Voila Bretagne!

Na een geweldige anderhalve week Olympische Spelen in Parijs was het afkicken in het plaatsje Plougasnou in West-Bretagne. Gelukkig had ik Ziggo Go en de podcast ‘In het Wiel’ om langzaam de OS te ontwennen.

In het uiterste westen van Bretagne hadden we een typisch Bretons - dikke grote stenen muren en een mooie English garden - gehuurd voor een week in het plaatsje Plougasnou. Het was wel even afschakelen als je anderhalve week als God in Frankrijk op een chateau in Orléans had gewoond.

Ons dorpje Plougasnou had een dorpsplein, twee kroegen, een boulangerie, een bank, wat artistieke winkeltjes, een restaurant en een kerk. Wat wil je nog meer? Formidable. Alleen plantaan bomen en een oude muziektent ontbraken. Op het dorpsplein werden regelmatig activiteiten - concerten, markten en voorstellingen georganiseerd. Onder het genot van een Monaco, Panaché of wijntje en een borrelplankje bij ons stamcafé cq. restaurant Ty Gasnou, une fête.

Ons kleine huisje was niet ver van de zee. In de vroege ochtend werden we wakker gemaakt door een schorre haan. De kippen, eenden en paarden om hem heen waren dit blijkbaar gewend want keken niet op of om. En omdat ik toch wakker was, haalde ik een café au lait in café De La Place op het dorpsplein. Peukie doen, wedje leggen op één van de PMU-paardjes en une bière voor negenen met de locals. Tussen de bedrijven door pakte ik de ochtendsessie van de Olympische Spelen mee op de levensgrote tv aan de FDJ-muur. Ing nam met haar Franse vriend van 75 chaque jour een frisse duik.

Onze direkte omgeving telde vele dorpjes, baaitjes en stranden - bounty beach Ven Izella! -, alles op een zakdoek. Ing kon met haar vintage Panasonic bicyclette naar het strand fietsen. Ik kon me uitleven op mijn Urban bike met de prachtige kustweg met veel korte klimmetjes en de vele gravelpaden.

Ondertussen in Parijs..sprong showman Duplantis zijn zoveelste wereldrecord (6.25)...pakte de bullet train van het Nederlandse baanwielrennen goud met een  wereldrecord…zwom van Rouwelaar in de Seine (!) naar het goud op de 10 kilometer openwaterzwemmen....kon Femke het toch niet Bolwerken tegen de ontketende McLaughlin op de 400 meter horden. 

Zwart gat na de Olympische Spelen? Wat denk je met de start van de Tour de Femmes maandag en de Vuelta volgende week?

Ab+

Parijs, Montmartre II

Vrijdag mochten we weer naar Parijs. Place de la Concorde en een deel van de Champs-Elysees waren omgetoverd in een mega Urban Sports festival. Het festivalterrein kende onder andere een skateboard-, 3x3 basketbal- en een BMX stadion. Het duurde wel even voor ik met Job binnen was. Die Fransozen zagen in mijn wielrenhelm een potentieel explosief. Levensgevaarlijk.

Eenmaal binnen werden we niet alleen vermaakt met skateboard- en BMX kunstjes maar ook met dansoptredens. 'He, wordt er nog een beetje gebasketbald?', zei ik tegen een boomlange speler in een oranje TeamNL trainingspak. 'Vanochtend', antwoordde de krullenbol. Geloof het of niet. Die gozer blijkt Jan Driessen te zijn die maandagavond goud wint in de Olympische finale 3x3! Ploeggenoot Worthy de Jong eiste in de dying seconds de bal op en scoorde de onmogelijke winnende bal tegen de Fransen in het hol van de leeuw.

Zaterdag was het D-Day voor Mathieu van der Poel. Gelummeld in de Tour, nu zou het zijn dag worden. Job ging naar de landenwedstrijd Dressuur in Versailles. Ing ging met mij richting Montmartre. Tenminste als ze de velo app Velip aan de praat kreeg en het Parijse verkeer kon trotseren. Ik had gelukkig mijn Urban bike om Parijs onveilig te maken.

Binnen een uurtje met de trein van station Les Aubrais, Orléans ben je in Parijs. In de trein was ik iedere keer gefascineerd door een verlaten monorail van tientallen kilometers lang, zichtbaar uit de trein. Had een megalomaan project van Macron kunnen zijn. 

Eenmaal in Parijs vlogen we - Ing en ik - op onze fiets richting Montmartre. Bij mijn 'stamkroeg' Le Progrès genoten we van een Croque-Monsieur. Plan de campagne? Ik wilde op de klim staan in Rue Lepic, maar met mij toutes Paris. Op de afdaling vond ik een topplek met een café en scherm in de buurt. Een tros Nederlanders zorgde voor de nodige communicatie.

Het werd niet de dag van MVDP. Evenepoel was, na de gouden plak op de tijdrit, niet te houden. Hij maakte zijn Olympische droom meer dan waar. Van der Poel opende het bal op de Montmartre. Alleen van Aert kon in eerste instantie volgen. Maar de rest kon even later weer aansluiten. Op dat moment plaatste Evenepoel, aan de andere kant van de weg, een demarrage van achter. Zittend in het zadel, maar verschroeiend hard rijdend, verraste hij iedereen. Ik stond in de afdaling van de klim waar de renners met 80 kilometer naar beneden denderden. Bizar hoe die gasten zich met gevaar voor eigen leven naar beneden stortten. Evenepoel veegde vervolgens de kopgroep op en loste medevluchter Madouas op een omhoog lopend stuk. 

De Belgen in de kroeg, waar ik de laatste 15 kilometer keek met wat Nederlanders, kregen nog een hartverzakking toen de kleine kanonskogel uit België lek reed. De voorsprong was echter ruim voldoende om solo, met veel gevoel voor theater, over de finish te komen voor de Eiffeltoren. De Belgen konden hun geluk niet op. Ik kon wel leven met de winnaar Evenepoel, aanvaller en hardrijder van beroep.

Eenmaal terug in ons chateau maakte Femke Bol op de mixed relay veel goed.  Met een sensationele eindsprint  -  specialiteit van het huis - passeerde zij drie atletes en haalde zij het goud binnen.

De Olympische anderhalve week was er eentje om nooit te vergeten. Verblijven op een chateau en de mooiste Olympische Spelen ooit live te hebben beleefd. Formidable! Verder en route au Bretagne.

A bientôt.

Ab+

Parijs is nog ver

De sportzomer eindigde met het grootste sportevenement ter wereld, de Olympische Spelen in Parijs. Hier moest ik bij zijn.

Niet vanuit mijn mancave maar op locatie in de buurt van Parijs. Mijn zoon dacht er hetzelfde over. Mijn vrouw was minder overtuigd. In de herfst van 2023 was het aanbod huizen in de buurt van Parijs al minimaal of de prijzen waren torenhoog.

In mijn (blind) enthousiasme viel mijn oog op een petitie chateau in Loury, 100 kilometer ten zuiden van Parijs. Bijna net zo indrukwekkend als Versailles. Macron zou alles uit de kast halen om zijn Parijs te laten shinen. Alle architectuur schatten kregen een opknapbeurt, nieuwe venues werden gebouwd in oude paleizen en bij iconische plekken. De Grand Depart was aan de Seine waarin je weer kon zwemmen. Maar ik zou Napoleon 2.0 een poepje laten ruiken met mijn chateau. 

Ing had nog wel een goed alternatief en Paris, maar het was aan dovemansoren gericht, het was immers geen chateau. Stukje met de Volvo en vervolgens verder richting centre ville met de Beach/Gravel bike. Naïef, bleek toen ik door het knotsgekke en mega drukke Parijs naar ‘mijn’ chateau in Loury reed. Zelfs mijn broer, die vergroeid is met zijn auto, zei dat het niet handig is met de auto.

De kaartjes voor dit exclusieve feestje bleven gezien de hoge prijzen - pourquoi? -  beperkt tot een voetbalwedstrijd (?!) en het Concorde Urban Project waar alle nieuwe sporten zoals skateboarden, breakdance te zien waren. Job had wel diep in de buidel getast met zijn Dressuur landenwedstrijd in Versailles. Gelukkig is het wielrennen wel van het volk.

Macron had alles onder controle bij de openingsceremonie behalve het zeikweer tijdens de eindeloze stoet aan landen - Vanuatu? - op bootjes. Ook hypocriet van het IOC  om Israël nauwelijks in beeld te nemen. Een boycot was overigens beter geweest. Ik gaf het goede voorbeeld door uit protest niet naar de voetbalwedstrijd Israël - Paraguay te gaan.

De openingsceremonie was trouwens formidable.  Hoogtepunt waren de vele kleurrijke dansers op een catwalk en op un bateau die op opzwepende dance beats in extravagante creaties een ere brachten aan de modehoofdstad van de wereld. Een amazone op een zilveren metalen paard scherend over de Seine begeleid door bombastische muziek was ronduit sensationeel. Bij Celine Dion ben ik wel afgehaakt.

De volgende ochtend nam ik de trein - zonder mijn Beach/Gravel bike - richting Gare Austerlitz om de individuele tijdrit te zien. Uurtje, goed te doen. Zeker omdat de Française Adele - zat tegenover mij -  net zo enthousiast was als ik over de openingsceremonie. Eenmaal in Parijs werkten die fucking huurfietsen niet. Toch een echte Boomer? Misschien maar beter, het regende immers pijpenstelen.

Maar ik had een topdag. In no-time zat ik met de M1 op Place de la Bastille waar de tijdrit twee keer passeerde. Uitgelaten fans van verschillende landen vulden het historische plein. Evenepoel was veruit de sterkste terwijl bij de dames Grace Brown op het spekgladde wegdek de 32 kilometer lange tijdrit het snelst afwerkte.  Op de klanken van 'Holiday' van Madonna vloog ik met de trein weer naar mijn chateau. Parijs is niet ver. 

Ab+