Party Crashers

De knaldrang in Leiden was groot tijdens viering van het Leids Ontzet op 3 oktober. Maar de gemeente durfde in navolging van het uitgedunde demissionaire kabinet (nog) niet alle remmen los te gooien. 

Dus geen slecht playbackende Rubberen Robbie in je achtertuin of een snoeiharde punkband voor je stamkroeg, maar wel fluisterende bandjes op een paar platte schuiten op het water varend door Leiden. De jongeren werden als schapen bijeengedreven op een hermetisch afgezet stukje land met een tentdoek er overheen. Tweederangs artiesten zoals Ronnie Flex maakten hun opwachting voor de losgeslagen jongeren. Ook Douwe Bob stond in de line-up maar haakte af toen hij hoorde van de nog geldende corona maatregelen. Om de tweedeling in de samenleving nogmaals te illustreren stapte de bandleden van Douwe op na het horen van zoveel bullshit van hun leadzanger. 

Wij - ouderen - moesten het, net als de horeca en evenementen-branche, maar uitzoeken. Gelukkig - voor de gemeente - gooide het slechte weer roet in het eten. De regenpieken op Buienradar beloofden niet veel goeds. Wij zaten goddank - in het kader van een 60ste verjaardag - hoog en droog lauwe hutspot te eten in een restaurant. Ik moest na maanden van relatieve stilte wennen aan de orkaan van gesprekken in het volle restaurant. Om binnen te komen werden we 'geringd' met een roze bandje na goedkeuring op onze corona-app. Hiermee konden zij mijn migratie, leeftijd, eetgewoonten en andere (mis) gedragingen gedurende de avond traceren. Echter voordat mijn privacy werd geschonden stond ik alweer buiten. De tweede shift voor de lauwe hutspot stond te trappelen van ongeduld. 


Het regende pijpenstelen terwijl de Taptoe - jeugd van Leidse sportverenigingen lopen in een troosteloze stoet door Leiden - zeiknat voorbij het restaurant trok. We zwaaiden vluchtig voordat we onderdak vonden bij de plaatselijke hippe fietsenboer. Gelukkig werden we hier niet geringd maar konden we ons normaal misdragen tussen de trendy elektrische bakfietsen en retro bikes. Via een maat die bevriend was met de hippe fietsenmaker lieten we ons (gratis) vollopen. Alleen ik moest mijn 0.0 bier noodgedwongen bij het 'lauwe hutspot'-restaurant halen. Dat gaf me wel de mogelijkheid om ook over de belabberde appeltaart te beginnen. 

Omdat ik mijn 'bier' elders haalde voelde ik me dan ook niet aangesproken als Party Crasher toen de hippe fietsenmaker tegen twaalven vroeg bij wie we eigenlijk hoorde. Na enige zelfreflectie zamelde we wat geld in om de gemoederen te bedaren. Het is en was tenslotte 3 oktober. Gelukkig was het inmiddels gestopt met regenen om op zoek te gaan - geringd en wel - naar het volgende illegale feestje. 

Ab+


Koude douche..na historisch moddergevecht.

In het zeiknatte Leiden - viering van 3 oktober viel daarmee letterlijk in het water - keek ik naar een zeiknatte Parijs-Roubaix. Na 20 jaar stofhappen hadden we eindelijk weer eens kletsnatte versie. 

Colbrelli rolde en schreeuwde van blijdschap op het middenterrein van de velodrome van Roubaix. Even daarvoor had hij in een sprint favoriet Mathieu van der Poel en rookie Vermeersch geklopt in een heroïsche Parijs-Roubaix. 

Het was koers vanaf de eerste kasseienstrook. Door het regenachtige weer werd het een historische versie met legio valpartijen, diepe plassen, glibberige kasseien (54 kilometer) en een gedroomd  koersverloop. Iedereen wilde voorin zitten in de ondergelopen loopgraven tussen Compiegne en Roubaix om niet opgehouden te worden door valpartijen. De renners waren door de modder onherkenbaar geworden. Zelfs de scheidende Michel Wuyts van Sporza was de weg kwijt, wie zit waar? In de finale lag de Italiaan Moscon comfortabel - als dat tenminste kan in een modderige Parijs-Roubaix - op kop. Maar net voordat je dacht dat de koers in de plooi lag was zijn zege na een afloper en een crash niet meer zo vanzelfsprekend. Hierdoor kon het achtervolgende trio - MVDP, Colbrelli en de onbekende Belg Vermeersch - weer dromen van een zege in de loodzware koers. Alle drie maakten zij hun debuut in één van de mooiste monumenten in de wielersport. Wielerheld MVDP deed in deze groep het leeuwendeel van het werk terwijl hij danste in de plassen. 

Colbrelli at het bordje van MVDP helemaal leeg. Helaas het lot van een favoriet. Die andere favoriet, Wout van Aert, kon een eerdere versnelling van Mathieu op één van veertig zeiknatte kasseienstroken niet volgen. 

De jonge Belg Vermeersch was de hele dag voorin de koers. In de sprint op het monumentale velodrome kwam hij, net als MVDP,  te kort tegen de geslepen Italiaan Colbrelli. Terwijl de Italiaan nog emotioneel de pers onderhield, stond Mathieu onder de beruchte stenen douche op de wielerbaan, een koude.. maar één om nooit meer te vergeten. 

Ab+


Kratje Stella

Terwijl mijn vrienden met hun reet in Faro zaten bleef ik 'noodgedwongen' in mijn wielerbubble. Helaas durf ik nog steeds niet in een ijzeren vogel te stappen. Het alternatief was overigens prima hoor. Met fietsmaat Berco ging ik naar Leuven om mijn wielerhelden live te zien. Het wielergekke Leuven was tijdens het WK Cycling het episch centrum van de wereld. Tenminste voor wielerfans zoals ik. Met fietsjes achterin de Volvo en op de alternatieve klanken van Studio Brussel blaasden we naar Vlaanderen, de bakermat van het wielrennen. Het gehucht Herent, onder de rook van Leuven, had de twijfelachtige eer om ons te verwelkomen. 

Het sprookjesachtige Leuven stond volledig op zijn kop. Zeker omdat de Belg Wout van Aert torenhoog favoriet was voor de wegrace op zondag. Met opvallend veel gemak vonden we bij de Kathedraal een mooie plek aan het Leuven-circuit wat de profs in de finale 4x moesten afwerken. Veel Belgen gebruikten hun (volle) kratje Stella als zitplaats langs het parcours. 

Het  aanzwellende geluid van het publiek bij het passeren van de helden en de bovenhangende helikopters was onbeschrijfelijk. Het wielergekste land België - lees Vlaanderen - van de wereld werd gillend gek. Een zee van geluid ging door de mensenmassa heen. Ik was als een kind zo blij. Na het passeren van de renners bij de Sint-Pieterskerk zochten we op de Oude Markt  - onder het genot van een Stella Artois - naar een plekje voor de tv. Op Sporza lulden Michel Wuyts en José de Cauwer geanimeerd moeiteloos 7 uur koers aan elkaar. Na 15 minuten repten we ons weer naar het circuit voor de volgende passage om onze wielerhelden vooruit te schreeuwen.



Topfavoriet van Aert had de benen niet zei hij, na een enerverende koers. Tactisch was het misschien ook niet de slimste race van de Belgen. Fransman Alaphilippe werd voor de tweede keer op rij de beste van de wereld. De Nederlander van Baarle pakte verrassend het zilver.  Mathieu van der Poel kwam tekort. Zijn aanloop naar het WK was onvoldoende - rugpijn - om potten te breken. De Leuvense Jasper Stuyven viel met een vierde plaats net buiten het podium. Ondanks dit teleurstellende resultaat konden de Belgen hun knaldrang - na opheffing corona maatregelen - niet onderdrukken. Wij waren de beroerdste niet om de Belgen te troosten alvorens weer op de fiets af te dalen naar Herent. Met dank aan mijn vrouw voor de lifesaving lampjes. 

De 'day after' het Belgische wielerfeestje beklommen we - na een stevig ontbijt - de steile Wijnpers en de St. Antoniusberg. Met twee vingers in de neus vlogen we de klimmetjes op. Afbeeldingen van Mathieu en Wout op de weg droegen ons naar boven. Meerdere passages waren ons helaas niet gegund door een afloper.  Volgende week - voordat ik in een zwart gat val - de laatste kans voor MVDP en Wout van Aert tijdens het laatste monument van het wielerseizoen, Parijs - Roubaix. 


Ab+


Voorspel WK Leuven

België staat op zijn kop. Het wielergekste land - lees Vlaanderen - ter wereld host het wereldkampioenschap wielrennen. Oostende en Brugge zijn de hotspots tijdens de tijdrit en Leuven is het episch centrum van de wereld op zaterdag en zondag tijdens de wegrit. 

De Belgen zijn dit jaar extra opgewonden omdat de Belg van Aert huizenhoog favoriet is bij de wegrit op zondag. De alleskunner steekt altijd nog in een uitstekende vorm na de winst in de Ronde van Groot-Brittannië. Dit bleek afgelopen zondag in de tijdrit waar hij alleen specialist Ganna voor moest laten. Ellen van Dijk won - op de brommer - de tijdrit bij de vrouwen. 

Aartsrivaal Mathieu van der Poel daarentegen heeft na zijn dramatische val op de Olympische Mountainbike koers 1,5 maand  gedwongen rust moeten houden door een pijnlijke rug. Maar gelukkig heeft hij de laatste twee weken redelijk kunnen koersen, dus gaat - thank God - starten. En als MVDP ergens aan de start verschijnt dan is de concurrentie gewaarschuwd. 

De twee kemphanen staan zondag tegenover elkaar op een parcours dat op het lijf van beiden is geschreven. Korte venijnige klimmetjes (42!) kenmerken de koers rond en in Leuven. Ook Colbrelli en Alaphilippe zijn favoriet. Het glooiende Vlaamse landschap staat garant voor een memorabel kampioenschap, zeker gezien de totaal afstand van 268,3 (!) kilometer. Maar is het parcours wel selectief genoeg? Er is een kans dat sterke sprinters overleven. De apotheose vindt plaats op het 15,5 kilometer lange circuit in Leuven. Vier korte klimmetjes zijn scherprechter in de stad van Stella Artois. Mijn fysieke en mentale voorbereiding bestond uit het rossen op mijn eigen gecreëerde 'mountainbike' parcours - als er geen wandelaars lopen tenminste - in Meijendel. De grillige korte bospaadjes nam ik met speels gemak. Mijn moeder moedigde mij van onder de boom zoals altijd enthousiast aan. Last minute had ik nog een hotelletje vlak buiten Leuven kunnen regelen. Fietsmaat Berco viert het cycling- feestje gezellig mee. Zet de Stella Artois (0.0) maar vast koud. 

Ab+

9/11, 20 jaar later.

Afgelopen week was het twintig jaar geleden dat de VS op eigen bodem werden aangevallen door moslimextremisten. Twee vliegtuigen onder andere vlogen de Twin Towers van New York in en liet de VS in totale verbijstering achter. Ik werkte toen bij de Amerikaanse computergigant Compaq in Gorinchem waar alle alarmbellen afgingen. 


Als gevolg van de aanval op 9/11 begon de VS de 'War on Terror', onder andere in Afghanistan. Irak was later - onder valse voorwendselen - de pineut. 20 jaar later (?!) vertrokken de VS - en in hun kielzog de EU -  uit Afghanistan. Nog voordat de VS zijn hielen hadden gelicht namen de 'verslagen' Taliban de macht in Afghanistan over. Het gevolg was een totale chaos op het vliegveld waar veel Afghanen het verscheurde land wilden verlaten. Met luchtbruggen redden de VS en de bondgenoten wat er te redden viel, maar de hele situatie was tekenend voor het failliet van de VS. Het dramatische beeld van Afghanen die zich wanhopig vastklampen aan de vleugel van vertrekkende militaire vliegtuigen was exemplarisch. 

Met hun eenzijdige aangekondigde vertrek - America First - zette Biden in navolging van Trump de EU-bondgenoten voor het blok. Oh ja, Frankrijk en de UK waren doodleuk op eigen houtje al eerder begonnen mensen uit Afghanistan te evacueren. Nederland, in naam van 'nieuw leiderschap' Kaag, was verbijsterd. Het zou me meer verbazen wanneer de EU wel gezamenlijk zou optrekken. 


Het 'opgeleide' Afghaanse leger legde de Taliban geen strobreed in de weg. Ook (een groot) deel van de burgers staan niet geheel onwelwillend tegenover de Taliban. Zij willen een rustig, stabiel en veilig bestaan ook al gaat dat ten koste van vrijheden. Voor veel vrouwen is het echter een hard gelach. 

In 20 jaar zijn er miljarden uitgegeven en heeft de 'vrijheid' strijd duizenden doden - Afghanen en militairen - gekost. Hebben we daar dan twee decennia voor Jan Lul gezeten? Ja. Volmondig Ja. Op macroniveau zeker. Het westen is er niet in geslaagd om democratie te brengen. Misschien wat naïef gezien de historie van het verscheurde land en het ontbreken van een concreet plan na de invasie. Wie zijn wij om ons Westerse model aan andere landen op te dringen? Volgens Biden was dit overigens niet de bedoeling. Terreurorganisatie Al Qaeda - beschermd door de Taliban - onschadelijk maken was het belangrijkste doel. Missie geslaagd toch? Osama Bin Laden, het brein achter 9/11 en leider Al Qaeda, was immers opgepakt en gedood in 2011.

Op microniveau is de missie misschien gedeeltelijk geslaagd. Meisjes gingen - gaan?! - naar school en lokale initiatieven zoals het slaan van waterputten kwamen van de grond. 

Veel vragen blijven echter over. Wat heeft het Westen geleerd? Krijgen we een inclusiever Afghanistan - Taliban 2.0 - of gaat de Sharia Afghanistan wederom beheersen? Komt er een burgeroorlog? Welke rol speelde 'vriend' Saudi-Arabië bij 9/11? Zullen China en Rusland in het gat springen wat de VS heeft achtergelaten? Kunnen we 'failed states' wel aan hun lot overlaten? 

Biden heeft gezegd dat dit een einde is aan de grootschalige inzet van militaire troepen in het buitenland nu en de toekomst. Biden heeft zijn handen immers vol aan 'America First', een grootmacht in verval. Misschien is de wereld wel beter af. Fingers crossed. 

Ab+


Wielerbedevaart IV

Roglic won voor de derde achtereenvolgende keer de Vuelta. Na het Olympisch goud in de tijdrit won hij zondag in Santiago de Compostela zonder enige bedreiging de ronde van Spanje. 

De Vuelta werd beslist in de 17e en 18e etappe. De 17e etappe eindigde op de onregelmatige slotklim Lagos de Covagonga. De extreem zware klim ging door het adembenemende Picos de Europa in Asturië. Op de voorlaatste klim - La Collada Llomena - gooide Bernal al vroeg de knuppel in het hoenderhok door 60 kilometer voor de streep te demarreren. Alles of niets had hij al voor de etappe aangekondigd. Alleen Roglic kon de Colombiaan volgen. De Noor Eiking in de rode trui moest al eerder in de etappe lossen. Omdat Roglic vorig jaar de grootste moeite had om zijn regenjasje aan te krijgen nam hij deze dit jaar in de afdaling van La Collada Llomenade niet aan van zijn soigneurs, maar pakte hij wel een Spaanse krant aan van een Spaans meisje. Op de laatste  klim naar het prachtige Lagos de Covagonga loste de ongenaakbare Sloveen Bernal op 7 kilometer voor de top. Bernal ging strijdend ten onder. Hij werd nog voor de finish gegrepen door de achtervolgende groep met onder andere Mas, Kuss, Lopez en Haig. Roglic mocht het rood aantrekken. 

In de laatste bergetappe naar de steile Gamoniteiro - 14,6 km tegen 9,8% gemiddeld - greep Lopez van Movistar zijn kans en schoof door zijn winst op naar de derde plaats. Echter hij verloor zijn derde plaats de volgende etappe alweer aan Haig met dank aan zijn ploeggenoten Padun en Mader. Zijn ploeggenoot Mas kon wel de Bahrein-Merida trein wel volgen. Lopez stapte even later doodleuk uit frustratie af…


Voor de afsluitende tijdrit in Santiago de Compostela waren de podiumplaatsen eigenlijk al vergeven. Het leverde wel mooie plaatjes op van het wereldberoemde bedevaartsoord. Roglic finishte - aan zijn stand verplicht - als eerste op zijn gouden Olympische tijdritfiets voor de Kathedraal in Santiago. De Deen Cort Nielsen kon alles in deze Vuelta en werd in de tijdrit tweede. De jonge Nederlander Arensman van DSM verraste met een derde tijd. Jakobsen werd winnaar van de groene trui. De bolletjestrui was voor de jonge Australiër Storer. 

De wielerpelgrims hebben na drie weken koers op hun tandvlees Santiago de Compostela gehaald. De camino was voor de uitgelaten Roglic èèn grote zegetocht.  Jakobsen stak, na het winnen van drie etappes en de groene trui, uit dankbaarheid een kaarsje aan in de kathedraal. Ook Storer en Cort Nielsen dankte de heilige Jacobus voor een prachtige Vuelta. Ik sluit me daar volledig bij aan en heb intens genoten, ook van het adembenemende Spaanse landschap. Weer een aantal mooie vakantiebestemmingen aan mijn lijstje toegevoegd. De Spanjaarden, die sinds 25 jaar geen etappe hebben gewonnen, moesten 100 rozenkransjes bidden als boetedoening.    

Volgende afspraak is het WK in Leuven. Hasta luego. 

Ab+


Bruxelles

Toen mijn wielerbedevaart naar Santiago de Compostela - finishplaats Vuelta - in het water gevallen was door beperkt enthousiasme en beschikbaarheid van mijn vrienden, zocht ik het dichterbij. Brussel hostte de internationale atletiekwereld tijdens de Diamond League in het Koning Boudewijnstadion. Na mijn 'beautysleep' doorkruiste ik op de MTB de hoofdstad van Europa naar het stadion, vlakbij het Atomium. Prachtig hoe de oude spoorlijn 28A is  omgetoverd in een - Thurn en Taxis - park waar de Brusselaars kunnen recreëren. 

Onze Nederlandse atleten waren ook van de partij. De bekoorlijke Nadine Visser won nipt de 100 meter horden en Sifan Hassan de 1500 meter. Ook Mondo 'golden boy' Duplantis won - vanzelfsprekend - zijn polsstokhoog wedstrijd. Ook de internationale sprinttop op de 100 meter was aanwezig met Kerley en Bromell. Naast de wereldtop was ook de Smurfen familie goed vertegenwoordigd. Een aantal Belgische idioten hadden zich in het pak van Brilsmurf, Grote Smurf en Smurfin gehesen om atleten en toeschouwers te irriteren. Zelfs het Smurfenlied werd als een soort volkslied meegezongen door de enthousiaste 30.000 toeschouwers. Ik nam de rol van de afwezige Moppersmurf met veel plezier waar. In de hele stad overigens een overkill aan het blauwe getekende mannetje. In de vele Chocolateries, in het hotel en in de kroeg. 


Anders dan in Parijs geen dure mode- of parfumeriezaken in de galleries, maar pralines zaken zo ver het oog reikte in de prachtige St. Huberts Gallerie. De één nog exclusiever dan de ander. Bij iedere etablissement kreeg ik zonder te vragen - echt - een bonbon gratuit. Ik kon het niet laten om bij Manneke pis langs te gaan. Gek genoeg stond hij aangekleed (?!) voor het oog van de tientallen toeristen in zijn broek te plassen. 

Zaterdagochtend ging ik door naar de Benelux Tour in Ottignies-Louvain-de-Neuve, of all places. Het Belgische plaatsje bleek een bizar labyrint van wegen, een dozijn donkere  betonnen parkeergarages (!) en afgrijselijke huizen te zijn. 'Unheimisch' zouden de Duitsers zeggen. Bij de Jumbo-Visma bus sloeg Dumoulin zijn stuur nog even recht. Ik wist niet hoe ik dit moest opvatten.

Even verderop poseerde een knulletje van hooguit 6 jaar met een Napoleon hoed van zijn grote held. Ik was in Waterloo. Daar werd Napoleon verslagen in 1815 door Hertog van Wellington, leider van een Nederlands-Britse Hannoverse coalitie van de Zuidelijke Nederlanden, België en Nederland waren toen nog één. Op de klanken van 'Borderline' van Madonna bij Studio Brussel vloog ik weer naar huis in de geleende Suzuki van opa Daan. Ruim op tijd om Max Verstappen de Grand Prix in Zandvoort - of in mijn geval - Roglic de Vuelta zien winnen. Het Nederlands elftal sla ik gemakshalve even over… 

Ab+