Voila Bretagne!

Na een geweldige anderhalve week Olympische Spelen in Parijs was het afkicken in het plaatsje Plougasnou in West-Bretagne. Gelukkig had ik Ziggo Go en de podcast ‘In het Wiel’ om langzaam de OS te ontwennen.

In het uiterste westen van Bretagne hadden we een typisch Bretons - dikke grote stenen muren en een mooie English garden - gehuurd voor een week in het plaatsje Plougasnou. Het was wel even afschakelen als je anderhalve week als God in Frankrijk op een chateau in Orléans had gewoond.

Ons dorpje Plougasnou had een dorpsplein, twee kroegen, een boulangerie, een bank, wat artistieke winkeltjes, een restaurant en een kerk. Wat wil je nog meer? Formidable. Alleen plantaan bomen en een oude muziektent ontbraken. Op het dorpsplein werden regelmatig activiteiten - concerten, markten en voorstellingen georganiseerd. Onder het genot van een Monaco, Panaché of wijntje en een borrelplankje bij ons stamcafé cq. restaurant Ty Gasnou, une fête.

Ons kleine huisje was niet ver van de zee. In de vroege ochtend werden we wakker gemaakt door een schorre haan. De kippen, eenden en paarden om hem heen waren dit blijkbaar gewend want keken niet op of om. En omdat ik toch wakker was, haalde ik een café au lait in café De La Place op het dorpsplein. Peukie doen, wedje leggen op één van de PMU-paardjes en une bière voor negenen met de locals. Tussen de bedrijven door pakte ik de ochtendsessie van de Olympische Spelen mee op de levensgrote tv aan de FDJ-muur. Ing nam met haar Franse vriend van 75 chaque jour een frisse duik.

Onze direkte omgeving telde vele dorpjes, baaitjes en stranden - bounty beach Ven Izella! -, alles op een zakdoek. Ing kon met haar vintage Panasonic bicyclette naar het strand fietsen. Ik kon me uitleven op mijn Urban bike met de prachtige kustweg met veel korte klimmetjes en de vele gravelpaden.

Ondertussen in Parijs..sprong showman Duplantis zijn zoveelste wereldrecord (6.25)...pakte de bullet train van het Nederlandse baanwielrennen goud met een  wereldrecord…zwom van Rouwelaar in de Seine (!) naar het goud op de 10 kilometer openwaterzwemmen....kon Femke het toch niet Bolwerken tegen de ontketende McLaughlin op de 400 meter horden. 

Zwart gat na de Olympische Spelen? Wat denk je met de start van de Tour de Femmes maandag en de Vuelta volgende week?

Ab+

Chateau d'Ab

Het chateau bleek een prima uitvalbasis te zijn voor de Olympische Spelen als je maar een paar dagen Olympische wedstrijden bezocht. Het 17e eeuwse chateau met  daaromheen een hazelnoot boomgaard en een mega gazon bracht ons rust en ruimte. De Super U - boulangerie au vacances - op fietsafstand zorgde wel voor wat keuzestress. Zoveel Franse kaasjes, toetjes voor zover het oog reikt en honderden verschillende wijnen. Formidable. 

Job en Ing waren inmiddels avec le TGV in Parijs aangekomen. Ook ontving kasteelheer Ab+ by surprise vrienden Miekie en Jan en zonen Huub en Sam die rechtstreeks van de Olympische Spelen kwamen. Na een dagje Parijs schoven Ing en Job graag aan bij de risotto van chef-kok Jan. Op het uitgestrekte gazon van het chateau genoten we van de risotto en de prachtige avond. De volgende ochtend vertrokken Miekie en Jan voor het volgende Olympische event, vrouwen rugby (?!). 

Wij pakten twee rustdagen op het chateau. Op de eerste rustdag zag ik op France 3 een geëmotioneerde Puck Pieterse door een lekke band het zilver missen bij het MTB. Verschillende sporten kwamen voorbij. Het schermen in het prachtige Grand Palais, het beachvolleybal voor de Eiffeltoren en het handbal - of was het rugby?! Wat een belachelijk (harde) sport, handbal. Ook zag ik de MTB mannen wedstrijd in het mooie Colline d'Élancourt. Een lekke band weerhield Tom Pidcock niet van het goud. Na een briljante inhaalrace dook hij in de diepe finale, mit vollem Risiko, een gaatje in en gooide zijn voorwiel nipt voor die van Fransoos Koretzky. Een magistrale move, ‘no holding back’ voor zijn tweede achtereenvolgende goud op de Olympische Spelen.

De Nederlanders bleven ook na dag vier zonder medaille. Koning Willy was not amused. Het wachten was op Bol, MVDP, Florijn, andere roeiers, Hassan en de baanwielrenners. 

Daarnaast haalde ik op mijn Beach/Gravel bike 's ochtends croissantjes en zochten we in de middag naar verkoeling, terwijl ons chateau best koel was.  Een lokaal meertje en de Loire waren meer dan welkom.

Ab+

Parijs is nog ver

De sportzomer eindigde met het grootste sportevenement ter wereld, de Olympische Spelen in Parijs. Hier moest ik bij zijn.

Niet vanuit mijn mancave maar op locatie in de buurt van Parijs. Mijn zoon dacht er hetzelfde over. Mijn vrouw was minder overtuigd. In de herfst van 2023 was het aanbod huizen in de buurt van Parijs al minimaal of de prijzen waren torenhoog.

In mijn (blind) enthousiasme viel mijn oog op een petitie chateau in Loury, 100 kilometer ten zuiden van Parijs. Bijna net zo indrukwekkend als Versailles. Macron zou alles uit de kast halen om zijn Parijs te laten shinen. Alle architectuur schatten kregen een opknapbeurt, nieuwe venues werden gebouwd in oude paleizen en bij iconische plekken. De Grand Depart was aan de Seine waarin je weer kon zwemmen. Maar ik zou Napoleon 2.0 een poepje laten ruiken met mijn chateau. 

Ing had nog wel een goed alternatief en Paris, maar het was aan dovemansoren gericht, het was immers geen chateau. Stukje met de Volvo en vervolgens verder richting centre ville met de Beach/Gravel bike. Naïef, bleek toen ik door het knotsgekke en mega drukke Parijs naar ‘mijn’ chateau in Loury reed. Zelfs mijn broer, die vergroeid is met zijn auto, zei dat het niet handig is met de auto.

De kaartjes voor dit exclusieve feestje bleven gezien de hoge prijzen - pourquoi? -  beperkt tot een voetbalwedstrijd (?!) en het Concorde Urban Project waar alle nieuwe sporten zoals skateboarden, breakdance te zien waren. Job had wel diep in de buidel getast met zijn Dressuur landenwedstrijd in Versailles. Gelukkig is het wielrennen wel van het volk.

Macron had alles onder controle bij de openingsceremonie behalve het zeikweer tijdens de eindeloze stoet aan landen - Vanuatu? - op bootjes. Ook hypocriet van het IOC  om Israël nauwelijks in beeld te nemen. Een boycot was overigens beter geweest. Ik gaf het goede voorbeeld door uit protest niet naar de voetbalwedstrijd Israël - Paraguay te gaan.

De openingsceremonie was trouwens formidable.  Hoogtepunt waren de vele kleurrijke dansers op een catwalk en op un bateau die op opzwepende dance beats in extravagante creaties een ere brachten aan de modehoofdstad van de wereld. Een amazone op een zilveren metalen paard scherend over de Seine begeleid door bombastische muziek was ronduit sensationeel. Bij Celine Dion ben ik wel afgehaakt.

De volgende ochtend nam ik de trein - zonder mijn Beach/Gravel bike - richting Gare Austerlitz om de individuele tijdrit te zien. Uurtje, goed te doen. Zeker omdat de Française Adele - zat tegenover mij -  net zo enthousiast was als ik over de openingsceremonie. Eenmaal in Parijs werkten die fucking huurfietsen niet. Toch een echte Boomer? Misschien maar beter, het regende immers pijpenstelen.

Maar ik had een topdag. In no-time zat ik met de M1 op Place de la Bastille waar de tijdrit twee keer passeerde. Uitgelaten fans van verschillende landen vulden het historische plein. Evenepoel was veruit de sterkste terwijl bij de dames Grace Brown op het spekgladde wegdek de 32 kilometer lange tijdrit het snelst afwerkte.  Op de klanken van 'Holiday' van Madonna vloog ik met de trein weer naar mijn chateau. Parijs is niet ver. 

Ab+