Mad World IV

Elke zaterdag– en zondagochtend haal ik bij de Turk - met alle respect - in de Herenstraat een croissantje.  Tegelijkertijd neem ik met Bilal - Billie voor intimi - het nieuws door. ‘Vreemde wereld’ zegt hij. Joost Klein wordt na een zogenaamde bedreiging van een cameravrouw gediskwalificeerd op het Eurosongfestival in Malmö en Israël die maar geen vriendjes kan worden met de Palestijnen - to put it mildly - mag doodleuk meedoen. ‘Wat een hypocrisie'. 

Terwijl de ultra-rechtse premier van Israël, Netanyahu, na de Gazastrook ook Rafah met de grond gelijk wil maken - waarschuwingen van Biden ten spijt - mag Israël gewoon deelnemen aan het Woke-feestje. Niemand durft Israël aan te pakken, bang te worden beticht van antisemitisme. Rusland wordt overigens wel uitgesloten. Joost zag zijn Songfestival droom in rook opgaan na een vermeende bedreiging aan het adres van een opdringerige cameravrouw. Of vertelt Joost de halve waarheid? Toen zij ging piepen vond de machtige Songfestivalorganisatie EBU - zero tolerence - het voorval blijkbaar erger dan de vele onschuldige slachtoffers in Gaza. ‘Fuck de EBU’ was de weinig verhullende reactie van mister Songfestival Cornald Maas. Welkom in Europa, Joost!

Natuurlijk is het Songfestival een onzinnig Woke-feestje, maar dat is nog geen reden van de EBU om mensen bij het minste geringste te cancellen. Waar ligt trouwens de grens van het grensoverschrijdend gedrag eigenlijk? Lastig, want ieder individu zal dat afhankelijk van de situatie anders ervaren. Maar houdt gewoon rekening met elkaar.  Vaak worden beide partijen onvoldoende gehoord of wordt een mega duur, zogenaamd onafhankelijk, onderzoek ingesteld. Dit speelt natuurlijk al langer bij onder andere Matthijs van Nieuwkerk, NOS Sport en de Voice. De MeToo-beweging was nodig, maar de wereld slaat door. 


Maar de wereld heeft grotere zorgen. De grootste zorg is dat niemand de ballen heeft Netanyahu tot de orde te roepen. Na de vernietiging van de Gazastrook en zijn bevolking is de stad Rafah in het Zuiden nu aan de beurt. Dit heeft als gevolg - niet zo heel gek - dat het antisemitisme wereldwijd en de afkeer tegen Israël toeneemt met alle gevolgen vandien. Een tweestaten oplossing is alleen mogelijk zonder Netanyahu.

Deze wereldlijke problemen gaan alleen maar toenemen als aartsleugenaar Trump in november als president van de Verenigde Staten - ondanks een dozijn aan rechtszaken - wordt herkozen. De volslagen onberekenbare oer-conservatieve idioot wil terug naar de jaren dertig, gelooft niet in klimaatverandering en wil zijn handen af halen van Europa, inclusief Oekraïne.

Dit terwijl Europa al genoeg problemen heeft. De trek naar rechts duurt onverminderd voort. Orban in Hongarije, Melani in Italië, de AfD in Duitsland en Wilders in Nederland. De komende Europese verkiezingen in juni zijn nog nooit zo belangrijk geweest op het gebied van Oekraïne, rechtsstaat, AI, geopolitiek, klimaat en migratie. Europa wordt ook door China en Amerika bedreigd als het gaat om technologische ontwikkelingen. Het wordt hoog tijd dat Europa eindelijk de urgentie inziet om samen (!) op eigen benen te gaan staan. 

Ook Nederland loopt achter de feiten aan. Maar 6 maanden na de verkiezingen is er deze week eindelijk zicht op de vorming van een nieuw (rechts) kabinet om de problemen op het gebied van wonen, migratie en stikstof aan te pakken. Dat ze op de laatste dag de financiën nog moesten bespreken mag de pret niet drukken. De chemie tussen de partijleiders ontbreekt overigens wel. De regering Karbonade-1 lijkt dan ook geen lang leven beschoren. Het is al verontrustend dat de rechtse denkbeelden genormaliseerd zijn door een kabinet geleid door de PVV.

En dan heb ik het nog niet eens over de gevaarlijkste gek. Door getreuzel van de westerse bondgenoten wint Poetin terrein in Oekraïne. Het is te hopen dat het Westen op tijd wakker is om Zelensky - de moderne Churchill - en zijn dappere manschappen te ondersteunen om onze vrijheid te waarborgen.

Ab+


Giro di Pogi II

Donderdag 9 mei stond een Mini-Strade Bianche op het programma met drie ‘steratti’ stroken in de laatste 50 kilometer. Op de beklimming naar het prachtige Toscaanse stadje Volterra – in ver verleden ook opgefietst – ontstaat een kopgroep met o.a. Groves (!), Alaphilippe, Plapp en Trentin. Ploegbaas Lefevre gaf even verderop hoogstpersoonlijk zelf een drinkbus aan Alaphilippe om de druk nog wat verder op te voeren. 

Pogacar wilde niet ten koste van alles de roze trui behouden en gaf de 7-voudige kopgroep een vrijgeleide – max 3.30 minuten. Echter op de gravelstroken liep de voorsprong snel terug naar 1.30min. onder leiding van Milan en Arensman. Maar na de gravelstroken liep de voorsprong weer genoeg op om vooruit te blijven. Drie man – Sanchez, Alaphilippe en Plapp – blijven over in de aantrekkelijke heuvelachtige finale waar nog een venijnig klimmetje moest worden overwonnen. Het aanstormende peloton kwam nog dicht, maar haalde het net niet. Pelayo Sanchez – wie? – van Movistar is de rapste aan de streep, voor de (zielige) Alaphilippe. Nog geen twee jaar geleden had Loulou Alaphilippe het sprintje met twee vingers in zijn neus gewonnen, maar tijden veranderen..


De individuele tijdrit van 41 kilometer (!) in het prachtige Perugia op vrijdag 10 mei maakte duidelijk dat er maar één aanspraak kan maken op de eindzege, Pogacar.  Met een afsluitende klim van 6,6 kilometer incl. een punchy helling van 10%  was de tijdrit op het lijf geschreven van de Sloveen. Echter, Ganna was op de brommer, maar was niet snel genoeg om Pogacar – nu weer roze trui, paarse broek?! – voor te blijven. De Sloveen deed het op het vlakke gedeelte rustig aan maar reed onwaarschijnlijk hard de laatste klim op. Hij pakte op de klim ruim 1 minuut (!) op Ganna. Thomas verliest 2 minuten en de Giro met name op de klim. Arensman – slechte eerste week –  komt na een knappe tijdrit met stip de top van het GC binnen.

De  eerste bergrit – 152 kilometer en 3850 hoogtemeters – op 11 mei en bergop aankomst leek iets voor vluchters. Maar de omvangrijke groep vluchters – o.a. Bardet en Storer – werd op de laatste klim ingerekend door UAE. Paret Paintre – gezien zijn smalle postuur, zou de Fransman een goede inbreker zijn door een wc-raampje volgens Karsten Kroon – stribbelde het langst tegen. Een oppermachtige Pogacar – vandaag weer helemaal in het roze – was in het sprintje der favorieten bovenop Prato Di Tivo (uiteraard) de snelste.  Arensman klom weer een paar plaatsen in het algemeen klassement.

De Italiaanse VVV was hoofdsponsor van de negende etappe op zondag 12 mei. De prachtige heuvelachtige omgeving van Napels, de baai en de Vesuvius leverde adembenemende plaatjes op. Het leverde zoals voorspeld door Eurosport-babe – Jip van Bos – een chaotische finale op rond Napels. De laatste 40 kilometer ging op en af met vier korte klimmetjes. Alaphilippe opende de bochtige punchersfinale. Samen met zijn jonge landgenoot Costiou blijven ze tot diep in de finale weg. Maar het Franse duo werd door met name Lidl-Trek toch bijgehaald 8 kilometer voor de meet. Aanvaller pur sang Alaphilippe wilde maar niet opgeven, maar toch ging Navaez – hij weer – er als eerste erop en erover. Het werd rete spannend of het jagende hem voor de meet nog in zou halen. Maar 15 meter (!) voor de finish werd hij door Kooij alsnog geklopt, die zijn eerste zege boekte in een grote ronde. Waar andere sprinters afvielen overleefde de pas 22-jarige renner van Visma-Lease a Bike in de harde finale.

Maandag mogen op de rustdag de beentjes omhoog in Napels. Even de druk van de benen. Pizzaatje pakken met een  Prosecco en het vizier naar de tweede week. Dinsdag direct een zware bergrit met naar de Bocca della Selva. Verder van de week een kans voor de sprinters, een heuvelachtige etappe naar Fano aan de Adriatische kust, een individuele vlakke tijdrit en de Koninginnenrit met o.a. de killing Mortirolo op zondag. 

Ab+

Giro di Pogi

Wat hebben we genoten van het wielervoorjaar. De lange magistrale solo's van MVDP en Pogacar, maar ook het gemis aan duels tussen favorieten en de vele nare valpartijen. 

Ook in de eerste grote ronde, de Giro d'Italia, geen topduel tussen de favorieten. Want geen Remco Evenepoel, Roglic of Vingegaard. In Turijn staat alleen Pogacar aan de start die zijn bingokaart eerder vol wil hebben dan Mathieu van der Poel. De mooiste ronde van het jaar heeft de Sloveen voor veel geld weten te lokken om drie weken door het prachtige en wieler gepassioneerde Italië te shinen.

De Giro kent dit jaar een loodzware eerste week met de beklimming van de Oropa - remember Tom Dumoulin in 2017 - in de tweede etappe. Verder twee lange tijdritten, aantal puncher etappes, zestal aankomsten bergop, een heuse gravelrit en relatief veel kans voor sprinters. Een Giro geknipt voor Pogacar. Op voorhand 3 weken lang, Pogi tegen de rest.


Maar in de eerste puncher etappe verrast Narvuéz van Ineos Pogi op de laatste korte klim die notabene speciaal voor de Sloveen in het programma was opgenomen. De eerste Maglia Rosa is voor de man uit Equador. Maar in de tweede etappe stelt Pogi orde op zaken door iedereen op de klim naar Oropa uit het wiel te rijden. Het sprintersbal in de derde etappe naar het Middeleeuwse Fossano wordt gewonnen door Tim Merlier voor ‘reus’ Milan en Girmay. In de aantrekkelijke, maar chaotische finale ging liefhebber Pogacar, die altijd met zijn hart koerst, met Thomas op een klein klimmetje ervandoor, maar werden voor de streep net bijgehaald. Ook de vijfde etappe die deels over de heilige grond van Milaansanremo ging werd een sprintersetappe. Op het klimmetje Capo Mele, een paar kilometer voor de finish in Andora, probeerde Ganna met een verschroeiende demarrage nog te verrassen, maar werd voor de streep ingehaald. Ingehaald door zijn Italiaanse ploeggenoten op de baan (!) Consonni en Milan. Milan werd geweldig afgezet door Consonni en, was onder toeziend oog van zijn ouders, de snelste - 1940 Watt! - van het aanstormende peloton.

Woensdag ging het peloton richting Lucca, de geboorteplaats van Cipollini. Dit kon niet anders uitmonden dan in een sprint, toch? Pogacar startte in La Maglia Rosa, in vergelijking tot vorige dagen,  zowaar met een roze broek, zoals het hoort. De Giro organisatie had gek genoeg de eerste dagen geen roze broek voorradig ?! Nadat de vroege vlucht (te) snel was ingerekend waagde vlucht 2 zijn kans. De sprintersploegen in het peloton hadden zich misrekend zodat deze late vlucht - Thank God - verrassend stand hield. Heerlijk. De Fransman Thomas won de sprint van de vier ijzersterke late vluchters. 

Donderdag wacht de renners een heuse ‘gravelrit’ van 178 kilometer en met 2000 hoogtemeters. Gooit Pogi er weer een solo uit á la Strade Bianche?

Ab+

Koninklijke vrijmarktplek

Willy was weer jarig. Hieperpiep! De koning is nog altijd geen populaire jongen bij de bevolking, maar gelukkig poetst Maxima zijn imago een beetje op met de succesvolle Videoland serie, Maxima.

Terwijl de koningsfamilie in Emmen zich liet fêteren met onbenullige spelletjes was ik bezig met welke overbodige huisraad te lozen op de vrijmarkt. We hadden in huize Hoogland het hele jaar weer de mooiste rommel verzameld om op Koningsdag de Leidse bevolking blij te maken. De prullen dit jaar bestonden uit twee paar lederen oude honkbalhandschoenen, usual suspect de onverkoopbare 16-delige wereldencyclopedie van tante Annie, de Leiden puzzel - sorry Frank -, paarden prullaria van Job, een aantal prêt à porter kledingstukken, drie onzinnige spelletjes van maat Timo over van vorig jaar en een dozijn ‘80-’90s-CD’s. Topstuk dit jaar was een houten tramremise van Bigjigs. Ook een eyecather was het oude stokpaardje van Job, waar hij het paardrijd vak heeft geleerd.  Job was inmiddels de vrijmarkt in Leiden ontgroeid en zat hoogst waarschijnlijk aangeschoten op een boot in Amsterdam. 


Mijn Koningsdag-gevoel valt moeilijk uit te  leggen. Maar het heeft iets te maken met vrijheid, burgerlijke ongehoorzaamheid en saamhorigheidsgevoel.

Al jaren heb ik een vaste illegale - anders aangewezen kutplek - koninklijke vrijmarktplek.  Het stukje stoep voor Poke Perfect aan het begin van de Breestraat in Leiden. Met een heerlijke bank aan de pui is dit de ideale koningsdagplek. Echter bij verkenning voor Koningsdag was de plek ook genummerd. WTF! Wat nu? Gelukkig was daarnaast ook een stukje stoep vrij, maar…

Op Koningsdag zat het weer niet mee. Ook maakte ik me zorgen over mijn vaste plek. Toch sprong ik met oranje zonnebril na de buien monter met vier oranje tompoezen en de vrijmarktzooi op de fiets. Vriend Timo - ook Salvage Hunter - haakte dit jaar ook weer gezellig aan. Eenmaal op de Breestraat was de dame - Annet - op mijn plek zo lief om ‘haar’ plek te delen. Dat is ook Koningsdag.

Het zonnetje brak inmiddels zachtjes door. Binnen no-time had het stokpaardje een nieuw thuis gevonden. Eigenlijk wilde Maaike van 7 een echt paard, maar je moet ergens beginnen. Ook de houten tramremise was in trek. Na diverse zware onderhandelingen ging het topstuk weg voor de hoofdprijs van €7,50. Ook een schilderijtje à la van Gogh bracht een glimlach op het gezicht van een tiener. Net als het boekje ‘Meneer de Vos'. Ook is het niks leuker om kleuters blij te maken met een katten portemonnee, een paard knuffel of een rood-wit-blauw rokje. Maar bovenal is het een feestje om heel Leiden vanaf de bank in al zijn 'schoonheid' voorbij te zien schuiven. Een ANWB-stel waarvan de dame een Hema Tompouce T-shirt aan had en de man een Hema worst T-shirt, die overjarige hippie met een molentjes-tuinpak en een oranje kaas op zijn hoofd of de bonte meidengroep die wilde afrekenen met twee toilet tegoedbonnen van een benzinestation (?!) en uiteindelijk een biertje kwam brengen.

Zou het niet mooi zijn om wat meer dagen van het jaar met elkaar het Koningsdag-gevoel te delen?

Ab+


Feestje op La Redoute

Op mijn 58e verjaardag, 21 april, trakteerde ik mezelf op een wielerfeestje. Ik ben niet zo van verjaardagen, zeker mijn eigen niet. Na de plichtplegingen thuis - klein taartje en alleraardigst boekje met Oosterse wijsheden - nam ik al vroeg de benen. Ik gooide mijn beach bike achterin de Volvo en vloog naar het wielergekke België. Luik-Bastenaken-Luik stond die dag  op de wielerkalender. MVDP doet voor het eerst serieus een gooi naar de winst, hoewel niet direct zijn terrein. De ‘klimmetjes’ zijn eigenlijk te steil voor de ruim 75 kg wegende Mathieu. Maar de hoop is dat zijn wattages per kg nog altijd beter zijn dan zijn uitdager Pogacar. En met Mathieu weet je het natuurlijk nooit.

Met onderweg Studio Brussel - Bronski Beat en sexy MF - hard aan kon mijn verjaardag al niet meer stuk. Mathieu zou de kers op de taart zijn. 

Ik parkeerde mijn Volvo langs de weg vlak na afslag 46 Remouchamps op de E25 naar Luxemburg. De Côte de La Redoute - 2 kilometer á 8,8%, max 16,3% - begint vlak naast de snelweg. Ik hengelde mijn Beach bike uit de Volvo om hem even verderop te parkeren bij een mega feesttent. Het was zeehondenweer - in het voordeel van MVDP - dus ik snelde naar binnen. In mijn beste Frans bestelde ik een broodje worst, vers van de BBQ. Binnen de tent was het loeidruk. Gelukkig vond ik aan de lange bartafels nog een plekje. De Fransman naast me, François, was een fan van Cosnefoy. Kansloos. Dat bleek al snel. Ook Mathieu kon de machtige demarrage op La Redoute van Pogacar niet volgen. Niemand. Solo kwam de Sloveen in Luik over de finish. MVDP werd nog wel verdienstelijk derde na het winnen van de sprint van de achtervolgende groep. Bij de dames won Grace Brown die verrassend onder ondere Vollering versloeg in een sprint van het groepje met favorieten.


Eenmaal terug in Liège checkte ik in bij Hotel Ibis. Top hotel want de beach bike mocht mee naar bed. Voordat we naar bed gingen fietsten we  nog even langs de Eyecatcher van Luik, het station ontworpen door architect Calatrava. Na wat Insta-waardige pics ging ik op advies van een jong stel naar café La Parra. Een 30+ kroeg met allemaal uitgelaten 50-plussers. Wel gezellig, maar de volgende ochtend stond een Mini-LBL met La Redoute als afsluiter mijn programma. Kruipend kwam ik boven. Net als Mathieu. Een paar kilootjes te zwaar.

Ab+

Jip en Mathieu. En Ab+.

Voordat ik superheld MVDP op de betonnen wielerbaan in Roubaix als eerste zou zien finishen moest ik eerst zelf aan de bak.

Jip van den Bos - cycling babe - herself had mij uitgenodigd om op Super Cycling Sunday mijn indrukwekkende wattages te laten zien op de kasseien van het Westland. Bij Van Scheijndel Wielersport in 's-Gravenzande komt normaal gesproken geen hond, maar toen Femme Fatale Jip haar komst op de socials aankondigde liep de wielerzaak bommetje vol. Op Super Cycling Sunday reed ik - voor Jip - graag de kasseien uit de straat. Net als MVDP vloog ik over Westlandse kasseienstroken. Niet met mijn Specialized Allez Elite, maar op mijn 29’ inch Beach bike met brede tubes. De Ambassadrice van Shimano was duidelijk onder de indruk. Helaas moest ik mijn overdreven dadendrang bekopen met het lossen uit de kopgroep. Ik waaide uit de waaier omdat de weg te smal was. Ook Jip zat aan het elastiek, maar de ex-wielrenster van Jumbo-Visma kon de laatste plaats in de waaier op karakter behouden.


Na 1,5 uur harken tegen de wind in - en een appeltaartje onderweg - kwam ik uitgepierd terug bij Van Scheijndel. Ik was nog net op tijd voor de Q & A van Jip die al was gefinisht. De spontane Eurosport presentatrice plaatste op haar Insta-account een foto van ons onderonsje voor de wedstrijd. 

Ik was ruimschoots op tijd om MVDP met twee vingers in zijn neus Parijs-Roubaix voor de tweede keer te zien winnen. Met een monumentale solo van bijna 60 kilometer declasseerde hij zijn ‘concurrenten’. Zijn ploeg, Alpecin-Deceuninck, legde 80 kilometer daarvoor het peloton een moordend tempo op. Mathieu gaat zoveel harder over de kasseien dan de rest, dat is echt bizar. Alleen Merkx deed dat. Het voetbal heeft Johan Cruyff, het wielrennen Mathieu van der Poel. Indrukwekkend. Saai? Nu nog niet.

Luik-Bastenaken-Luik is het volgende monument op zijn bingokaart. Pogacar is gewaarschuwd.

Ab+

Grensverleggend wielerfeestje

Wat is de 'Heilige Week’ van het wielrennen zonder de VengVenga-mannen? Niks, dus wij gaven ook dit jaar weer acte de présence. Deze keer in Aalter, een metropool in het Vlaamse land tussen Gent en Brugge. Ons onderkomen was een verbouwde boerderij met een levend schilderij, een schaapskudde met lammetjes. We kwamen voor de hoogmis van het voorjaar, de Ronde van Vlaanderen. 


Op vrijdagochtend hadden we de Tesla en Audi eTron ‘volgeladen’ en twee fietsjes van Tiem en Ab achterin gepropt.  Die Witte wilde ook dolgraag fietsen, maar was na een hoogtestage op de Veluwe overtraind geraakt dus moest de kasseien en de pittige klimmetjes tot zijn grote verdriet skippen. Timo en ik waren gelukkig wel topfit. Dien zit helaas al jarenlang in een ‘chasse patate' maar wel met het geloof ooit te kunnen aansluiten bij de kopgroep. Vriend Bun heeft geen aspiraties, zit al jaren comfortabel in de bezemwagen 'Venga Venga' te gillen naar iedereen die het maar wil horen.

Al maanden keek Vlaanderen en wij uit naar het duel tussen Mathieu van der Poel en van Aert. Zou Wout, met een andere voorbereiding, het gat naar Mathieu kunnen dichten en zijn eerste monument winnen ? Maar tijdens Dwars door Vlaanderen sloeg het noodlot toe. Wout en een tros andere favorieten vielen hard in een afdaling naar de Kanarieberg in Dwars door Vlaanderen. Van Aert moest de RVV missen. Fysiek en mentaal een vreselijke klap voor de Belg. Vlaanderen huilde.

Vrijdagmiddag, na wat hoogoplopende laad issues onderweg, demarreerde we direct naar de iconische Oude Kwaremont. Maar heilige grond of niet, na een grondige inspectie en carnavaleske beelden uit het verleden, besloten we voor het proletenfeestje op de Kwaremont te passen. Op zaterdag - of was het pas zondagochtend laat? - namen we met militaire precisie het besluit de Ronde zondag op de kruisberg bij Ronse te gaan kijken. Naast dit ongoing topoverleg ‘vermaakten’ we ons met onzinnige discussies over koers situaties en persoonlijke stupiditeiten - hoe kook JIJ een eitje? Ook werden er spelletjes (?!) gespeeld. Onder grote druk van spelletjes addicts Tiem en Bun werd ‘Zet in en win’ en ‘30 seconds’ gespeeld. Zelfs narcist Witte liet zich overhalen. Wel pas nadat hij de spelregels eigenhandig had veranderd. Tijdens ‘30 seconds’ onderscheidde Witte zich voornamelijk  door grensoverschrijdend gedrag jegens - in zijn ogen domme - teamgenoten Ab+ en Dien. Matthijs van Nieuwkerk verbleekt bij zoveel verbaal geweld van ‘Le Blanc'. Witte bleek gedurende het wielerweekend overigens niet de enige. Alle vijf eigenzinnige wielernerds namen elkaar regelmatig ongenadig hard de maat, maar houden stiekem van elkaar. 

MVDP maakte de favorietenrol op paaszondag meer dan waar. Na het traditionele eieren zoeken in een druilerig Vlaanderen vloog hij over de vele steile kasseien klimmetjes. Ook waar wij ons, met gevaar voor eigen leven, hadden verschanst; op de oude Kruisberg bij Ronse. Een A-lokatie waar we de RVV twee keer konden aanbidden met een giga scherm en op loopafstand Belgische Koek-en-zopie. Na een indrukwekkende solo vanaf een spekgladde Koppenberg kwam MVDP solo uitgepierd over de finish in de snelste RVV ooit. De rest kwam op ruim anderhalve minuut op hun tandvlees over de finish. Mathieu was als een kind zo blij, net als wij. Superlatieven schieten tekort, maar we zijn gezegend om Mathieu te zien racen. Waar zien we MVDP volgend jaar? 

Ab+