Demasqué Jumbo-Visma

Dachten we - oké, ik had de ijdele hoop - na zijn goede tijdrit in Budapest dat Dumoulin mee ging doen in het klassement van de Giro.. niks bleek minder waar. Op het eiland Sicilië stond hij acht (!) kilometer onder de top van de Etna geparkeerd. En niet om te genieten van het adembenemende landschap op de meeste actieve vulkaan van Europa. Nee, zijn benen liepen vol, de power van weleer is er niet meer.  Zijn voorbereiding was niet ideaal, maar de wanprestatie geeft denker Dumoulin wederom stof tot nadenken over (de voortgang) van zijn carrière. De etappe naar de Etna vulkaan was sowieso een demasqué voor Jumbo-Visma. Ook Foss en Oomen verloren kostbare minuten. Zonder Roglic en van Aert blijkt het een matig ploegje. Of gewoon een off-day? 
Mathieu van der Poel gaf zonder slag of stoot zijn maglia rosa op. Hij heeft in zijn agenda nog wat heuvelachtige Giro-etappes aangekruist om te excelleren. Ook kon een dikke streep door de Haai van Messina en Lopez voor het algemeen klassement. Overigens werd de rit gewonnen door rittenkaper Kamna van Bora. Hij was de sterkste uit een grote kopgroep. 
Neerlands hoop is nu gevestigd op Kelderman en de jonge Arensman die met twee vingers de vulkaan op fietsten. En natuurlijk fenomeen MVDP die in het paars voor etappezeges gaat. 

Ab+

Pink Panther MVDP

Met een gesoigneerd nieuw shirt - prachtig olijfgroen - maakte Mathieu van der Poel zijn opwachting in de Giro d'italia. Hij had zelf bij de ploegleiding aangedrongen op deelname door de schoonheid van de Italiaanse koers. De start was in Budapest in Hongarije. Mijn wilde plannen om met maten Luit en Werff af te reizen naar Hongarije sneuvelden helaas in een vroeg stadium. 

Het menu in huize Hoogland had ik op het Italiaanse wielerfeestje aangepast. Over Hongaarse Goulash nagedacht, maar naast dat het niet te vreten is, wilde ik toch niet 'meewerken' aan de sportswashing praktijken van idioot Orban. De rechtse president neemt het niet zo nauw met onder andere de rechtsstaat en lhbti-rechten. Op het menu stond wel Italiaanse pasta met zalm, spinazie en asperges overgoten met Hollandaise saus. Voor mijn zoon was het Hongaarse Goulash misschien toch beter geweest gezien het complete Italiaanse gerecht aan onze poes Saar werd opgediend. 


Een Cipressa light kenmerkte de finale van de eerste etappe in Budapest. Mathieu van der Poel was de 'man to beat' volgens de wielerkenners. Zoals zo vaak maakte de immens populaire MVDP die favorietenrol meer dan waar. Op de gelijkmatige klim van vijf kilometer naar de citadel van Visegrad bleef hij met een ultieme jump Girmay - de verrassende winnaar Gent-Wevelgem - voor. Hij mocht, na vorig jaar de gele trui in de Tour, la maglia rosa aantrekken. Weer een milestone in zijn imposante carrière. 

In de daaropvolgende tijdrit in Budapest verdedigde hij - net als vorig jaar het geel in de Tour - het roze met verve. Op een vooraf roze gespoten tijdritfiets (!) werd hij op drie seconden tweede. De duizenden Hongaren en de vele miljoenen kijkers vergaapten zich aan het roze fenomeen. De tijdrit werd enigszins verrassend gewonnen door Simon Yates. Hij vloog het afsluitende klimmetje op. Dumoulin werd knap derde op vijf seconden. De laatste lijkt klaar om in het klassement een rol van betekenis te gaan te spelen. Toch? Helaas voor hem wel weinig tijdritkilometers in de 105e Giro. De klimgeiten komen meer aan hun trekken. Andere favorieten voor de eindzege van de Giro zijn Simon Yates, Carapaz, Almeida en Lopez. Zij gaan ondere andere de strijd aan op iconische passo's als de Gavia, Blockhaus, de Etna en de Mortirolo. Dark horses zijn Kelderman, Landa, Carthy, Bardet en 'good old' Valverde. Na maandag is de Giro gelukkig weer thuis in Italië. Geniet!

Ab+

Koningsdag 2022

Na twee jaar coronaperikelen kon de oranje prullaria weer uit de kast. Met mijn oranje zonnebril ziet de harde wereld er een stuk zonniger uit. Mijn familie is minder enthousiast over mijn oranje-look maar dat mocht de oranje-pret niet drukken. 

Terwijl mijn zoon zijn roes uitsliep van Koningsnach ging ik het huis ontspullen. Gevonden topitems waren mijn oude LP's waaronder Doe Maar, de 12-delige encyclopedie van mijn oud tante Annie, een staande gouden lamp van mijn dochter en het houten loopfietsje Bykie van mijn zoon. Mijn vrouw was bij de deur de ballotage commissie. Mijn Babolat tennisracket mocht toch niet op het vrijmarktkleedje.. 

Voordat ik naar het centrum van Leiden vertrok propte ik op de verjaardag van de koning, voor de broodnodige energie, nog even snel twee oranje tompoucen en drie oranje moorkoppen naar binnen. 

De eerder genoemde Oranje-items en wat hebbedingetjes konden allemaal mee op de fiets. Al snel vond ik een - illegale - A-lokatie op het einde - of is het het begin? - van de Breestraat. De van oorsprong Spaanse (!) BOA van dienst zag de illegaliteit graag door de vingers. Ik vertelde haar het gewelddadige Oranje-arrestatie incident van een paar geleden op de vrijmarkt. Zij luisterde half want ze zat al met haar hoofd in Alicante, na de op handen zijnde verkoop van haar huis. 

Binnen no time kreeg het Bykie een tweede leven. Juna - 5 maanden, huilend in de kinderwagen - was de gelukkige. Oma en moeder werden, na zware onderhandelingen, de trotse eigenaar. 


Ook de LP van Doe Maar werd al snel voor het recordbedrag van €2,50 verkocht. Een meisje van pakweg 15 - net een platenspeler gekocht - wilde het aanstekelijke Nederpop-geluid uit begin jaren '80 wel eens horen. 

Nog voor het middaguur was ik nagenoeg leeg. Oh ja, mijn zoon kwam - bang om geen oranje-geld mis te lopen - ook nog even kijken. Ik beloofde, bij het wegfietsen van plaats delict, aan de BOA tzt langs te komen in Alicante. 

Na mijn beautysleep stortten Timo, Hans en ik in de middag nog even in het feestgewoel. Onder de valse klanken van het zoveelste oranje kutbandje bij het Praethuijs liep het al gauw uit de hand. Volwassen mannen met Maxima kroontjes en losbandige vrouwen. Een beschonken 'dame' vond het nodig een nog walgelijker verhaal - details op aanvraag - dan dat van Johan Derksen - kaars penetratie - met ons te delen. Tijdens het kijken naar een opvallend relaxe koning in Maastricht op RTL Boulevard heb ik de bewuste 'dame' gecanceld. Willy kreeg nog het voordeel van de twijfel. Het was een onvergetelijke Koningsdag. 

Ab+


Rokjesdag in Roubaix

Ik dacht de dans te kunnen ontspringen, maar moest er toch aan geloven. Ik testte positief op corona. Gelukkig vielen de symptomen mee, maar de paaslunch met de familie Hoogland heb ik, uit voorzorg, overgeslagen. Geen straf overigens gezien één van de mooiste wielerklassiekers, Parijs-Roubaix, werd verreden. Vlak na het paasontbijt - noodgedwongen alleen in mijn mancave - begon op Eurosport al de uitzending. Ik was te opgewonden voor mijn 'beautysleep'. Of kwam het door de eerste rokjesdag van het jaar?

Met nog 200 van de 250 kilometer voor de wielen was het al koers. Ineos 2.0 pleegde een onbedoelde coup. Er stond een beetje oostenwind van de zijkant en de voltallige Ineosploeg gooide de boel op de kant. Dan maar een harde koers moest Ineos gedacht hebben, die de laatste tijd opvallend veel het initiatief nam. Jumbo-Visma en Alpecin-Fenix hadden de slag gemist en kwamen in het tweede peloton terecht. Pas na 110 kilometer (!) werd het gat gedicht. 

Op 50 kilometer van de meet kwam van Aert - deed gelukkig mee - uit zijn hok. MVDP was op de afspraak. De Sloveen Mohoric lag met twee nobodies toen al de hele dag op kop te malen. Echter toen hij naar een opwaaiend rokje langs de kant keek was het plots gedaan. De focus op de koers was helemaal weg. Ik was ook even afgeleid, maar na twee cafeïnegelletjes was ik weer op koers. Een lekke band bij de winnaar van Milaan Sanremo even later deed de rest. Hij werd bijgehaald door een groepje favorieten met onder andere van Aert, Lampaert, van Baarle en MVDP. 

Op - weer zo'n - afgrijselijke kasseienstrook reed Mohoric, op zijn tweede adem en focus, met Lampaert weg bij de favorieten. De diesel van Baarle zag het gevaar en achterhaalde hen al snel in een stoffige editie van de hel van het Noorden. Op de kasseienstrook Camphin-en-Pevele op 19 kilometer van Roubaix reed de Nederlander vervolgens op de grote molen weg. Zelfs MVDP en van Aert konden het gat naar van Baarle niet meer dichten. Met ruim een minuut voorsprong kwam hij solo aan op de iconische wielerbaan in Roubaix met een record gemiddelde van 45,8 (!) kilometer per uur. Hiermee boekte de 29-jarige Nederlander de grootste zege uit zijn toch al imposante loopbaan. 

Ab+

Tiskuurs!

Terwijl het Russische leger in Oekraïne lukraak onschuldige mensen op straat executeert zijn vijf mannen, verkerende in een midlifecrisis, op weg naar een ander historisch slagveld, West-Vlaanderen. Op de achtergrond in de auto klinken de intense klanken van Studio Brussel - insomnia. Het lieflijke Vlaanderen was het grootste slagveld in WO I. Eén dag per jaar is Vlaanderen ook de host van het grootste wielerfeestje van het jaar. Waar Oekraïense strijders vechten voor hun leven en vrijheid streed wielerheld MVDP voor de overwinning in de Ronde van Vlaanderen. Het contrast kon niet groter zijn. 

Maar voordat MVDP het strijdtoneel betrad moesten Tiem en ik zelf in het zadel op de vele legendarische klimmetjes zoals 'de oude Kwaremont' en 'de Paterberg'. Na een overwegend soepel verlopen koers -  op twee mechanische defecten na - van 75 kilometer was ons respect voor onze wielerhelden nog groter geworden. De steile beklimmingen met kasseistroken die elkaar in hoog tempo opvolgde waren killing. Tiem eindigde nog wel op het podium van de RVV-cyclo na een sterke leadout van Ab+. We fêteerden onszelf na de finish met een Kwaremont en een broodje worst op het historische plein van Oudenaarde. 

Ook in het huisje van de lieftallige Leen - kan niet haar echte naam zijn - woedde een bloederige strijd. Vijf snurkende vijftigers gingen elkaar te lijf voor vier slaapplaatsen. Bij het grote empathische onvermogen van vriend Bun delfden Dien en Witte na een uitputtingsslag het onderspit. Bun ging er met het kingsize bed vandoor. De anderen namen genoegen - deels uit vrije wil - met een te dun matje in de gesoigneerde badkamer en de bank. 


Op de wedstrijddag - zondag - stond iedereen 'uitgerust' aan de start van de Ronde van Vlaanderen. Na wat rek- en strek oefeningen onder leiding van Witte genoten we van een ontbijt van 3500 calorieën met uitzicht op de Taaienberg. Het stapelen was begonnen. Nu was het zaak ons energielevel op peil te houden met kratjes bier, pannenkoeken en M&M's. Op de achtergrond sprak José de Caluwe van Sporza de hoop uit van een wederom heroïsche strijd in de hoogmis 2022. 

José had niets teveel gezegd. Met bier en een groot wielerhart zochten we een plekje op de steile Taaienberg niet ver van ons huisje in het brandende middelpunt van de RVV. De strijd ontplofte voor onze ogen. Wielerhelden Poga en MVDP bleven samen over en reden kop over kop naar de streep in Oudenaarde. Daar begon een zenuwslopend pokerspel tussen de twee waardoor twee achtervolgers 150 meter voor de finish (!) nog aansloten. Uiteindelijk ging MVDP de sprint op tijd aan en won in een zinderende finale zijn tweede Hoogmis. Met tranen in onze ogen zagen we de glorieuze overwinning op een levensgroot scherm met duizenden wielerfans onder aan de Taaienberg. We besloten Vlaanderen - met wederzijds goedvinden - na dit onvergetelijke wielerfeest met veel liefde - en zonder strijd - te 'annexeren'. 

Ab+

Bij Joop in het wiel

De CEO van Wielertochten.nl had mij ingeschreven voor de Joop Zoetemelk classic. In mijn wielercarrière veel toertochten gereden, maar gek genoeg nooit de Joop Zoetemelk classic, die notabene start in Leiden. De 75 kilometer durfde ik wel aan. De uitslover reed zelf de 150 kilometer. 

Mijn Specialized Allez Elite was - in navolging van mijn Rockhopper Comp - blij dat hij weer eens een keer aan de start mocht staan bij een toertocht. De route voerde ons door het Groene Hart'. Het zonnetje scheen volop bij de seizoensopening klassieker. Met windkracht 5 was het wel zaak zoveel mogelijk uit de vuile wind te rijden. 

Het was een bont gezelschap fietsers bij de start in Leiden. Het ene fietsclubje in een nog afschuwelijker outfit dan de ander. Blijft een wonderlijk gezicht om volwassen mannen met gemiddeld 15 kg overgewicht te zien opstappen in hetzelfde bonte apenpakje. Joop Zoetemelk - ik zag hem in Parijs de Tour van 1980 winnen - hield gewoontegetrouw de start op door werkelijk met iedereen op de foto te gaan. 


Eenmaal op de fiets wist ik weer waarom ik nooit in een groep koers. Te veel hectiek en rekening met elkaar houden. 'We hadden toch afgesproken om 28 te rijden.. Leo trekt het niet'. De Alfa-mannetjes zochten met geweld - en zonder bel - hun weg naar voren. Ik bleef liever uit het gedrang. Mijn benen waren goed. 

Na de eerste paar gemakkelijke - windje mee - kilometer richting Stompwijk doken we het Bentwoud bij Zoetermeer in. In het open stuk natuur met windje tegen had ik mij optimaal gepositioneerd in de rug van damesfietsclub 'FC Uit het windje'. Het hele stuk richting Ter Aar reed ik zelden in de vuile wind. Dit leverde wel wat scheve gezichten op bij de gesoigneerde dames. 

De dames stopten echter bij de eerste de beste ravitaillering. Te vroeg om na 1,5u stumpfen al te stoppen dus ik nam bij een ander groepje plaats in een waaier. Ik miste hierdoor de afslag voor de 75 kilometer-route. Na één uur afzien in het wiel van de 150 kilometer-rijders vond ik het welletjes. De strakke oostenwind blies mij gelukkig terug richting Leiden. 

Ik was ruim op tijd voor de rentree van Mathieu van der Poel in het eerste monument van het jaar, Milaan San Remo. MVDP had na lang blessureleed de laatste paar weken nagenoeg alle KOMmetjes in Zuid-Spanje verbeterd en was er klaar voor. Echter de Sloveen Mohoric - met verstelbare zadelpen! - gooide zich met ware doodsverachting van de Poggio af en was het selecte groepje topfavorieten te slim af. Hij finishte solo op de Via Roma in San Remo. MVDP won vlak daarna wel, na 299(!) kilometer, de sprint en werd daarmee derde. Fijn dat hij terug is en op tijd klaar lijkt voor de Ronde van Vlaanderen. 

Ab+


Voorne-Putten

Zonder MVDP en van Aert won alleskunner Pogacar met twee vingers in de neus de heroïsche Strade Bianche. Na een indrukwekkende solo a la MVDP van 50 kilometer kwam hij alleen aan op Piazza del Campo in Siena. Hij is de eerste winnaar van de Tour de France die ook de Strade Bianche wint. Gold old Valverde (42!) werd tweede. 

Ik had nog bijna de finale gemist van de iconische Italiaanse klassieker door een wegafsluiting van de A13 van Rotterdam naar Den Haag. Ik kwam met mijn vrouw van een nachtje Rockanje. Het plaatselijke badhotel met zijn kingsize zwembad, bos inrichting, goede menukaart en aangrenzende strand staat garant voor een heerlijke mini-break in deze bizarre tijd. Het leek wel zomer op het zonovergoten Zuid-Hollandse eiland Voorne-Putten. In drie kwartier zit je in een andere wereld. Onder de rook van Rotterdam ligt dit tropische eiland. De naam Voorne-Putten doet anders vermoeden. Maar make no mistake, het is een wonderlijk stukje natuur met bos, duinen, brede stranden en historische vestingsteden. En dat op een steenworp afstand van Rotterdam. 

Mathieu van der Poel, herstellende van een rugblessure, maakt inmiddels flink wat meters in Zuid-Spanje en lijkt straks klaar voor de hoogmis, de Ronde van Vlaanderen. Het peloton heeft MVDP hard nodig. Zeker na het machtsvertoon van Jumbo-Visma in de eerste etappe van Parijs-Nice. 
Wout van Aert heeft de RVV net als aartsrivaal Mathieu ook in zijn agenda aangekruist. Poga completeert het supertrio aan de start bij de bekendste Vlaamse klassieker. Nu maar hopen dat het geboekte huisje van Leen (Airbnb) in het hart van Vlaanderen - eigenlijk too good to be true - echt beschikbaar is. 

Ab+