Zwarte Vuelta

Op het loeisteile geitenpad van Bola del Mundo besliste Vingegaard de Vuelta 2025. Voor de rest geen Vuelta om over naar huis te schrijven. 

Oké, er werd gefietst in het prachtige Spanje, maar men zal deze Vuelta veelal herinneren door de vele  pro-Palestijnse demonstraties. Een aantal etappes werden ingekort of helemaal gecancelled. De aanwezigheid van de Israël- Premier Tech ploeg in de Vuelta was de aanleiding. Ik vind Bibi - premier van Israël - ook een losgeslagen idioot die Gaza en de Palestijnen met de grond gelijk maakt. Ik sta daarom helemaal achter de demonstranten. Net als de premier van Spanje Sánchez, die zelfs trots was op de demonstranten. Maar ga alstublieft niet de Vuelta saboteren. 'Mijn' wielrennen werd in het hart geraakt. Wielrennen is extreem benaderbaar en daardoor een makkelijk doelwit. Sport en politiek dienen gescheiden te blijven, maar is in de praktijk schier onmogelijk.

Vingegaard won dus de Vuelta. In de eerste week pakte hij door nonchalance van UAE tientallen seconden op grootste concurrent Almeida (UAE). UAE reed niet en blonc voor kopman Almeida. Ze reden voor eigen succes. En met succes. Ze pakten maar liefst zeven etappes, maar niet het eindklassement. De Ayuso-soap was ronduit vermakelijk.  De eigenwijze Spanjaard pakte en passant twee ritzeges.

Bij Visma reden ze wel voor maar èèn doel, de rode trui. In week twee en drie zat de Deen uit het Visma-lab in het wiel van Almeida. Ook omdat hij niet beter kon. Hij kwam alleen in de voorlaatste etappe uit zijn hok. Solo kwam hij boven op Bola del Mundo, waar de maanraket van Kuifje gestationeerd is. 

Pidcock verdedigde op Bola del Mundo met verve zijn derde plaats. Een geweldige prestatie van de veelzijdige Brit die voor het eerst voor het klassement ging. Na afloop gaf hij in plat British weer een heerlijk interview. Voor Vingegaard was er geen huldiging in Madrid.  Daarntegen, de geïmproviseerde huldiging, dankzij de moeder van Pidcock, op een verdwaalde parkeerplaats was er overigens wel eentje om nooit te vergeten.

Ab+

Vuelta Loco II

Uiteindelijk sleepte Roglic zijn vierde Vuelta zege eruit. Al leek de Sloveen soms te kraken, de taaie Roglic brak nooit. Stilletjes hoopte ik op een stunt van O’Connor. Bora en Roglic hadden de Australiër doodleuk in etappe 6 een vrijgeleide gegeven van ruim 6.30! Maar van de klassementsrenners kon alleen Roglic, diep in de derde week, het gat in het GC nog dichten. Pas op vrijdag 6 september reed Roglic zich in het rood. Ik was even ontsnapt aan het jaarlijkse Leidsche Club-geweld in het altijd levendige Elp in Midden-Drenthe en had me voor de tv gezet.

Op de steile Alto de Moncalvillo (8,6 kilometer à 8,9%) brak O’Connor en verloor bijna twee minuten. Ook zijn andere concurrenten Mas en Carapaz was hij te snel af op de monsterlijke klim. Op zaterdag was iedereen zo kapot van bijna drie weken koers dat er weinig strijd meer was op de flanken van de Picón Blanco (7,9 kilometer à ruim 9%). Dunbar won nipt voor de klassementsrenners de etappe. Küng won de afsluitende vlakke tijdrit op zondag in Madrid. Zo vaak eindigde de Zwitser in een tijdrit net buiten het podium, maar eindelijk heeft hij een tijdrit zege op zak in een grote ronde. 

Het was een uitermate vermakelijke Vuelta. Mede dankzij de afwezigheid van de Galacticos Vingegaard, Pogacar en Evenepoel. Roglic was in orde, maar zeker niet dominant. De mindere goden roken bloed om een etappe of zelfs de Ronde van Spanje te winnen.  Geweldig om een open strijd te zien wanneer het halve peloton weer denkt iets te kunnen winnen. In de Giro en in de Tour valt er de laatste jaren weinig te winnen. Ook de etappes worden vaak opgeëist door één van de Galacticos of hun sterke ploegmaten. Oké, van Aert won eindelijk weer eens een (drie) keer, maar de kleine Spaanse ploeg Kern Pharma won verrassend ook drie etappes.  Wie zijn die gasten? Het waren notabene hun eerste worldtour zeges! Zij waren wellicht één van de weinige ploegen die de Vuelta als hoofddoel van het seizoen hadden. 

Het wielerseizoen loopt helaas ten einde. Voordat we in het zwarte gat vallen, krijgen we nog lekkere toetjes met het EK, WK, WK Gravel de Ronde van Lombardije. Na maandenlange voorbereiding op diverse gravelpaden in binnen- en buitenland hoop op het WK Gravel in Leuven te kunnen excelleren in de Rainbow Gravel Ride. 

Ab+

Little pee

Ben O’Connor wenkte zijn ploeggenoot Geoffrey Bouchard, een kilometer of 15 voor de start van de monsterlijke Cuitu Negru (18,9 kilometer à 7,4%) in etappe 15. ‘I gotta go for a little pee before the fucking climb starts’, riep de rode truidrager naar Bouchard. Bouchard hield hem bij zijn rug vast terwijl Ben zijn elastiek van zijn broek naar beneden drukte. De timing was echter hoogst ongelukkig. Het peloton passeerde net op dat moment het dorpje La Frecha, dat uitgelopen was voor de Vuelta. O’Connor ging scheef op zijn zadel zitten en deed, onder het oog van het gehele dorp, zijn plasje. De mamma’s van het bergdorp in de Picos keken hun ogen uit terwijl ze het gezeik van Ben probeerden te ontwijken.

Het legen van de blaas mocht voor Aussie Ben O’Connor helaas niet helpen. In de laatste drie loeisteile kilometer verloor hij bijna 40 seconden op Roglic en Mas. Of had de Australiër op meer achterstand gerekend? Stayeren achter een volgauto na een fietsenwissel kostte Roglic overigens 20 seconden. Als hij deze maar niet tekort komt..

De vijftiende etappe naar Cuitu Negru werd overigens verrassend gewonnen door Castrillo. De jonge Spanjaard van het kleine Kern Pharma won zijn tweede etappe door grootverdieners Sivakov en Vlasov in extremis voor te blijven. Een heerlijk gevecht op een geitenpad van soms 24%. Etappe 12 met aankomst bergop had de moedige Spanjaard ook al gewonnen. In de finale koos hij het juiste moment om te demarreren naar het skistation Manzaneda. Die zege was zijn eerste profzege en extra emotioneel door het overlijden van de oprichter Azcona van de ploeg, die een wildcard kreeg voor de Vuelta 2024. Ook een prachtig beeld van ploeggenoten ver achterop in de etappe die de zege meekrijgen al hangend en luisterend aan de ploegleidersauto. 

Ben O’Connor leidt dus nog altijd de Ronde van Spanje voor Primoz Roglic (1.03m) en Enric Mas. Na de tweede rustdag op maandag trekt de Vuelta in de derde week naar de iconische Lagos de Covadonga (12 kilometer a  6,9%). Slaat Roglic hier toe? Woensdag is het vermoedelijk aan Groves en van Aert. Donderdag dreigt een dag te worden voor de vluchters. Vrijdag is het weer aan de klassementsrenners op de steile Alto de Moncalvillo. De zwaarste rit van de hele Vuelta staat zaterdag op het menu. De rit gaat vanuit Villarcayo via een hele vracht klimmetjes naar de Picón Blanco. Dat betekent dat de coureurs in de laatste 7,6 kilometer tegen een gemiddelde stijging van 9,3% omhoog fietsen. De slotetappe is een individuele tijdrit in Madrid. Kan Roglic de klus klaren?

Ab+