Na onze Ronde van Vlaanderen avonturen vonden we het hoog tijd voor meer. Veel meer. Voor wielrenners is de Tour de France het hoogst haalbare. Ook voor ons liefhebbers van de koers is de Tour het summum. Dus togen wij naar de Vogezen met twee Volvo’s en les bicyclettes om twee etappes en onze helden aan te moedigen.
De ploeg bestond dit jaar uit knechten Dien, Witte, Ab+ en kopman Tiem. Derny Bun liet het afweten. Dit keer geen snottebel, hij was impala’s schieten in Zuid-Afrika. De ploegenpresentatie vond plaats in La Place in Utreg. Een grote menigte zwaaide het kwartet uit.
We vlogen richting ons onderkomen in Plancher-Bas, aan de voet van de Planche de Belle Filles.
Witte is op de weg terug na zijn hernia en Dien zit, na een korte opleving, nog altijd in zijn ‘chasse patate'. Wel nog altijd met het geloof dat het goed komt. Intussen heeft hij wel een eeuwenoude boerderij gereanimeerd.
Tiem en ik moesten, zoals vaker, de meubelen redden. Witte en Tiem hadden wel een eerste etappe uitgestippeld die Witte ook aankon. Een prachtige route over het historische TT parcours waar Roglic in 2020 zijn gele trui verloor aan een ontketende jonge Pogi. Hoogtepunt van de route was een bezoek aan Le Chapelle Le Corbusier. Witte had echter doodleuk de loeisteile weg er naar toe verzwegen.
Ab+ stapte chaque matin op zijn uiterst gesoigneerde Specialized Diverge om croissants voor het ontbijt en wat lekkers - toch? - bij de koffie te halen.
Bij het ontbijt was het belangrijkste gespreksonderwerp ‘waar gaan we de etappes kijken’? Veel scenario’s passeerden de revue. Boven op een col met tienduizenden carnavaleske idioten die liever zelf in beeld komen dan de renners aan te moedigen. Bovendien hoe komen we daar met onze mankementen? Hoe lang moet je dan wachten gezien de cols uren van tevoren worden afgesloten? Of in een typisch Frans dorpje tussen de cols in waar nog echt de oude Toursfeer hangt? Daarbij vond Dien de parkeerplaats van zijn Volvo - niet ver lopen - belangrijker dan de Tourplek.
De kogel was snel door de kerk. Een Village de Tour is charmant en nog laat aan te rijden. Giromangy - niet die film - was zo’n dorpje. Pleintje, Hotel de Ville, een Boulangerie, een Coiffure en een snel geïmproviseerde tent met crepes waar je de Tour op tv kon volgen. Met 80 km/u sjeesden de renners langs Hotel de Ville alwaar wij onze stoeltjes hadden geposteerd en even uit op waren gestaan.
Onder het genot van een Panache keken we naar de finale van de etappe in de plaatselijke kroeg. Veel restaurants waren er niet in de buurt. De Carrefour, kip foodtrucks en pizza automaten (!) boden uitkomst. Het resultaat..vijf dagen lang kip gegeten. Kipfiletjes, kippenborst, hele kip, halve kip, kippenpoten, geplukte kip. You name it. Onder de kipgerechten door speelden we potjes Petanque op het scherpst van de snede. Behalve Ab+, die wel eens concentratieproblemen wilde hebben tot frustratie van die Witte.
Tiem en Ab+ hadden maandag een heuse bergetappe gepland. Eerst een heuvelachtige aanloop en toen we eenmaal warm waren achtereenvolgens Col de la Croix en Col d’Alsace. We waren trots op ons zelf. Dien en Witte fungeerden als ploegleiders in de Volvo gesponsord door A2B. Volgend jaar beloofden ze zichzelf en ons beterschap.
Ab+
