'Biggest, most beautiful' Oliebol

Ik leef de laatste weken van het jaar 2025 op oliebollen en appelbeignets. Mid december al schieten de oliebollenkramen uit de grond. De vette baklucht en de vrolijke lampjes op de kraam roepen bij mij nostalgische gevoelens op. De relatieve kou van de laatste weken draagt bij aan de kerstsfeer. 

Na een MTB ritje - ik durf het strand niet op voor de honden - laat ik mij (te) makkelijk verleiden om mezelf te belonen. Belonen, voor wat eigenlijk?  Twee uurtjes tegen 24 km/u door de duinen in Meijendel op deels illegale gravelpaden? 

Toch kan ik mij niet beheersen. Bij de oliebollenkraam in Wassenaar bestel ik op dinsdag 16 december 11.34u een oliebol ondergedompeld in poedersuiker met een lekkere stevige korst en een goede bite. Sindsdien ben ik verkocht. Ik geef mijn brein de schuld. Of mijn moeder, die ook gek was op zoet. Suiker activeert mijn beloningsysteem in mijn hersenen. Daarmee zorgt het voor een kortstondig geluksgevoel. Na ieder MTB ritje koop ik wat lekkers - geluk - bij de bakker. Ik ben de grootste klant van Boulangerie Paris Pain op de Breestraat. Appelbeignets vind ik nog lekkerder dan oliebollen. De spijs met suiker en boter in de kern van de appelbeignet is onweerstaanbaar. 

Tijdens het bizarre OKT schaatsen in de avonduren prop ik, van de spanning, twee appelbeignets achter mijn kiezen. Bij het drama van Joy Beune op de 1500 meter verslikte ik me bijna in een appelbeignet. Toen haar vriendje Nuis er werd afgeschaatst gooide ik, ter verhoging van de feestvreugde, nog wat extra suiker mijn appelbeignet. In de avond stopte ik er nog eens twee in mijn mond gedurende de bloedstollende finale van de veldrit in Diegem. In absentie van maestro MVDP had de latere winnaar en natuurlijke opvolger van Mathieu, Tibor Del Grosso, zijn handen vol aan Thibau Nys. De onhandige Belg verknalde zijn kansen in de zandbak in de laatste ronde.

Ik heb inmiddels na aanhoudende (opbouwende) kritiek van mijn vrouw belooft te minderen op de appelbeignets en andere zoetigheden. Alles wel in kleine, haalbare stapjes, hè.

Overigens werd Trump als de grootste oliebol van 2025 gekozen. Het juryrapport; 'Biggest, most beautiful', maar levensgevaarlijk recept. Poetin werd een goede tweede en Netanyahu was nipt derde. 

Ondanks de onstuimige wereld, een happy 2026. #We can be heroes!'

Ab+

IamSpecialized

Ik ben 2022 goed afgetrapt door mijn lang gekoesterde droom te verwezenlijken. Als een kind zo blij heb ik eindelijk - op 55-jarige leeftijd! - een nieuwe Specialized fiets gekocht. Nieuw jaar, nieuwe fiets, nieuwe trails. 

Sinds ik werkzaam ben geweest voor Specialized Benelux tussen 1991-1994 ben ik Specialized minded. Oprichter John van Herwerden en ik (inkoop/logistiek) werden er - out of the blue - uitgebonjourd door een Chinees die het Specialized head office in San Francisco had ingehuurd.  God mag weten waarom we de zak kregen. Dit terwijl 'wij' het fietsmerk Specialized in Europa hebben geïntroduceerd en kijk waar het fietsmerk nu staat. De helft van het peloton rijdt Specialized en is het leading fietsmerk. Maar ondanks het ontslag ben ik altijd een Specialized addict gebleven. Wat me dan zo aanspreekt in het merk is lastig te omschrijven. Het is meer een gevoel naast het mooie design van de fietsen en kleding. Altijd op zoek via Marktplaats naar Specialized gear met die karakteristieke rode bliksem-S. Nieuw spul vond ik altijd te duur. Nog altijd draag ik MTB schoenen uit mijn Specialized periode. Ook kan ik maar geen afstand doen van mijn eerste purple Specialized Allez Comp racefiets. Tijdens het WK Wielrennen in Leuven wilde ik, koste wat het kost, ook zo'n rode gratis Specialized cap hebben waar half Leuven in liep. Dat ik uiteindelijk op mijn knieën moest bij de gesloten Specialized store aan de Bondgenotenstraat had ik er graag voor over. 

Mijn huidige racefiets is een tweedehands Specialized Allez Comp Silver gekocht in 2015. Maar nu heb ik mezelf beloond - waarvoor eigenlijk ? - met een nieuwe Specialized Rockhopper Comp in de kleur Smoke Black. Net als Mathieu van de Poel vind ik racen op de weg saai. MTB-en is meer spelen. En gezien ik toch meer stabiliteit op de MTB heb dan op de racefiets is het een uitermate stijlvolle MTB geworden. 

Het nieuwe speeltje is een mooie bestemming van het kerstgeschenk in harde euro's van mijn vader. Dat de Rockhopper Comp 200 kilometer verderop in Bruchterveld - of all places - stond nam ik voor lief. De rest van Nederland had deze fiets niet in voorraad. Bruchterveld bleek een dorp van niks tegen de Duitse grens, maar wel een Specialized walhalla. Verwonderd bekeek ik de schat aan tweewielers.  Op de terugweg ging ik nog even langs mijn broer in Apeldoorn. Zelfs mijn schoonzusje - niet vies van gesoigneerde fietsjes - was jaloers op de schoonheid van de fiets. Na hetinremmen van mijn schijfremmen ga ik mijn nieuwe 'Tank' gebruiken voor het echte MTB/gravel werk en mijn oude afgetrapte Cube Aim MTB mag mee op de geplande citytrips in 2022. Het belooft een bijzonder fietsjaar te worden. 

Ab+

Binnen in de kuil

Maatje Tiem had zijn MTB-fiets weer eens uit het vet gehaald om op de Utrechtse heuvelrug zijn benen te laten spreken. Voordat ik hem ophaalde in de Volvo moest ik door een plotselinge afloper hals over kop mijn soigneurs van Budget Bike op het Levendaal aan het werk zetten. Na een snelle pitstop waar Red Bull nog een puntje aan kan zuigen hadden ze mijn afgetrapte, maar gesoigneerde, zwart/witte Cube Aim MTB weer tot leven gewekt.

We gingen sinds lange tijd weer eens een georganiseerd ATB/gravel-tochtje rijden. 'Where the streets have no name' - is dat ook geen liedje? - in Lage Vuursche was de toertocht die ons mocht verwelkomen. Flauwe naam, maar wel had #WTSHNN een fraai lowlands-achtig festivalterrein uit de grond gestampt. Dit MTB-walhalla lag direct naast het prachtig gelegen boscafé 'Buiten in de kuil'. Hoewel we er top gesoigneerd uitzagen werd ons toch de toegang ontzegd tot het festivalterrein bij gebrek aan inschrijving. Logisch, maar was voor mij toch reden voor een klein handgemeen. Bebloed zochten we als partycrashers een stukje verderop in het bos de uitgepijlde route. Eenmaal op de overigens belabberde uitgepijlde route racete we als een soort Max Verstappen over het modderige parcours. Door onze excellente stuurmanskunst gecombineerd met een gezonde dosis agressie manoeuvreerde we tussen de bomen en uitstekende boomwortels. Met speels gemak vlogen we over het technische circuit met steile klimmetjes en scherpe bochten. Het prachtige zonnige weer gaf nog meer kleur aan deze wonderlijke dag in het herfstachtige bos. 

Ondanks de gebrekkige uitpijling en slechte navigatie-kunsten van onze fellow MTB-ers vonden de uitgang van het MTB-labyrint. Omdat we niet ons niet meer welkom voelden we bij #WTSHNN zochten we een plekje bij boscafé 'Buiten in de kuil'. Met onze charmes verwierven we een plekje binnen. 'Binnen in de kuil' genoten we na de inspanning van een kop lauwe en flauwe erwtensoep en een broodzak (?!). We zwaaiden nog even naar de pedante #WTSHNN-organisatie voordat we ons in de Volvo met onze onherkenbare MTB-fietsen uit de voeten maakten. 

Ab+

Gravelty

Limburgse Mooiste of de Ronde van Nijmegen stonden de laatste jaren steevast op de wielerkalender van Ab+. Maar ik wilde wel eens wat anders proberen dan die eindeloze onroad toertochtjes. Ik was wel toe aan wat nieuws. 

Gezien mijn licht afgenomen stabiliteit zit ik de laatste tijd veel op de mountainbike - zonder klikpedalen - in plaats van op de racefiets. Mijn afgetrapte zwarte/witte Cube Aim MTB met grijze 29’’ banden is nog altijd - net als ik - uitermate effectief en gesoigneerd. Bij gebrek aan MTB-paden in Zuid-Holland heb ik in Meijendel (Wassenaar) mijn eigen MTB-trail gecreëerd. In de vroege ochtend - weinig of geen wandelaars - ros ik op smalle wandeltrails waar mijn moeder in ruste een oogje in het zeil houdt. Van MTB naar Gravel is dan een kleine stap. De relaxte lifestyle - lager tempo, aandacht voor de natuur, biertje en BBQ - is debet aan de populariteit van gravel racing. De aanschaf door vele wielerfanaten van een dure gravelbike vind ik wel wat overdreven #noplanetb. De oude Cube Aim MTB - de Tank - is nog agressief genoeg. Aan marketing trucjes van grote (fietsen) merken heb ik sowieso geen boodschap.  

Mijn UVS ex-voetbalmaatje van der Mark nam de uitdaging aan. De voormalig begaafde spelverdeler was een paar jaar geleden naar de Veluwe verhuisd. Hier is ook waar de ‘Gravelty Herfst’ van NL Tour Rides verreden werd. Wij kozen voor de zeventig kilometer van de Graveltocht. Zeventig kilometer aan prachtige gravelpaden, de bossen en heidegebieden in herfstkleuren. Aleen uitslovers rijden de negentig kilometer variant. 

Een paar dagen voor de Gravelty tour speelde echter mijn maag en darmen op. In plaats van het stapelen van koolhydraten - pasta, pannenkoeken en rijsttaartjes - zat ik een paar dagen op rantsoen met crackertjes, rijst en tomatensoep. Gelukkig wierp dat wel zijn vruchten af. Mijn maag was meer tot rust gekomen en ook de wisselvallige weersvoorspelling weerhield ons niet gesoigneerd aan de start te verschijnen.  

Robert reed overigens illegaal mee, burgerlijke ongehoorzaamheid is hem nog altijd niet vreemd. Ik wist me wel online aan te melden hoewel de Komootcode - nodig voor navigatie - niet werkte. Door deze onkunde waren we genoodzaakt anderen, voornamelijk vrouwengroepjes, te volgen. Niet dat de heren te snel gingen, maar we wilden ook van de Veluwse natuur genieten. Naast fietsende dames, vonden we burlende edelherten en een roedel wolven op ons herfstkleurige natte gravelpad. Onze tocht werd geteisterd door hevige buien die de gravelpaden in modderstromen liet veranderen. Onherkenbaar door de opspattende modder baanden we ons een weg door de Veluwe. Gelukkig werden we ook regelmatig verblijd met een flauw zonnetje. 

De laatste 20 kilometer besloten van der Mark en ik de koers wat harder te maken. Ook wilden we snel thuis zijn met dit hondenweer. We schudden flink aan de boom waardoor we een damesclub - en enkele verdwaalde heren - uit Hardenberg bedankten voor de twijfelachtige navigatie-diensten. We bereikten even later kletsnat, maar zelfstandig, de finish bij restaurant de Thermiekbel, even buiten Arnhem. Na de fotofinish - ik klopte Robert nipt op de streep - genoten we van een biertje en een aangebrande hamburger. We spraken af om in het voorjaar ons eigen trail op de Veluwe te volgen. 

Ab+