Voorjaar. Koers!

Vriend Witte had weer eens zin om gezamenlijk op de fiets te klimmen. Timo,  vriend Hans - niet die Hans - en ik sloten graag aan voor een graveltocht. Witte had een mooie route op de Garmin uitgestippeld, ware het niet dat zijn GPS ons in de steek liet. Net als de zon. Waar blijft het voorjaar? De krokussen schieten uit de grond, maar waar is le soleil? Ook Timo zijn Garmin had er weinig zin in. Net als Europa - na knotsgekke week thanks to bully Trump - vervolgden we stuurloos onze weg. Waarheen? Hoe? We spraken af ons te laten verrassen. Gelukkig stonden alle neuzen dezelfde kant op..net als in Europa, zeg maar. 

Witte had voorgesteld om in zone 2 - social ride tempo - te rijden. Timo gooide zijn kont tegen de krib en vloog de klimmetjes op. Ondergetekende - ook niet vies van korte heuveltjes - plakte in zijn wiel maar moest dit later bekopen. Zonder navigatie kozen ‘we’ voornamelijk voor asfaltwegen rond Soest. Ook prachtige paden door de bossen en heide van de Veluwe. Na ruim twee uur koers begonnen we trek te krijgen.

Bij de afwezigheid van onze voedingsdeskundige stelden we zelf bij de stationsrestauratie van Hollandse rading onze herstel lunch samen. De verbrande calorieën werden gretig aangevuld. Ab+ koos voor een vetarm broodje bal, de Witte voor een vezelrijk broodje kroket. Timo lustte wel een koolhydraatrijk patatje oorlog met een Berenklauw en Hans liet een broodje filet Americain - kan dat nog? - zich goed smaken.

In de middag was het koers kijken. De eerste voorjaarsklassieker, de Omloop, stond op het programma.  Ging me trouwens beter af dan zelf koersen. Bij de dames werd de koers - niet voor de eerste keer - een aanfluiting. Door een catfight - SD Worx (Wiebes) en FDJ-SUEZ (Vollering) wilden niet voor elkaar rijden - won nobody Lotte Claes. De Belgische van Arkea, die een maximale voorsprong van bijna 14 minuten (?!) kreeg, kon haar geluk niet op. Vollering had wel lekker gekoerst, zei ze…SD Worx had toch niet gewonnen. Nu al een heerlijk (poker) seizoen!

De koers bij de heren was teleurstellend. In de finale kon niemand op de vele beklimmingen het verschil maken. De ongeschoren (!) Noor Waerenskjold won de massasprint. De grote kanonnen, Pedersen, Mathieu van der Poel en Pogacar waren niet onder de indruk.

Ab+

Pannenkoek

Het voorjaar staat voor de deur. Het weer  twijfelde van de week nog. Woensdag was het nog -10 graden, terwijl vrijdag de mussen dood van het dak vielen, +19 graden in het zuiden van het land. 

Op zaterdag was het gelukkig ouderwets hondenweer. De hele dag zeikte het van de regen. Getwijfeld, maar toch mijn eerste wielertocht van het seizoen verreden. Wielerclub Soest mocht mij voor de eerste keer verwelkomen. Ze hadden flink wat startgeld neergelegd en extra hun best gedaan. Award winning pannenkoekenbakker Bram uit Baarn zou na de wielertocht zijn wereldberoemde 'Bram's pannenkoeken bakken.

Ik had een diepte investering gedaan om optimaal aan de start te verschijnen. Een gesoigneerde witte Garmin Edge Touring -voor weinig - moest mij door de toertocht heen loodsen. Ware het niet dat bij de finale test de kaart op donderdag door de Wassenaarse duinen geen fietspaden aan gaf. Best handig voor een fietscomputer. Mijn soigneur Frank kon het wel fixen met een nieuwe datakaart maar helaas niet voor de toertocht zaterdag. 

Nu was ik overgeleverd aan de grillen van mijn medewielergenoten. En mijn benen. Ik dacht een mooi groepje gevonden te hebben, maar kon hun wiel niet houden. Ik hoorde ze zachtjes ‘pannenkoek’ zeggen. Ook de volgende groep moest ik tot mijn teleurstelling laten gaan. Te snel in het rood gereden of kwam het door mijn stroperige MTB vs. hun gesoigneerde gravel bike?  Mijn rechterkant deed overigens wel goed mee. Gelukkig was ik vroeg gestart om op het volgende groepje te wachten. Maar na anderhalf uur aan het elastiek vond ik het welletjes. Ook kon ik de pannenkoeken van Bram al ruiken. Mijn Sony Xperia - ook op zijn laatste benen - bracht mij via de prachtige Bussumse heide en paleis Soestdijk terug in Soest. 

Ik werd door de voltallige organisatie van wielerclub Soest onthaald op het natte en koude bedrijventerrein. Bram had zijn uiterste best gedaan op de pannenkoek in zijn foodtruck. Met veel gevoel voor theater - gooide de pannenkoek meters in de lucht en draaide om zijn as - kreeg ik een grote pannenkoek voorgeschoteld. Heerlijk met boter, stroop en poedersuiker. Ook de tweede met appel smaakte goed. Mijn krachten kwamen plots terug. Na een colaatje van de voorzitter en de toezegging voor volgend jaar, kroop ik in de Volvo. Ruim op tijd voor een middagje koers kijken met onder andere de Ronde van de Algarve. Nog maar een week naar de Omloop!

Ab+

Natuurlijk geweld

Ik zag vanaf de bank in mijn huiskamer dat de (doorgaans groene) buurvrouw M. de B een boom in de tuin aan het snoeien was. Snoeien is in deze misschien niet het juiste woord. De grote tak vlak onder een in aanbouw zijnd nest van een ekster stel moest er met bruut geweld aan geloven. Gelukkig bleef het nest ongemoeid. Maar ik - als natuurliefhebber - kom me niet aan de indruk onttrekken dat ze het indirect gemund hadden op het zwart-witte liefdespaar.

De eksters die een liefdesnest aan het bouwen waren schrokken zich, kijkend van een afstandje, dood. Ze waren niet de enige. 

Naast de wielervoorjaarsklassiekers, luidt de bouw van het nest ieder jaar voor mij het begin van het voorjaar in. Het mannetje en vrouwtje vliegen af en aan om het nest nog mooier te maken. Naast het kenmerkende zwartwitte verendek heeft de brutale ekster ook een prachtige metallic blauwe kleur.

Een paar dagen na de snoeibeurt waren de buurvrouw en de overbuurman - eigenaar van de liefdesboom - weer druk in de weer met de boom. De eerste snoeibeurt had blijkbaar niet het gewenste effect gehad. Deze keer hadden ze zich gewapend met namaak-eksters. Het was me inmiddels duidelijk dat zij minder enthousiast over het gevleugelde liefdesstel waren. Dat bleek ook duidelijk toen ik opheldering ging vragen. De eksters schijnen rond 4.00u in de ochtend al flink de liefde aan elkaar te moeten verklaren. Dit gaat echter gepaard met een hoop gekrijs. Zelf nooit gehoord - wij slapen aan de andere kant - maar de buurvrouw - met ingewikkelde handleiding - en de overbuurman waren het zat. Door het plaatsen van  namaak-eksters rondom het nest proberen zij de eksters aan te moedigen om een ander huis te zoeken. Ik zag aan het gezicht van de buurvrouw dat ze ondanks een verstoorde nachtrust moeite had met de verhuisplannen.

Ik dacht in een vredelievende wijk te wonen in Leiden. Zes maanden geleden knalde een aimabele buurman de duiven in zijn te verbouwen boerderij schuur doodleuk af. Hij vertelde dit met enige trots alsof hij aan het kleiduivenschieten was. Ook eksters laten zich overigens niet onbetuigd. Tot hun derde levensjaar leven ze in 'jeugdbendes'. Niets is wat het lijkt.

Ab+