Antwerpen Kriscross

Oranje kan mij, ondanks het perfecte catenaccio voetbal op het WK in Qatar, niet bekoren. Wat mij betreft liever in achtste finale eruit met attractief aanvallend voetbal dan wereldkampioen worden met het flauwe reactieve masterplan van Louis.

Om mijn frustratie een plek te geven ging ik tussen de WK wedstrijden door naar Antwerpen voor de wereldbeker Cyclocross aldaar. Op de beats van Studio Brussel vloog ik in mijn Volvo naar Antwerpen. Bij de plaatselijke Carrefour scoorde ik een rijsttaartje en vier Eclairs die ik in de auto achterliet. De laatste waren voor Sinterklaas. Met mijn Cube zocht ik mijn weg richting Antwerpen - Centrum.

Voor de cross bracht ik een bezoekje aan oude en nieuwe meesters in het vernieuwde Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Ik vergaapte me aan de rondborstige vrouwen van Rubens en het onnavolgbare brein van Dali. Lunch pakte ik op de hippe Kloosterstraat waar de erwtensoep ouderwets lekker was.

De eerste clash van het seizoen tussen van Aert en MVDP stond op de veldritkalender. Om aan de linkeroever van de Schelde te komen waar de cross plaatsvond moest ik met mijn Cube door  de Sint-Annatunnel uit 1931. Met de monumentale houten roltrappen daal je bijna 32 meter om aan de andere oever weer boven te komen. Ik was opgelucht toen ik weer voet aan wal zette.

MVDP was een dag daarvoor in al zijn gretigheid tegen de vlakte gegaan tijdens de cyclocross in Boom. Gelukkig niet erg - zeggen de Belgen - want hij reed iedereen zoek. Vanaf de eerste meter reed Mathieu aanvallend en met het mes tussen de tanden. Ook van Aert, in zijn eerste cross dit jaar, werd op grote achterstand gereden. Dit belooft veel goeds voor de rest van het veldrit- en wegseizoen. 

Nu maar hopen op een aanvallend Oranje in de kwartfinale tegen Argentinië. Zal Louis ook gekeken hebben? Van Gaal kennende, trekt hij zijn eigen plan met dit Oranje zonder topvoetballers. Misschien maar beter…

Ab+

OneLove in de woestijn

Tijdens de eerste week van het WK in Qatar ging het niet over de machtige startsnelheid en het technisch vernuft van sterspeler Mbappe van Frankrijk maar over het misdadige karakter van het steenrijke oliestaatje. 

Oud FIFA-voorzitter Blatter en zijn 24  Bobo vriendjes kozen in 2010 voor de liters oliedollars  - 150 miljoen - in plaats van chocolade en stroopwafels uit België en Nederland.  

Deelnemende landen vallen over elkaar heen om Qatar, het ondemocratische, streng islamistische en homofobe oliestaatje de maat te nemen. De corrupte FIFA-bende onder leiding van aartsleugenaar en maffiabaas Infantino probeert dit met alle macht te voorkomen. Gele kaarten worden uitgedeeld bij het dragen van de One Love- band door spelers en fans met de regenboog kleur worden de toegang tot het stadion geweigerd.


Oh ja, er werd ook nog gevoetbald. In de eerste week lieten Duitsland en Argentinië zich door onderschatting verrassen door respectievelijk Japan en Saudi-Arabië. Frankrijk, Spanje en Brazilië maakten de beste indruk en blijven topfavoriet voor het WK.

Oranje, met verrassing 'de toren van Joure', Noppert, onder de lat won uiterst moeizaam zijn eerste duel. Ondanks het geloof van Louis van Gaal in de wereldtitel (!) gaat het middelmatige en apathische Oranje geen potten breken ondanks het makkelijke speelschema. Het team van Qatar was overigens beschamend slecht. Verliezen valt niet mee voor een land dat denkt dat alles te koop is.

Ab+

Trumpland XIII

In 1993 sprak ik bartender Ron in het Ritz Carlton hotel in San Francisco.  Ik mocht als logistiek assistent bij Specialized Benelux naar de jaarlijkse Specialized Bicycle Components meeting in de Ritz. Ron - net 17 - sprak optimistisch in de flower power metropool over de toekomst van de Verenigde Staten. Zijn Italiaanse overgrootvader had als immigrant begin 1900 goede zaken in het vastgoed gedaan. De American Dream van Ron - geloof het of niet - was president van Amerika te worden. Vol ongeloof en met een flinke korrel zout hoorde ik zijn verhaal aan terwijl hij met veel gevoel een Harvey Wallbanger shakte. Na zijn High School in Florida was Ron naar San Francisco verhuisd. 

Ik moest aan hem denken tijdens de laatste Midterms verkiezingen in de Verenigde Staten. Wat zal er van hem geworden zijn in een tot op het bot verdeeld Amerika? 

Tot mijn opluchting haalde de Republikeinse partij van ex-president Trump een marginale overwinning in het Huis van Afgevaardigden terwijl de Senaat in handen bleef van de Democraten. Dankzij de opruiende rally’s van Donald J. Trump deden zijn extremistische protégés het slechter dan verwacht. Zijn aanhoudende grieven over zogenaamd gestolen verkiezingen in 2020 lijkt uitgewerkt. In Swing state Pennsylvania won de democraat John Fetterman - in hoodie - verrassend van zijn Republikeinse Dr. Oz. Ook ‘Trump op hakken’, Kari Lake in Arizona verloor van democrate Kate Hobbs. Zij toonde zich een slechte verliezer door het ondoorzichtige verkiezingsproces de schuld te geven. Van wie zou ze dat hebben? 


President Biden haalde opgelucht adem. De zogenaamde ‘Red wave’ waarbij de Republikeinen een grote meerderheid zouden krijgen in het Huis van Afgevaardigden en de senaat is uitgebleven. De meeste kiezers - voornamelijk jongeren en vrouwen - hebben net op tijd ingezien dat Trump niet de toekomst is. Zijn leugenachtige, racistische en vrouwonvriendelijke toon lijkt uitgewerkt. Narcist Trump moet zich grote zorgen maken over de leiderschap in zijn partij. 

Tot mijn grote verbazing had ene Ron - DeSantis was zijn achternaam - het Gouverneurschap in Florida met een grote meerderheid gewonnen. Hij had het in één van zijn speeches over zijn Italiaanse overgrootvader die zijn American Dream had waar gemaakt. Hij leek qua uiterlijk op 'mijn' Ron van bijna dertig jaar geleden. Het zal toch niet? Zijn achternaam was mij niet bekend. Was hij weer terug verhuisd naar Florida waar hij was opgegroeid? Ron DeSantis wordt nu liefkozend 'Trump light’ genoemd en is inmiddels razend populair en minder ‘far right’ dan Trump. De media - zelfs Fox - drijft de spot met ‘Trumpty Dumpty’. 

Trump heeft ondanks zijn negatieve invloed in de midterms zijn Republikeins kandidaatschap bekendgemaakt voor de presidentsverkiezingen 2024. In zijn resort Mar-a-Lago sprak moron Trump van 'a quest to save the country...'. Ron kennende veegt hij de vloer aan met de staatsgevaarlijke Trump. 

Ab+

ADE 2022

Na drie jaar mochten we weer los op ADE. De groep was wat uitgedund, maar met de nieuwe aanwas - mijn vrouw weliswaar - hadden we toch een goede line-up; Hans, Bob, Ing en ik. Het had overigens niet veel gescheeld of we hadden Adam niet eens bereikt. Een scherp aangesneden bocht van de machinist in de Bruxelles midi - Adam trein kostte bijna ons ADE. Bob werd door mij aangetikt - zegt ie - en eindigde hard tegen de treindeur.  Ik verdenk hem van een  schwalbe, wat later door de VAR werd bevestigd. Slachtofferhulp vonden we even later in onze ADE stamkroeg, de Balie. Die verwees ons door naar Kantonees Full Moon Garden - drie hoog achter - in de Leidsestraat waar we ons vol propte met Dim Sum mixjes voordat we naar de Melkweg gingen. 

Eenmaal arrivé bij de Melkweg stond er een rij van jewelste bij de ingang. De rij bij Westminster voor Queen Elizabeth was er niks bij. Gelukkig hadden we voor het juiste feestje gekozen..die zonder rij. Of is dat een rare redenering? Binnen no time waren we binnen. Het zolderkamertje van de Melkweg was voor ons gereserveerd. Een select groepje Techno DJ's kleurde de vroege avond. Colin Benders maakte op de achtergrond deel uit van de Select Artists, maar bleef gelukkig dit jaar met zijn geniale vingertjes af van de DJay gear. De spontane Meet and Greet met Colin in de bar daarentegen was vermakelijk. De sound op de dansvloer was gijzelend hard met Minimal-breaks, maar goudeerlijk. Met ingelaste time outs haalde ik de eindstreep. De rest stond lekker te stuiteren op de striemende techno-beats. Struikelend haalden we just in time tram 1 naar de Lelylaan. De stoptrein richting Den Haag bracht ons - deze keer veilig - in Leiden, nog voordat de klok 12 sloeg…ssst.

Ab+

Gravelty!

Daags na het hotel incident tijdens het WK in Australië pakte MVDP ruim drie uurtjes zijn Canyon MTB om zijn hoofd leeg te maken. Remco - winnaar Vuelta en wel wereldkampioen - daarentegen reed twee uurtjes op zijn tailor made S-Works racefiets. Twee eigenzinnige, super gedreven wielerfenomenen met hun eigen voorkeur.

Om de Australische kater weg te spoelen reed Mathieu zondag het eerste UCI WK Gravel in Italië. Het leek Mathieu wel leuk. Evenepoel had geen tijd voor de ronde van Lombardije, de traditionele seizoensafsluiter. Zijn vriendin en golddigger Oumi wist hem eindelijk het ja-woord te ontfutselen.

Het fietsen op gravel heeft een grote vlucht genomen de laatste twee jaar. Het rijden op onverharde wegen ontstond in de US zo'n 15 jaar geleden. Nadat eerst  gravelaar van het eerste uur Laurens ten Dam en in zijn kielzog de recreanten de discipline omarmd hadden kon de UCI niet achterblijven.  

Ook ik maak regelmatig mijn hoofd leeg op mijn zelf gecreëerde gravelpaden - foei - in Meijendel, Wassenaar. Weliswaar op mijn Specialized MTB maar dat mag de pret niet drukken. Ik laat me niet gek maken door fietsfabrikanten die massaal op de Gravelhype zijn gedoken. Gravelen is speelser, technischer en gevarieerder dan racefietsen. Daarbij is hard fietsen bijzaak. Dat is een kolfje naar mijn hand. Relax is meer the attitude van de gravel fietser. Zo geniet hij of zij ook meer van de natuur. Bakkie met appeltaart onderweg mag en kan. BBQ en camping zijn ook vaste ingrediënten van de hype, maar met camping ben ik 10 jaar geleden al mee gestopt. 

Ook MVDP - fietsliefhebber bij uitstek - heeft dus schik in de combinatie van veldrijden en MTB-en. Op het eerste WK Gravel in Italië had hij wat goed maken na het desastreus verlopen WK op de weg. Ook andere grote namen, Sagan, van Avermaet en Magnus Cort stonden aan de start. Deze was in Vicenza en 194 kilometer verderop in Cittadella was de finish. De beelden zaten achter een decoder dus ik moest het doen met beperkte (internet) communicatie. Net als MVDP want het wielerfenomeen liet - bij gebrek aan communicatie - zijn Belgische ploeggenoot Gianni Vermeersch en de Italiaan Daniel Oss ruim vijf minuten weglopen. Toen dat duidelijk werd was het te laat om nog te repareren. Vermeersch werd de eerste wereldkampioen Gavel. MVDP werd achter Oss verdienstelijk derde.


Bij absentie van Evenepoel won Pogacar met twee vingers in de neus voor de tweede achtereenvolgende keer de ronde van Lombardije. Hij won de sprint in de straten van Como voor Enric Mas. Samen waren ze weggereden uit een groepje met favorieten. Met 'de koers van de vallende bladeren' is er officieel een einde gekomen van een memorabel wegseizoen. We namen dit jaar met weemoed afscheid van Nibali, Valverde, Gilbert, Terpstra en Dumoulin. A bientôt. 

Ab+


Meet and Greet

Na het indrukwekkende concert van Whispering sons hadden we een spontane 'Meet and Greet'.  Wie de band nog niet kent - foei -….Whispering sons is een sensationele Belgische hypnotische postpunkband. 

Plotseling stond ik naast de explosieve frontlady Fenne Kuppens in de merchandising stand. Ik stamelde wat onverstaanbaars,  maar herpakte me snel met de hulp van de ontwapende en bescheiden Fenne. Fenne,  een ongeleid projectiel on stage, bescheiden en liefelijk  off stage. Met haar kenmerkende pikdonkere zang, mystieke voorkomen en opvliegende performance is zij een genot om naar te kijken en te luisteren. Zijn dat niet alle Belgische dames? 

De meeste nummers begonnen rustig, donker en worden steeds dreigender,  grootser en harder. Meeslepend in de meeste nummers is het opzwepende gitaargeweld van Kobe Lijnen. Het kenmerkende Post Punk Cure-geluid verbleekt bij zoveel genialiteit. Het hoogtepunt werd bereikt in het afsluitende nummer 'Got a light'. Fenne & co. gooiden alle remmen los. De zaal aan het IJ ontplofde maar de metersdikke muren bleven wonderwel staan.

Ik ben inmiddels ruim de 50 gepasseerd maar voel me toch een groupie. Ik was overigens niet de enige 50+ in de afgeladen zaal. We complimenteerde haar en de gitaarvirtuozen Kobe en Tuur met hun ongelooflijk straffe concert in Paradiso- Noord. Niks Ziggo Dome, maar een betonnen bunker In Amsterdam-Noord waar de beste Post Punk band van dit moment een intiem concert gaf. 

Eigenlijk hebben wij de stuiterende Post Punk band uit België ontdekt. Sugar Factory, Adam, november 2018. Vriend Witte had op het internet een veelbelovend Belgische bandje gehoord. Nico, Bert en ik sloten graag aan. De club was gevuld met anderhalve man en een paardenkop . Wij stonden verwachtingsvol aan de bar in de Sugar Factory. Het eerste concert was verpletterend, de reprise een aantal jaar later geweldig. Uiteindelijk gingen The Editors er met 'onze' band vandoor door hen in hun voorprogramma te laten optreden. Maar gelukkig zijn de Whispering sons gewoon gebleven om ons te trakteren op een onvergetelijk concert in Paradiso-Noord.

Ab+

Down Under

En weer werd er op de deur van zijn hotelkamer in Sydney gebonkt. Mathieu van der Poel - in het Australische Wollongong voor het WK Wielrennen - vond het welletjes. Dit was nu al de derde keer. Zijn vriendin Roxanne - wat doet ie op de kamer? - draaide zich nog een keer om. 'Shut the fuck up', vloekte MVDP toen hij zijn kamer in het Novotel uitstierde, de gang op waar twee meisjes  verschrikt bleven staan. Na wat duw- en trekwerk haalde één van de nichtjes van Michael Matthews haar arm lichtjes open aan de muur. De geschrokken meisjes renden weg, verder de gang op. Mathieu kroop weer tegen zijn vriendin aan, terug in bed. Morgen stond immers de WK Wegrace op het programma. Een half uur later werd hij wederom gestoord. Dit keer geen meisjes maar de politie, die verhaal kwam halen. MVDP moest meekomen en zat vier uur, tot zijn eigen verbazing, in de cel. Weg WK.

Bizar verhaal, maar na het plank-incident op de Olympische Spelen zo langzamerhand een terugkerend patroon bij de eigenzinnige Mathieu van der Poel. Maar ook de KNWU schitterende door afwezigheid, gebrek aan communicatie en saamhorigheid. Ik haal mijn maatje Tiem ook op, doen een bakkie en bespreek de taktiek - Tiem is mijn lead-out - bij de Cycle NL Graveltocht in Soesterberg. Onder Louis van Gaal had dit nooit gebeurd. Zonder favoriet MVDP won die andere favoriet, Evenepoel, op fenomenale wijze de regenboogtrui. Met een solo van 25 kilometer reed hij iedereen op een hoop.

Gelukkig maakte Annemiek van Vleuten wel een professionele indruk Down Under. De fysiek en mentale ijzersterke 39-jarige (!) wielrenster presteerde het onmogelijke. Zij werd met een klein breukje in haar arm - opgelopen na een val in de tijdrit - op onnavolgbare wijze wereldkampioen. Ze reed in dienst van Marianne Vos, maar in de diepe finale sprong ze weg op het juiste moment en won glorieus de wereldtitel. Onderweg werd ze er twee keer afgereden, maar bleef vechten en de pijn verbijten zoals alleen zij dat kan. Ze kon niet staan op de pedalen, maar toen haar groepje aansloot bij de kop van de wedstrijd koos zij het juiste moment om te demarreren. Het viel even stil en op de grote molen vanuit het zadel ging ze er 400 meter voor de finish vandoor. Kopecky won daarachter de sprint om het zilver. De beste wielrenster aller tijden mag van haar regenboogtrui genieten in haar laatste jaar als profwielrenster. De kers op de taart van een ongelooflijke carrière.

Ab+