Voorjaar. Koers!

Vriend Witte had weer eens zin om gezamenlijk op de fiets te klimmen. Timo,  vriend Hans - niet die Hans - en ik sloten graag aan voor een graveltocht. Witte had een mooie route op de Garmin uitgestippeld, ware het niet dat zijn GPS ons in de steek liet. Net als de zon. Waar blijft het voorjaar? De krokussen schieten uit de grond, maar waar is le soleil? Ook Timo zijn Garmin had er weinig zin in. Net als Europa - na knotsgekke week thanks to bully Trump - vervolgden we stuurloos onze weg. Waarheen? Hoe? We spraken af ons te laten verrassen. Gelukkig stonden alle neuzen dezelfde kant op..net als in Europa, zeg maar. 

Witte had voorgesteld om in zone 2 - social ride tempo - te rijden. Timo gooide zijn kont tegen de krib en vloog de klimmetjes op. Ondergetekende - ook niet vies van korte heuveltjes - plakte in zijn wiel maar moest dit later bekopen. Zonder navigatie kozen ‘we’ voornamelijk voor asfaltwegen rond Soest. Ook prachtige paden door de bossen en heide van de Veluwe. Na ruim twee uur koers begonnen we trek te krijgen.

Bij de afwezigheid van onze voedingsdeskundige stelden we zelf bij de stationsrestauratie van Hollandse rading onze herstel lunch samen. De verbrande calorieën werden gretig aangevuld. Ab+ koos voor een vetarm broodje bal, de Witte voor een vezelrijk broodje kroket. Timo lustte wel een koolhydraatrijk patatje oorlog met een Berenklauw en Hans liet een broodje filet Americain - kan dat nog? - zich goed smaken.

In de middag was het koers kijken. De eerste voorjaarsklassieker, de Omloop, stond op het programma.  Ging me trouwens beter af dan zelf koersen. Bij de dames werd de koers - niet voor de eerste keer - een aanfluiting. Door een catfight - SD Worx (Wiebes) en FDJ-SUEZ (Vollering) wilden niet voor elkaar rijden - won nobody Lotte Claes. De Belgische van Arkea, die een maximale voorsprong van bijna 14 minuten (?!) kreeg, kon haar geluk niet op. Vollering had wel lekker gekoerst, zei ze…SD Worx had toch niet gewonnen. Nu al een heerlijk (poker) seizoen!

De koers bij de heren was teleurstellend. In de finale kon niemand op de vele beklimmingen het verschil maken. De ongeschoren (!) Noor Waerenskjold won de massasprint. De grote kanonnen, Pedersen, Mathieu van der Poel en Pogacar waren niet onder de indruk.

Ab+

Gravelty

Limburgse Mooiste of de Ronde van Nijmegen stonden de laatste jaren steevast op de wielerkalender van Ab+. Maar ik wilde wel eens wat anders proberen dan die eindeloze onroad toertochtjes. Ik was wel toe aan wat nieuws. 

Gezien mijn licht afgenomen stabiliteit zit ik de laatste tijd veel op de mountainbike - zonder klikpedalen - in plaats van op de racefiets. Mijn afgetrapte zwarte/witte Cube Aim MTB met grijze 29’’ banden is nog altijd - net als ik - uitermate effectief en gesoigneerd. Bij gebrek aan MTB-paden in Zuid-Holland heb ik in Meijendel (Wassenaar) mijn eigen MTB-trail gecreëerd. In de vroege ochtend - weinig of geen wandelaars - ros ik op smalle wandeltrails waar mijn moeder in ruste een oogje in het zeil houdt. Van MTB naar Gravel is dan een kleine stap. De relaxte lifestyle - lager tempo, aandacht voor de natuur, biertje en BBQ - is debet aan de populariteit van gravel racing. De aanschaf door vele wielerfanaten van een dure gravelbike vind ik wel wat overdreven #noplanetb. De oude Cube Aim MTB - de Tank - is nog agressief genoeg. Aan marketing trucjes van grote (fietsen) merken heb ik sowieso geen boodschap.  

Mijn UVS ex-voetbalmaatje van der Mark nam de uitdaging aan. De voormalig begaafde spelverdeler was een paar jaar geleden naar de Veluwe verhuisd. Hier is ook waar de ‘Gravelty Herfst’ van NL Tour Rides verreden werd. Wij kozen voor de zeventig kilometer van de Graveltocht. Zeventig kilometer aan prachtige gravelpaden, de bossen en heidegebieden in herfstkleuren. Aleen uitslovers rijden de negentig kilometer variant. 

Een paar dagen voor de Gravelty tour speelde echter mijn maag en darmen op. In plaats van het stapelen van koolhydraten - pasta, pannenkoeken en rijsttaartjes - zat ik een paar dagen op rantsoen met crackertjes, rijst en tomatensoep. Gelukkig wierp dat wel zijn vruchten af. Mijn maag was meer tot rust gekomen en ook de wisselvallige weersvoorspelling weerhield ons niet gesoigneerd aan de start te verschijnen.  

Robert reed overigens illegaal mee, burgerlijke ongehoorzaamheid is hem nog altijd niet vreemd. Ik wist me wel online aan te melden hoewel de Komootcode - nodig voor navigatie - niet werkte. Door deze onkunde waren we genoodzaakt anderen, voornamelijk vrouwengroepjes, te volgen. Niet dat de heren te snel gingen, maar we wilden ook van de Veluwse natuur genieten. Naast fietsende dames, vonden we burlende edelherten en een roedel wolven op ons herfstkleurige natte gravelpad. Onze tocht werd geteisterd door hevige buien die de gravelpaden in modderstromen liet veranderen. Onherkenbaar door de opspattende modder baanden we ons een weg door de Veluwe. Gelukkig werden we ook regelmatig verblijd met een flauw zonnetje. 

De laatste 20 kilometer besloten van der Mark en ik de koers wat harder te maken. Ook wilden we snel thuis zijn met dit hondenweer. We schudden flink aan de boom waardoor we een damesclub - en enkele verdwaalde heren - uit Hardenberg bedankten voor de twijfelachtige navigatie-diensten. We bereikten even later kletsnat, maar zelfstandig, de finish bij restaurant de Thermiekbel, even buiten Arnhem. Na de fotofinish - ik klopte Robert nipt op de streep - genoten we van een biertje en een aangebrande hamburger. We spraken af om in het voorjaar ons eigen trail op de Veluwe te volgen. 

Ab+