Impasse in de Hofstad

Net als mijn overleden ouders ga ik iedere jaar naar Prinsjesdag in Den Haag. Eén grote poppenkast, zeker voor de koninklijke familie. Maar juist daarom erg vermakelijk.

Ik was eerder deze week al in Den Haag. Gezien mijn Volvo V70 ons lelijk in de steek liet in Zuid-Frankrijk, ben ik op zoek naar wat anders. Mijn oog viel op een goud-bruine Dacia Duster uit 2011. Mijn vrienden reageerden geschokt. ‘Dacia, WTF’! 

Vreemd genoeg sta ik na een lange Volvo geschiedenis - 240, 245, 850, V70 -  open voor iets nieuws. Toch? De Duster oogde leuk - net als de eigenaresse - maar na een proefrit wist ik - en Ing - genoeg. De Duster deed me denken aan het Suzuki-blik van mijn vader..tbc.

Het was zonnig op weg naar Prinsjesdag. Niet bepaald exemplarisch over de staat van de minderheidscoalitie. Na veel gebakkelei - lees finetuning volgens de minister van Defensie - hadden ze nog de begroting naar links weten te trekken. Dit om Pro tegemoet te komen. Op de valreep toch nog een kleine handreiking naar het linkse Pro (en FNV) o.a. afzwakking en uitstel in sociale zekerheid. Feeks Yesilgoz van de VVD moest wel mee gezien de batterij aan rechtse partijen die in dezelfde vijver vissen bij eventuele verkiezingen. Waar blijft die kiesdrempel eigenlijk?

De verschillen in de minderheidscoalitie blijven echter levensgroot. Het conversatieve VVD - eigen (vermogende) kiezers eerst - en het progressieve D66 liggen mijlenver uit elkaar. Over de toekomst van Nederland denken zij fundamenteel anders. VVD heeft niks met Pro en werkt liever met rechtse partijen samen zoals JA21.  VVD gijzelt eigenlijk de twee andere partijen en is hoofdverantwoordelijke voor de impasse. Jetten en Bontebal varen in hun hart liever een meer linksere koers. 

Al jaren is de politiek niet bezig met het algemeen belang, maar vooral met hun eigen positie tijdens de volgende verkiezing. Te veel partijen spelen machtsspelletjes en zitten al of nog in de campagnestand. Daarom pleit ik ook voor verkiezingen om de zes of acht jaar.

Het was even zoeken naar een Oranje tompouce rond het plein in Den Haag, maar uiteindelijk bij ‘Wiener Konditorei’ (!) vond ik een Oranje tompouce met slagroom. De onvergetelijke trainer Ernst Happel stelde hier zijn selecties samen in de jaren '60. Een bont gezelschap trok op het terras aan mij voorbij.  Van voorbijschuivende saaie ambtenaren in een nietszeggend blauw pak tot vrolijk uitgedoste oranje paradijsvogels. Na een vermakelijke politieke discussie met een fiscalist uit de Hofstad zocht ik mijn weg naar 'Het Lange Voorhout’.

Willy en Max zwaaiden vanuit hun koets het volk toe.  Willy zwaaide, maar zijn gedachten dwaalde af naar de troonrede. Ieder jaar mooie plannen, maar er komt geen reet van terecht de laatste jaren. Hij was het onderlinge gezeik over migranten, woningbouw, stikstof, normalisering extreemrechts, belastingstelsel, klimaat en sociale zekerheid meer dan zat. En dan had Willy het niet eens over de Tech Bro's, geopolitiek, veiligheid en AI. Hij en Max zitten altijd op èèn lijn. Ook dit kabinet, op zoek naar meerderheden, worstelt.

Na het uitspreken van de Troonrede was de oppositie niet onder de indruk van de handreiking van het minderheidskabinet. Links en rechts gaan er vooralsnog met gestrekt been in. Jetten sluit liever geen deel akkoorden over links of rechts. Hij is bij voorkeur op zoek naar een bredere meerderheid. 

Wie stapt er voor het eerst over zijn schaduw heen voor de toekomst van Nederland? Als het kabinet toch klapt, wil je als partij toch ook niet de Zwarte Piet krijgen. ‘Het kan wel’, was de verkiezingsslogan van Rob Jetten. #samen.

Ab+

FÊTE DE CYCLISME

Wat een ongelofelijk sensationeel slot van de Tour de France 2026. 

De Tour was al snel beslist na de valpartij van Vingegaard, maar gelukkig zorgden Mathieu van der Poel en aanvalspartner Pogacar voor een gala voorstelling in Parijs.  

In de slotetappe maakten de beste wielrenners van de wereld er een ongekend spektakel van. Samen reden ze weg op de tweede beklimming van de Montmartre in Parijs. In de afdaling kregen ze gezelschap van Evenepoel en Pedersen. Wat een kwartet. In het mooiste openlucht stadion van de wereld maakten zij er voor honderd duizenden uitzinnige fans een Grande Fête de Cyclisme van. Toch werden ze nog voor de laatste beklimming weer teruggepakt door de sprintersploegen. Toen ze nog een cartouche afschoten op de laatste passage over de Montmartre waren ze echt samen weg. Toch? Nog 11 kilometer naar de streep. 

Kop over kop reden ze naar de Champ- Élysées. Ze rijden samen overal en altijd volle bak, zoals in de RVV. Ook al weten ze van elkaar wie er wint op dat moment. 

Het gat met de sprintersploegen werd steeds kleiner. 14 seconden, 11, 8, 5. MVDP versnelt nog eens keer - waar haalt hij het in godsnaam vandaan? - en laat Pogi achter in de laatste 400 meter. Er is niet èèn wielrenner die zo diep kan gaan als Mathieu. Met een allerlaatste krachtinspanning kan hij de laatste 30 meter nog gaan staan. Daarmee blijft het wielerfenomeen nipt het aanstormende peloton voor. Hoe diep kan je gaan? Het kan helemaal niet wat hij doet. Superlatieven schieten me tekort. Wat is Mathieu toch een sieraad voor de koers en een inspirator voor iedereen.

MVDP behaalt nog maar eens een keer een sensationele zege. Wint hij wel eens normaal eigenlijk? Èèn van zijn meest memorabele, zei hij achteraf zelf. 

Oh ja, Pogi won met overmacht zijn vijfde Tour, Evenepoel verbaasde iedereen met een tweede plaats, Pedersen was onvermoeibaar en Merlier was de onbetwiste sprintkoning.

P.S. ik heb vaak kritiek op de ASO, maar deze keer hulde aan de parcours bedenkers. 

Ab+

Tour de Venga Venga

Na onze Ronde van Vlaanderen avonturen vonden we het hoog tijd voor meer. Veel meer. Voor wielrenners is de Tour de France het hoogst haalbare. Ook voor ons liefhebbers van de koers is de Tour het summum. Dus togen wij naar de Vogezen met twee Volvo’s en les bicyclettes om onze helden in twee etappes aan te moedigen. 

De ploeg bestond dit jaar uit knechten Dien, Witte, Ab+ en kopman Tiem. Derny Bun liet het afweten. Dit keer geen snottebel, hij was impala’s schieten in Zuid-Afrika. De ploegenpresentatie vond plaats in La Place in Utreg. Een grote menigte zwaaide het kwartet uit.

We vlogen richting ons onderkomen in Plancher-Bas. Onze villa lag aan de voet van de Planche de Belle Filles, een iconische Tour klim.

Witte is op de weg terug na zijn hernia en Dien zit, na een korte opleving, nog altijd in zijn ‘chasse patate'. Wel nog altijd met het geloof dat het goed komt. Intussen heeft hij wel een eeuwenoude boerderij gereanimeerd.

Tiem en ik moesten, zoals vaker, de meubelen redden. Witte en Tiem hadden wel een eerste etappe uitgestippeld die Witte ook aankon. Een prachtige route over het historische TT parcours waar Roglic in 2020 zijn gele trui verloor aan een ontketende jonge Pogi. Hoogtepunt van de route was een bezoek aan Le Chapelle Le Corbusier. Witte had echter doodleuk de loeisteile weg er naar toe verzwegen.

Ab+ stapte chaque matin op zijn uiterst gesoigneerde Specialized Diverge om croissants voor het ontbijt en wat lekkers - toch? - bij de koffie te halen.

Bij het ontbijt was het belangrijkste gespreksonderwerp ‘waar gaan we de etappes kijken’? Veel scenario’s passeerden de revue. Boven op een col met tienduizenden carnavaleske idioten die liever zelf in beeld komen dan de renners aan te moedigen. Bovendien hoe komen we daar met onze mankementen? Hoe lang moet je dan wachten gezien de cols uren van tevoren worden afgesloten? Of in een typisch Frans dorpje tussen de cols in waar nog echt de oude Toursfeer hangt? Daarbij vond Dien de parkeerplaats van zijn Volvo - niet ver lopen - belangrijker dan de Tourplek. 

De kogel was snel door de kerk. Een Village de Tour is charmant en nog laat aan te rijden. Giromangy - niet die film - was zo’n dorpje. Pleintje, Hotel de Ville, een Boulangerie, een Coiffure en een snel geïmproviseerde tent met crepes waar je de Tour op tv kon volgen. Met 80 km/u sjeesden de renners langs Hotel de Ville alwaar wij onze stoeltjes hadden geposteerd en even uit op waren gestaan. 

Onder het genot van een Panache keken we naar de finale van de etappe in de plaatselijke kroeg. 

Wat doen met le diner? Veel restaurants waren er niet in de buurt. De Carrefour, kip foodtrucks en pizza automaten (!) boden uitkomst. Het resultaat..vijf dagen lang kip gegeten. Kipfiletjes, kippenborst, hele kip, halve kip, kippenpoten, geplukte kip. You name it. Onder de kipgerechten door speelden we potjes Petanque op het scherpst van de snede. Behalve Ab+, die wel eens concentratieproblemen wilde hebben tot frustratie van die Witte.

Tiem en Ab+ hadden maandag een heuse bergetappe gepland. Eerst een heuvelachtige aanloop en toen we eenmaal warm waren achtereenvolgens Col de la Croix en Ballon d’Alsace. We waren trots op ons zelf. Dien en Witte fungeerden als ploegleiders in de Volvo gesponsord door A2B. Volgend jaar beloofden ze zichzelf en ons beterschap. 

Ab+

Oerol 26

De boot richting Terschelling leek wel een partyboot. Het was weekend, dan trekt Oerol helaas ook een deel Toppers-publiek. Dronken 40+ die op de tafel van links naar rechts bewegen. Een Oranje-mars bleef tot mijn geluk achterwege. Gezellig, maar niet aan mij besteed. Gelukkig was de boot groot genoeg en overwegend gevuld met ingetogen, sociale cultuur liefhebbers. Ik vond een plekje buiten in de schaduw met uitzicht op de prachtige Waddenzee. Mijn feestje begon toen ik met mijn verrekijker een bruinvis (!) en twee spelende zeehondjes op het glinsterende water spotte.

Nog amper voet aan wal of de eerste voorstelling van onze jaarlijkse onze cultuurproeverij stond op punt van beginnen. Ing zocht een plekje in de ellenlange rij op een verlaten industrieterrein. Ik vond gelukkig een verdwaalde stoel bij een loods. Even later toen we naar binnen mochten, sloot ik aan. ‘Not Quichot’ was een Wim T. Schippers-like - God hebbe zijn ziel - voorstelling. De act was bizar, chaotisch en vaag. Vijf personages die ‘Q’ menen gekend te hebben, halen herinneringen op na zijn vermeende dood. Waar het over ging, geen flauw idee. Bestond hij wel, wie was Q? Geen Clue! In de ‘pauze’ ging de muziek keihard aan en werd het publiek deel van de voorstelling. Hoe de voorstelling af liep, zouden we nooit weten, want ik had het wel gehad, hoewel Ing wel zin had in een dansje. Flauwekul..of toch briljant theater?

We hadden dit jaar een geweldig huisje. Ik mag wel zeggen dat het het mooiste onderkomen is uit onze 30-jarige Oerol geschiedenis. Voor ons huisje huppelden twee jonge Friese zwarte paarden met op de achtergrond de schaapjes op de dijk. Rondom het huis scharrelden wollige Barnevelders.

Op zaterdag, rond het middaguur, stond een dansvoorstelling gepland. Onder aan de Heister Dijk werden we persoonlijk opgehaald in het veld door vijf jonge dansers. Hand in hand vormden we een slinger en zochten een plekje op de tribune. De intense dansmoves, gepaard met opzwepende muziek brachten ons in opperste vervoering. Ik persoonlijk was tot tranen geroerd door het innige samenspel van de dansers en de symbiose met de muziek. Het symboliseerde een betere wereld voor iedereen.

In de avond keken we in het wrakken museum naar Oranje - Zweden. Tegen mijn verwachting in won Oranje glansrijk. De tent stond op zijn kop. Ik was best blij, vooral voor de geplaagde Brobbey. Maar chauvinisme is me, op mijn 60e, vreemd.

Ook onze tweede dansvoorstelling was geweldig. De setting, een open veld in het bos tegen de duinen aan, was schitterend. Vijf jonge dansers - Spiral - kwamen èèn voor èèn uit de duinen gerend. Wat volgde was een weergaloze, energieke, moderne dansact op bombastische techno muziek - soundscapes van Tom van Wee - met prachtig ingebouwde stiltes. 

Bij de ‘Rustende Jager’ in Formerum genoten we met onze Achterhoekse tafelgenoten na van de heerlijke dansvoorstelling.

Oerol vierde dit jaar zijn 45-jarig bestaan. 45 jaar lang een uniek cultureel feestje op een magnifiek eiland waar kunst en natuur elkaar - en ons - omarmen. 

Ab+

Oranje vrienden

De dood of de gladiolen. Het mes tussen de tanden. Zo speelden de Mexicanen, Canadezen, Australië en de Verenigde Staten hun eerste WK match. Voor volk en vaderland. De vraag vooraf was of Oranje de eerste wedstrijd tegen het sterke Japan dezelfde geestdrift kon tonen. 

Ik had er weinig vertrouwen in. De voorbereiding was allesbehalve overtuigend. Tegen Algerije was het weifelend en tegen Oezbekistan ronduit slecht in een dramatische setting in NY.

De Amerikanen verrompelden Paraguay met veel power, 4-1. Gelukkig liet moron Trump zich niet zien bij de openingsmatch van de VS. Zijn corrupte maatje Infantino natuurlijk wel. Hij presenteerde trots ‘zijn’ wereldbeker ondanks woekerprijzen, visum perikelen, weigeren Afrikaanse scheids en flauwe reisrestricties Iran. Chill, relax en geniet van het voetbal was zijn antwoord.

Dat probeerde wij ook..Een avondje Oranje - Nederland vs. Japan - op de vrienden app:

‘Hé gelukkig,  die spuglelijke Keti Koti inloopshirts by Patta hebben ze ingeruild voor een Oranje shirt’, merkt Ab+ opgelucht op.

‘Neem gewoon eens wat meer risico meer tempo, meer alles’, roeptoetoert voormalig superspits Hein, UDO 5.

‘Ze hebben er zin in…….Wie? Die Jappen idd.

Korter...korter..’, predikt Ab+

‘Niemand maakt een actie of speelt een man uit…’ schreeuwt oud-libero Bun, UDO 5. ‘Ik probeer positief te zijn, Aar’, voegt hij er aan toe.

‘Hebben ze wel verdiend, pauze.., gvd’, appt Ab+ cynisch.

 ‘Tis gewoon niet veel, we zullen het van momenten moeten hebben en met een beetje geluk kunnen we misschien een paar potjes winnen maar verwacht geen mooi voetbal’, appt Witte, voormalig technisch brein, UDO 5.

‘We doen wel onze best’, roept vriend die liever anoniem blijft.

‘Die de Jong vertraagd de boel’, appt Hein. ‘We missen iemand die naar voren passed…’. Timo - toptennisser 50+ - deelt een G-STAR ad van ‘karakter’ voetballer Veerman.

Het is rust. Ab+ vat eerste helft samen: Oranje overtuigend. Net zo overtuigend als tegen Oezbekistan en Algerije.

‘Ik vind mijn negatieve vrienden nog vermoeiender dan Oranje 😂', appt Tiem.

‘Wat een wereldgoal van Summerville,  wat speelt Oranje geweldig, reageert Bun gestoken. 'Best soccer, I have ever seen'. Tremendous players, zou Trump zeggen.

‘Leuk voor Summerville, is ook de enige die een actie kan maken 💪, constateert Ab+.

‘Defensieve wissels van de calculerende Koeman bij 2-1 voor... 'Waarom? Lekker handig, de snelheid van Koopmeiners en Memphis in de counter 😏', zegt Guido die wakker is geworden. 'Om te winnen moet je durven verliezen' haalt Bun nog maar eens een tegel wijsheidje aan.

‘Ake, slot op de deur! ‘Welk fucking slot?’, countert Bun.

Japan kopt in de 88e minuut de 2-2 binnen. 'Verbruggen is toch ook geen puntenpakker',  brult Ab+.

‘Draaikont de Jong. Hoeveel ballen heeft de zo bewierookte middenvelder naar voren gespeeld, 0,1 of 2?', gooit Ab + gefrustreerd in de groep. Het blijft stil.

‘Het was een topwedstrijd’, zei bondscoach Koeman na afloop. Welke wedstrijd heeft hij zitten kijken?

Ab+

Trumpland. Wasteland.

Tegen alle adviezen in en onder druk van zijn partner-in-crime Netanyahu, heeft maffiabaas Trump drie maanden geleden Iran aangevallen. ‘Het kan wel', dacht Trump. De oorlog verkeert inmiddels in een impasse en de hele wereld gaat zwaar gebukt onder de gevolgen.

Net als Trump heeft MP Rob Jetten de grootste moeite om ‘het kan wel' - belofte waar te maken. Het wil, na 100 dagen, nog niet echt vlotten met het nieuwe kabinet. In het coalitieakkoord heeft hij zichzelf laten ringoren door de VVD onder leiding van feeks Yesilgöz die al jaren op veel gebieden ‘eigen achterban eerst’ predikt. Tel daarbij op de toxic Techbro’s, bewegingen die graag de democratie saboteren en een krankzinnige president van de VS en je hebt een giftige cocktail. 

Waar Jetten weet dat hij andere partijen nodig heeft om dingen voor elkaar te krijgen denkt Trump werkelijk dat hij alles alleen kan. 

Niets is minder waar. De corrupte Trump zit door zijn totale wanbeleid nationaal en internationaal in de shit. Na ruzie maken met praktisch de hele wereld, heeft de grillige Trump nu ook ruzie met zijn moorddadige maatje Netanyahu uit pariastaat Israël over hoe verder met Iran. Ze hebben zichzelf volledig klem gezet door Iran te onderschatten. De Straat van Hormuz is cruciaal gebleken. Netanyahu wil doordrukken in Iran, maar Trump is al twee maanden op zoek ‘easy way out', zonder gezichtsverlies. Onmogelijk, maar toch.

Trump wil onder druk van de wereldwijde opinie, stijgende prijzen, torenhoge oorlogsuitgaven, zijn ego en aanstaande verkiezingen de oorlog met Iran snel beëindigen. Iran is echter niet gevoelig voor de vele loze dreigementen van ‘king’ Trump. 'Otherwise we gonna blow up Oman’..De straat van Hormuz, cruciaal voor de wereldeconomie, is op dit moment zo goed als volledig gesloten voor scheepvaartverkeer. Ondanks een ‘staakt-het-vuren’ tussen Iran en de Verenigde Staten, blijft de situatie onduidelijk en onveilig. Al maanden is ‘dealmaker’ Trump close to a deal..

Ook de Europeanen, de Spanjaarden voorop, hebben genoeg van zijn ‘bashing’ op Europa,  die wel een moreel kompas hebben. We hebben inmiddels de boodschap begrepen en zetten vol in op meer onafhankelijkheid van de VS. DigiD in Nederland lijkt gered. Voor de rest is het mogelijk al te laat..

Alleen Rutte probeert, tegen beter weten in, de failliete NAVO bij elkaar te houden. Het verzoek van de VS aan Europa om schepen door de Straat van Hormuz te loodsen is vooralsnog afgewezen door de EU. Ook zijn er langzaam signalen dat Europa met vernieuwd zelfvertrouwen met Rusland om de tafel gaat zitten aangaande de oorlog in Oekraïne.

Hoe lang zit de wereld nog opgescheept met deze incompetente, zelfverrijkende, narcistische idioot? 

Gelukkig is Trump zelf zijn grootste vijand. Door zijn destructieve beleid zal hij de mid-terms verkiezingen in november verliezen. De reputatie schade voor de VS is echter ongekend groot.  'About time for a regime change' lijkt me.

Ab+

Oerol queue

Het Oerol festival is ieder jaar weer een feestje. Dit jaar mogen we weer. Echter, ieder jaar heb ik mixed feelings. De Oesterbar van 2023 op festivalterrein ‘De Deining' was de druppel die de emmer deed overlopen. Waar is het patatje oorlog met een vette bamihap gebleven? Tel daarbij op de schreeuwend dure accommodatie, de torenhoge voorstelling prijzen en de horecaprijzen die door het dak gaan. 

Misschien goed om dit elite feestje over te slaan. Vorig jaar sloegen we Oerol om die reden misschien wel over. Of was het toch omdat we geen accommodatie konden vinden?

Maar toch trekt Oerol op het eiland Terschelling ieder jaar weer. Misschien omdat we er getrouwd zijn in 2003. Terschelling voelt toch aan als thuiskomen. De kolonie vissende Lepelaars, de eindeloze stranden, de nukkige fietsenmakers, de meevliegende Tureluurs en het glooiende duinlandschap. En natuurlijk onze jaarlijkse dosis cultuur met sensationele voorstellingen op prachtige locaties op het bounty eiland.

Dit jaar hadden we een bezemkast gevonden voor een godsvermogen. Nu alleen nog maar kaartjes... Gezien de ongekende populariteit van Oerol werkt de organisatie met een wachtrij - queue - voor de kaartverkoop. Als vriend van Oerol krijg je 'voorrang'. Je mag 4 kaarten eerder kopen dan niet-vrienden. Na de hele dag gesteggel en gestress omtrent mijn vriendenstatus had ik 3420 (!) wachtenden voor mij bij het inloggen. Ook niet goed voor mijn algehele gezondheid. Krijgen we wel kaartjes?  Nog een goede reden om volgend jaar dit festival te skippen. De lol gaat er toch een beetje vanaf. Zeker als je de tijd moet doden met het controversiële Europees Songfestival op tv.

Ik schrok van het aantal wachtenden. Mede omdat deze Boomer nooit kaartjes koopt via deze methode. Concerten voor Rosalia, The Weekend of Bruno Mars gaan via dezelfde schrik aangaande methode. De jeugd schrikt er echter niet van. Misschien alleen van de prijs. Die leggen ze overigens ook veel makkelijker neer dan ik.

Na drie uur duimen draaien en onzekerheid was ik eindelijk aan de beurt. Gek genoeg konden we de kaartjes bestellen die we op voorhand hadden uitgezocht. Hoe is dat mogelijk met zoveel wachtenden voor je? Het eerste betoverende wapenfeit van Oerol was geschied.

Ab+