorkshire naar York alvorens door te reizen naar Harrogate. Door de stromende regen liep ik naar de minster van York. Deze mag nog niet eens in de schaduw staan van de Cathedral van Durham. Of lag het aan het slechte weer? Onder het genot van een bakkie bij Costa Coffee sprak ik een belezen - tenminste dat zei ze zelf - dame uit Londen. Zij voorziet een algehele system breakdown. Een verdeelde wereld - arm vs. rijk en links vs. rechts - waar money rules en er geen vertrouwen meer is in de democratie mede veroorzaakt door de Brexit. De Deutsche Bank is de eerste bank die crashed met alle gevolgen van dien. Misschien wordt het parlement op Bonfire night, 5 november, wel opgeblazen. Ruim 400 jaar geleden, in 1605, was de Engelse militair Guy Fawkes en wat vrienden het parlement - lees adel - meer dan zat. Ze wilden het land verlossen van de de hooghartige adel. Ondanks deze ellende bleef ze opvallend monter, typical British.
Ik pakte met deze positieve kijk op de wereld vroeg de trein in York naar het WK in Harrogate. Deze was reeds stampvol met wielerfans over de hele wereld. Gelukkig had ik wel een seat. Een seat naast wielerfan Lianne Carvell uit de UK die zwanger was. Ze is uitgerekend op 31/10! ‘Great timing’, zoals ze met gevoel voor zelfspot zei. Lianne was ook geen voorstander van de Brexit. Het parlement maakt er een zooitje van, drie jaar na de uitslag van het referendum. Ook al niet omdat ze Monkey Socks runt. Monkey socks? Wielersokken gefabriceerd in Portugal waarvan een deel van de opbrengst naar stichting tegen multiple sclerose - waar haar vriend aan lijdt - gaat. Hun initiatief en het kiezen voor een baby in Brexit time gaven mij en de UK hoop.
Het weer in Harrogate was nog slechter dan in York. De WK sfeer aan de andere kant was geweldig. Zeker toen VDP in de drivers seat zat op het ijskoude en zeiknatte parcours. Valverde - al vroeg uit koers - sprak achteraf van 'Madmen' als hij over zijn wielercollega's sprak. VDP lag op kop met een klein groepje figuranten met nog één lap te gaan. Iedereen - Ieren, Britten, Belgen en Denen - in de Cadex pop-up shop on Parlement street waren het met me eens. Voor onze neus, met nog 500 meter te gaan, zou VDP op het venijnig klimmetje zijn beslissende demarrage plaatsen. Je kan trouwens niet geloven dat de Britten straks dit EU feestje gaan verlaten. Plotseling werd het stil, iedereen was shocked. VDP stond out of the blue geparkeerd. What happened? Kramp, onderkoeld of toch te weinig gegeten? Ook ik had inmiddels kramp van het staan in mijn hele rechterkant. VDP zijn eerste reactie tegen zijn coach Koos Moerenhout was 'sorry, mannen'. De Deense 'figurant' Pedersen werd wereldkampioen.
In de Pitchers & Piano bar afterwards was de stemming ook bedrukt bij de Nederlandse wielerfans. Het ongeloof was groot. Volwassen mannen stonden met tranen in hun ogen. Het vieze Engelse Guinness bier werd gebruikt om de enorme kater weg te spoelen. Gelukkig hielp de Brit Robin en zijn aanhankelijke vrouw - of was het zijn minnares? - ons het drama te relativeren. De aanstaande Brexit is far worse. Hij was fed up met parlement. Hij wilde alsnog in de EU blijven. Waarschijnlijk tegen beter weten in. Het gaat niet gebeuren zei ik tegen hem. VDP daarentegen krijgt zijn kans nog wel.

Ab+

Brainpower; less is more II

Op vrijdagochtend vroeg werd ik door het UWV gebeld. 'Als U het goed vindt doen we het telefonisch af'. De arbeidsdeskundige refereerde naar de WIA-uitslag van de UWV arts en zijn bevindingen na twee jaar in de Ziektewet. Het overviel me wel een beetje, maar oké. Ik was op basis van mijn beperkingen door mijn herseninfarct voor 80-100% afgekeurd, de hoogste schaal. Gezien mijn beperkingen heb ik volgens het UWV geen theoretische verdiencapaciteit (!). Ik moest even slikken. Een dubbel gevoel overviel mij. Fijn dat ik nu een financiële basis heb, maar wel vreemd om te horen dat ik niet of nauwelijks kan werken volgens het UWV. Met name omdat ik mijn hele leven heb gewerkt.
Misschien voel ik me wel een beetje schuldig omdat ik wel 'werk' - vrijwilligerswerk weliswaar - al staat dat niet in verhouding qua complexiteit en aantal uren van mijn vorige jobs. Misschien houd ik me hiermee voor de gek want mijn oude werk zou ik niet meer kunnen doen. Alles kost meer energie, dubbeltaken zijn lastig, sta minder stabiel op mijn benen en werkdruk voel ik direct. Doseren is het toverwoord.

Mijn rechterarm fungeert tegenwoordig als alarmbel. Hij wordt warmer als ik mezelf voorbij loop en bij druk of drukte van mijn omgeving. Mijn rechterkant - voornamelijk bil - daarentegen is toe aan zijn zoveelste fysio in de hoop ook na een half uur zonder pijn te lopen en weer te kunnen tennissen.
Soms moet ik dingen afzeggen - niet altijd ongunstig hoor - of noodgedwongen inkorten. Mijn omgeving begrijpt de situatie niet altijd want als ik hen zie - veelal maar paar uurtjes - ben ik nog steeds dezelfde energieke Ab. Maar ik blijf niet te lang, need mijn dagelijkse beauty sleep en doseer mijn activiteiten. Soms is dat lastig, maar in the end, who cares. Ik had ook voor mijn accident deels schijt aan wat anderen denken. Weer anderen zeggen 'Jackpot' maar zo voelt dat niet.
Gelukkig was mijn energieniveau voor mijn herseninfarct vrij hoog. Met de juiste dosering nu, ben ik nog best in staat om wat onbezonnen, frivole dingen te doen.
Het UWV bedoelt mijn afkeuring vast niet kwaad, maar de beslissing moet toch even bezinken. Tegelijkertijd ook een kans om mijn passie - schrijven - verder vorm te geven. Een mini-baantje of  als chauffeur bejaarden of  gehandicapten rond rijden lijkt me ook een dankbare taak. Je wilt toch wat bijdragen of tenminste dat idee hebben. Maar baan of geen baan, het is fijn dat mensen je waarderen om wie je bent. Dat zal niet veranderen, maar het is - hoe dan ook - niet meer hetzelfde.

Ab+

Vamos Roglic

Roglic en Jumbo-Visma winnen hun eerste grote ronde. Het was een zwaar bevochten zege in de Vuelta 2019. Valpartijen, waaieretappes, lekkende kinderbadjes en monsterlijke beklimmingen kenmerkten deze prachtige ronde door Spanje.
Roglic wint deze editie van de Vuelta door voornamelijk een sterke tijdrit. Daarnaast was hij lucky in een waaieretappe. Maar ook door zijn onverzettelijkheid op de geitenpaadjes in het Spaanse hooggebergte. De Sloveen werd geholpen door een sterke ploeg aangevoerd door gewezen tijdrijder Tony Martin. In veel etappes controleerden de Nederlandse formatie Jumbo-Visma de koers met Herr Tony in de hoofdrol. Dit was in de Tour van 2019 ook al zo, maar nu konden ze het echt afmaken. Het kostte heel veel kracht, maar het resultaat vergoed alles. Lopez, Valverde en Quintana hadden over drie weken gezien te weinig inhoud om het Roglic echt moeilijk te maken. In notabene een waaieretappe was het overigens wel bijna gelukt - door onoplettendheid van Team Jumbo-Visma - om Roglic te kraken. Door steun van Team Astana - Lopez zat ook te snurken - werd het gat met Quintana en zijn Movistar renners niet groter.
Met Dumoulin volgend jaar in de Jumbo-Visma ploeg kan de Nederlandse ploeg zijn ronde zeges uitzoeken. Of wordt het een gevecht tussen de drie kapiteins op het schip?
Maar eerst nog de apotheose van het wielerseizoen 2019. Deze zal plaatsvinden in de UK tijdens het WK Wielrennen. Zal revelatie VDP - wint met twee vingers in de neus de ronde van Groot Brittannië - zijn favorietenrol waar kunnen maken?

Ab+

Klaphandjes

'That makes cycling an incredible sport. The passion of the spectators when you win or lose is great'.

Sepp Kuss - meesterknecht van Roglic - won op sublieme wijze etappe no.15 in Vuelta 2019. De Amerikaanse renner van Jumbo-Visma mocht voor zijn eigen kans gaan toen de achterstand van het peloton - met Roglic - opgelopen was tot boven de 5 minuten bij het begin van de slotklim naar Santuario del Acebo. Waar Soler van Movistar eerder in de Vuelta tegen zijn zin in moest wachten op zijn 'charismatische' kopman Quintana geven ze bij Jumbo-Visma gelukkig vrijere stalorders.
De jonge Amerikaan pakte deze vrijheid  met beide handen aan. Hij ontsnapte uit een grote kopgroep en kwam solo aan op Puerto del Acebo.
Hij vierde zijn eerste grote zege op eigen wijze  met het aanwezige publiek. In zijn enthousiasme deelde hij 'klaphandjes' - uit naar de vele gepassioneerde toeschouwers om hen te bedanken. Ook op het podium deed de Amerikaan het op zijn manier; geen champagne, maar een kratje Budweiser.   

Ab+

Los Muchucos

In de 13e etappe moeten de renners de gevreesde bergtop Los Machucos bedwingen. De 'weg' is oorspronkelijk bedoeld om de koeien van de ene wei naar de andere wei te loodsen in het grillige Cantabria. Het geitenpad - of koeienpad zoals je wilt - kenmerkt zich door losliggende betonplaten en smalle, slecht begaanbare stukken asfalt. De koeienvlaai was van de betonplaten afgeschraapt dus de renners moesten met hun billen bloot vandaag. Gezien de stijgingspercentages - max 25% - stonden de kopmannen er helemaal alleen voor vandaag. Niet alle renners waren blij met dit circus over schier onbegaanbare wegen. Het is alsof je een muur beklimt, zo steil. De muur van Hoei, maar dan 7 km lang en allesbehalve een lopende col.
Twee Slovenen - Roglic en Pogacar - leggen op deze monsterlijke klim de Colombianen op het rooster. Lopez en Quintana moeten lossen op de vele steile stroken van de Los Muchucos. Sommige renners - vroege Franse vluchter Latour - moesten zigzag naar boven om maar op de fiets te blijven zitten. Twee Slovenen op kop bij de beklimming van het ultieme geitenpad in Cantabria. Wie had dat gedacht?
De 20-jarige Pogacar is de revelatie van de Vuelta. Hij won vorig jaar de ronde van de toekomst, maar dit jaar rijdt hij met de grote mannen mee naar boven. Hij is Lopez in het klassement voorbij en staat inmiddels derde. Roglic heeft een straatlengte voorsprong op Alejandro Valverde, de nummer 2 in strijd om de maillot Rojo. De Sloveen kan de Vuelta zege bijna niet meer ontlopen. Maar voorzichtigheid blijft geboden met een aantal grillige bergetappes voor de boeg. Madrid is nog ver.

Ab+

Urdax Dantxarinea

In Urdax Dantxarinea - onuitspreekbare Baskische dorpsnaam - wint Bask Mikel Iturria in zijn achtertuin tijdens een zinderde finale de 11e etappe van de Vuelta. De jonge wielrenner werd gelukkig beloond voor zijn aanvalsdrift. Hij demareerde 30 km voor de finish uit een groep van zeven renners. Het verschil was constant rond de 10 seconden. Dit leverde een uitermate spannende laatste 10 km op. Zal hij het redden of kunnen de achtervolgers het gat nog dichten? De achtervolgende groep kwam tot 50 meter, maar Linkeballen weerhield hun van een mogelijke overwinning. De Bask pakte zijn eerste profzege terwijl zijn Baskische ploeg ophoudt te bestaan. Hopelijk vindt hij met zijn zege  een nieuwe ploeg.

De oude vos Gilbert won de 12e venijnige klim etappe in Bilbao. De 37-jarige Belg bleek de sterkste van een grote kopgroep op de steile stroken - maximaal 25% - rond Bilbao.  Hij is helemaal klaar voor het gevecht met Mathieu van der Poel op het WK Wielrennen eind september in Yorkshire, Engeland. Het geaccidenteerde terrein rond Yorkshire is op het lijf geschreven van Gilbert en VDP. Ik zet mijn kaarten op alleskunner VDP. Hasta Luego a Los Machucos, de gevreesde slotklim in de 13e etappe.

Ab+

El Condor

Jumbo-Visma is het Kinderbadje-trauma weer volledig te boven. Een EMDR-tje was gelukkig niet nodig. Roglic van de Nederlandse wielerformatie verpulverde de concurrentie in de enige TT - 36 km op en af - in de Vuelta 2019. De Colombianen waren het grootste slachtoffer. Quintana, in de rode trui, verloor ruim drie minuten. Lopez werd zelfs vernederd doordat Roglic hem net voor de finish inhaalde en in gedachten de middelvinger gaf. Hij kreeg ruim twee minuten aan zijn broek. Hiermee heeft de Sloveen een voorschot genomen op de eindzege in de Vuelta 2019, zijn eerste eindoverwinning in een grote ronde. Een andere Sloveen, Pogacar, toptalent en al glorieus winnaar van bergrit, was na het eerste punt nog wel als snelste doorgekomen.

Quintana gaat Movistar verlaten voor het onbekende ProcContinentale ploegje Arkea-Samsic (?!). De introverte Colombiaan, maar ook Movistar is in zijn nopjes. Een goed huwelijk is het nooit geweest. In de Tour reden de ploeggenoten van Movistar al doodleuk achter elkaar aan wat zich in de Vuelta herhaalde. Ploeggenoot Soler was not amused - terwijl hij voorin reed - dat hij moest wachten op Quintana die zonder blikken of blozen alleen achter hem aan reed. Nog nooit won de kleine Colombiaan  de Tour, wel de Giro en la Vuelta. In de bergen kan El Condor doorgaans vrij aardig meekomen, maar na al die jaren is hij nog altijd een beginneling in de tijdritten. Ook in de TT tijdens deze Vuelta leverde de Colombiaan wederom een wanprestatie. Zelfs ploeggenoot Valverde, inmiddels 39 jaar, was twee minuten sneller dan zijn 'kopman'. Rijden voor een kopman met het charisma van een draaideur lijkt me ook lastig.
Roglic blijft onder alle lof rustig, Madrid is immers nog ver.

Ab+