Sportzomer I

De sportzomer is met de start van het Europees kampioenschap voetbal in Duitsland officieel van start gegaan. Met Wimbledon, de Tour en de Olympische Spelen een bomvol programma. Alleen het weer zit nog niet mee. Het lijkt eerder herfst met zoveel wind en regen. 


Op zaterdag waren er naast drie wedstrijden op het EK ook nog voorbereidingswedstrijden op de Tour de France, de Ronde van Zwitserland en de Koninginnenrit in de Baloise Tour in België.  Ik had me na mijn middagslaapje opgesloten in mijn mancave. Om sport te kijken, maar ook uit pure noodzaak, vrees ik. Ik ben nog serieus herstellende van een draaierig hoofd van de week en mijn belastbaarheid is nog niet wat het moet zijn. Even geen 6,9 watts per kilo. Toch maar een flesje geconcentreerde augurkensap? Het Oerol festival moest er dit jaar aan geloven. Gelukkig hield Job - kind van Oerol - de familie-eer hoog. 

In de Ronde van Zwitserland was het wederom een UAE feestje. Yates mocht vrijdag de ingekorte bergetappe naar Blatten winnen van ploeggenoot Almeida. Zaterdag kwam het duo gezamenlijk boven in Villars-sur-Ollon. Flauw, waarom er gewoon niet om sprinten? UAE lijkt met de goede vorm dan Yates en Almeida klaar voor de Tour om Poga bij te staan. Maar zijn ze niet kwetsbaar op het vlakke? De ploeg bestaat voornamelijk uit klimgeiten. 

Egal Bernal werd derde in het GC. Hij haalt zijn wattages voor zijn val, maar hij merkt dat het wielrennen sinds zijn Tourzege in 2019 geweldig is geëvolueerd. Ploeggenoot Rodriguez - goed in Dauphiné - zou wel eens de dark horse kunnen zijn in de Tour.

In de Baloise Tour in België was het spannender dan in Tour de Swiss. Nummer twee van het klassement, Vacek, demarreerde 28 km voor de finish op de steile korte klim in Durbuy, pakte al snel een halve minuut en reed daardoor virtueel in het leiderstrui. Pas op de laatste klim in Durbuy werd hij en zijn drie medevluchters gepakt. Tim Merlier was oppermachtig in de sprint en won twee etappes. Ik zou hem toch maar meenemen naar de Tour als ik Lefevere was.. Vingegaard heeft na zijn horrorcrash in de Ronde van Baskenland nog een kleine twee weken om topfit te worden voor de Tour. Plan B en C liggen eventueel klaar. 

Oh ja, Oranje won in Hamburg met behulp van supersub Weghorst - ingevallen voor Memphis 'who cares' Depay die drukker was met zijn haarband - met 2-1 van Polen. Anti-held Weghorst werd door het Oranje legioen na de redelijke pot voetbal luidkeels toegezongen. We doen nog mee.

Ab+

Oranjekoorts..

Oranjekoorts? Gelukkig geen last van. Nationalisme is me sowieso vreemd. Ook de opgeblazen ‘rapper’ Wesley Sneijder met het platvloerse liedje ‘ik ben net als jij’ - helemaal niet! - kan hier niks aan veranderen. De passie voor het voetbal is de laatste jaren ernstig aan erosie onderhevig. De allesbepalende rol van het grote geld o.a. in WK Saudi-Arabië helpt ook niet mee. De passie voor het wielrennen daarentegen loopt een beetje uit de klauwen met wielermonument weekendjes, beluisteren wielerpodcasts, wieltjes plakken in het Groene Hart, MTB-en, Wielertochten.nl-beheer en schrijven van wielercolumns. Tijdens de Giro d’Italia had ik mij drie weken opgesloten in mijn mancave. Voor de koers, maar ook voor de prachtige beelden in het mooiste land van de wereld. Het lichaam trapte na de inspannende Giro wel plots kort op de rem. Zweten, duizelig, draaien, 112, ziekenhuis,. Schrikken, maar alles oké. Nog wel licht in het hoofd. Bloeddruk /  virusje?

Het belabberde niveau van Oranje helpt ook niet mee in de liefde voor het Nederlandse voetbal. Niet één speler heeft een lekkere creatieve actie in huis. Balletje breed is tot kunst verheven. Mbappe en Vinicius zijn uitzonderingen. Arnaut Danjuma was zo’n speler. Waar is hij gebleven ? Daarnaast - minder van belang - hebben de meeste spelers geen moreel kompas, geen ruggengraat, hebben een IQ van een garnaal en een voorliefde voor dikke auto's en gouden Rolexen. Dit is misschien wat kort door de bocht, maar grosso modo klopt het wel. 


Oranje, zonder echte sterspelers, gaat op het EK 2024 geen potten breken. Daarbij houdt bondscoach Koeman er een uiterst vreemde selectieprocedure op na. Maatsen, een in vorm verkerende aanvallende linkerverdediger van Borussia Dortmund en CL-finalist, houdt Koeman doodleuk thuis terwijl nobody Weghorst - schopt geen deuk in een pakje boter - gewoon van de partij is. Ook orakel Bergwijn mag mee naar Duitsland…god mag weten waarom. 

Koetje heeft zijn (ijdele) hoop gevestigd op spelers die nu nog niet eens fit zijn, Frenkie de Jong - brengt vaak te weinig - en Depay. Ook ‘good old’ Wijnaldum die zijn zakken vult in een fucking zandbak maakt deel uit van de selectie. ‘Beetje dom’, zou Maxima zeggen. Profvoetballers maken van alle topsporters de minste opofferingen. Zeker in vergelijking met wielrenners  - Unbound 2024 beelden gezien? - hebben zij een luizenleven. Maar genoeg gezeken over Oranje, toch laat ik me graag verrassen.

Mocht dat onverhoopt niet lukken, dan begint gelukkig al snel de Tour en aansluitend de Olympische Spelen. Iets om wel op te verheugen.

Ab+

Giro di Pogi IV



Pogacar kon alleen maar verliezen in de Giro 2024. Hij ging immers als de grote favoriet van start in Turijn.  De Sloveen maakte het meer dan waar. Niemand stond op de foto. In de GC pakt hij net geen 10 minuten (!) op zijn concurrenten.  Zijn overstap naar een nieuwe trainer en wat andere 'marginal gains' aanpassingen lijken zijn vruchten af te werpen. Op de laatste col van de Giro, de Monte Grappa, had showman Pogacar zeeën van tijd om high fives en bidons uit te delen aan zijn gepassioneerde Italiaanse, veelal jonge, fans. Als pure wielerliefhebber genoot hij met volle teugen van de heerlijkste ronde van het jaar in het mooiste land van de wereld.


Ook in de derde week kon ook niemand de ongenaakbare Pogi volgen.Hij pakte uiteindelijk - notabene in de spaarstand -  zes etappezeges. Mathieu is een fenomeen, maar wat is Pogacar dan? Bizar. Hij rijdt verschroeiend hard op de  kasseien, wint tijdritten, klimt als de beste..welk parcours kan hij niet aan? Hoe lekker zou het zijn om één dag de benen van Pogacar te hebben?

Hij heerste en verdeelde als een Romeinse keizer in de regenachtige, koude derde week. Hij heerste - na enige organisatorische chaos en onder druk van de renners - in de ingekorte kletsnatte en koude 16e bergetappe. Solo en met twee vingers in zijn neus kwam hij aan in Val Gardena na 115 kilometer.

Echter de volgende dag mocht Steinhauser de bergetappe naar Passo Bronco wel winnen waar hij eerder in de etappe persoonlijk Bardet een halt toe riep.

Op donderdag 23/5 ontspoorde de sprinttrein van Lidl-Trek. Lead out Consonni was zijn maatje Milan volledig kwijt? Of was het andersom? In een spannende sprint won Merlier nipt uiteindelijk voor Groves en Milan, die toch nog dichtbij kwam. Ook in Rome was Merlier voor het Colosseum tijdens de laatste etappe de snelste voor Milan die na een lekke band toch nog tweede werd. 

Etappe 19 - 157 kilometer met drie bergjes - bleek een ritje voor de vluchters. Pogi en UAE namen een snipperdag.  Uit een omvangrijke kopgroep met onder andere de usual suspects deze Giro  - Alaphilippe en  Narvaez - bleek uiteindelijk de Italiaan Vendrame de slimste door in de laatste afdaling weg te rijden. 

In de laatste bergetappe wilde Pogi nog een keer uitpakken. Op de tweede beklimming van de Monte Grappa, een mega zware klim - 18,1 kilometer gemiddeld 8% met stukken van 14% - gooide UAE het tempo omhoog. Snel daarna volgde de beslissende versnelling van Pogi op ruim 5 kilometer van de top. Het leek of de rest stil stond. De jonge Italiaan Pellizzari van de ploeg van Contador werd binnen no-time als laatste vluchter ingerekend door de Sloveen. Solo won Pogacar op een knalroze Colnago,  maar met verwassen roze hose door Barbie Urska, ook de laatste bergetappe.

Martinez werd eerste van de stervelingen in het GC. ‘G’ kon op zijn verjaardag geen vuist maken. Arensman werd knap zesde.

Met veel overmacht won Pogi dus de Giro. Wie kan Pogi verslaan in de Tour? Voor de spanning is het te hopen dat Vingegaard fit wordt. Als Pogi ook de Tour wint, waarom dan ook niet proberen de Vuelta te winnen?

Ab+

Giro di Pogi III

De tweede week van de Giro werd de wederopstanding van Alaphilippe. De hele Giro al actief, maar in etappe 12 ‘Tappa dei Muri’, bomvol met klimmetjes, was Loulou ouderwets de sterkste.

Ook het duel tussen Ganna en Pogacar in de individuele vlakke tijdrit op zaterdag 18 mei bij het Lago di Garda was interessant. Uiteindelijk moest Pogi - de snelste bij de eerste tussentijdse meting - zijn meerdere erkennen in de Italiaanse tijdritspecialist. Arensman werd knap derde en steeg naar plek 6 in het GC.


Halverwege de tweede week werd er gesprint in het Adriatische kustplaatsje Francavilla del Mare. Op het biljartlaken vlakke parcours was Jonathan Milan voor de tweede keer in deze Giro de snelste. Ook de 13e etappe naar Cento in regio Emilia-Romagna won de Italiaanse reus. Ondanks het wat extra werk onderweg door een gemiste waaier zorgden de mannen van Lidl-Trek onder aanvoering van Consonni voor een geweldige lead out. 

Het grote nieuws deze week kwam echter van Mathieu van der Poel. Lang getwijfeld over zijn programma de rest van het seizoen, maar MVDP rijdt de Tour en aansluitend de Olympische wegrace in Parijs. Voorlopig laat hij zijn Canyon MTB even staan. Misschien op de MTB tijdens de Olympische Spelen 2028 in LA? Met wat kilootjes lichter en een volle bingokaart kan hij zich hopelijk ook een x wagen aan een grote ronde.

In de monsterlijke koninginnenrit - 222 kilometer met 5500 hoogtemeters - op zondag liet Pogi er geen enkele twijfel over bestaan wie deze Giro zou winnen. De Sloveen zegevierde met twee vingers in de neus de etappe naar Livigno (2400 meter hoogte). Binnen no-time raapte ‘Ken’ - zo wordt Pogi liefkozend door zijn vriendin Urska Zigart (Barbie) genoemd - alle vluchters op, inclusief wereldkampioen bandjesplakker Quintana. Solo kwam hij met veel machtsvertoon aan in het hooggelegen ski-oord. Het verschil tussen Pogi en de andere klassementsrenners is ongelofelijk groot. Het is te hopen dat Vingegaard fit wordt voor de Tour.

De derde week is minder zwaar dan de Giro van 2023. Maar met twee sprintjes, één heuvelachtige etappe en drie bergetappes best zwaar. De verwachting is dat aanvallers volop kans krijgen op een etappezege. Pogi kan achterover leunen met een voorsprong van ruim zes en een halve minuut op Thomas en Martinez. Het is voor de wielerliefhebbers te hopen dat ‘Ken’ nog zin heeft in een High Intensity Interval traininkje tijdens één of twee bergetappes in voorbereiding op de Tour. 

Ab+

Mad World IV

Elke zaterdag– en zondagochtend haal ik bij de Turk - met alle respect - in de Herenstraat een croissantje.  Tegelijkertijd neem ik met Bilal - Billie voor intimi - het nieuws door. ‘Vreemde wereld’ zegt hij. Joost Klein wordt na een zogenaamde bedreiging van een cameravrouw gediskwalificeerd op het Eurosongfestival in Malmö en Israël die maar geen vriendjes kan worden met de Palestijnen - to put it mildly - mag doodleuk meedoen. ‘Wat een hypocrisie'. 

Terwijl de ultra-rechtse premier van Israël, Netanyahu, na de Gazastrook ook Rafah met de grond gelijk wil maken - waarschuwingen van Biden ten spijt - mag Israël gewoon deelnemen aan het Woke-feestje. Niemand durft Israël aan te pakken, bang te worden beticht van antisemitisme. Rusland wordt overigens wel uitgesloten. Joost zag zijn Songfestival droom in rook opgaan na een vermeende bedreiging aan het adres van een opdringerige cameravrouw. Of vertelt Joost de halve waarheid? Toen zij ging piepen vond de machtige Songfestivalorganisatie EBU - zero tolerence - het voorval blijkbaar erger dan de vele onschuldige slachtoffers in Gaza. ‘Fuck de EBU’ was de weinig verhullende reactie van mister Songfestival Cornald Maas. Welkom in Europa, Joost!

Natuurlijk is het Songfestival een onzinnig Woke-feestje, maar dat is nog geen reden van de EBU om mensen bij het minste geringste te cancellen. Waar ligt trouwens de grens van het grensoverschrijdend gedrag eigenlijk? Lastig, want ieder individu zal dat afhankelijk van de situatie anders ervaren. Maar houdt gewoon rekening met elkaar.  Vaak worden beide partijen onvoldoende gehoord of wordt een mega duur, zogenaamd onafhankelijk, onderzoek ingesteld. Dit speelt natuurlijk al langer bij onder andere Matthijs van Nieuwkerk, NOS Sport en de Voice. De MeToo-beweging was nodig, maar de wereld slaat door. 


Maar de wereld heeft grotere zorgen. De grootste zorg is dat niemand de ballen heeft Netanyahu tot de orde te roepen. Na de vernietiging van de Gazastrook en zijn bevolking is de stad Rafah in het Zuiden nu aan de beurt. Dit heeft als gevolg - niet zo heel gek - dat het antisemitisme wereldwijd en de afkeer tegen Israël toeneemt met alle gevolgen vandien. Een tweestaten oplossing is alleen mogelijk zonder Netanyahu.

Deze wereldlijke problemen gaan alleen maar toenemen als aartsleugenaar Trump in november als president van de Verenigde Staten - ondanks een dozijn aan rechtszaken - wordt herkozen. De volslagen onberekenbare oer-conservatieve idioot wil terug naar de jaren dertig, gelooft niet in klimaatverandering en wil zijn handen af halen van Europa, inclusief Oekraïne.

Dit terwijl Europa al genoeg problemen heeft. De trek naar rechts duurt onverminderd voort. Orban in Hongarije, Melani in Italië, de AfD in Duitsland en Wilders in Nederland. De komende Europese verkiezingen in juni zijn nog nooit zo belangrijk geweest op het gebied van Oekraïne, rechtsstaat, AI, geopolitiek, klimaat en migratie. Europa wordt ook door China en Amerika bedreigd als het gaat om technologische ontwikkelingen. Het wordt hoog tijd dat Europa eindelijk de urgentie inziet om samen (!) op eigen benen te gaan staan. 

Ook Nederland loopt achter de feiten aan. Maar 6 maanden na de verkiezingen is er deze week eindelijk zicht op de vorming van een nieuw (rechts) kabinet om de problemen op het gebied van wonen, migratie en stikstof aan te pakken. Dat ze op de laatste dag de financiën nog moesten bespreken mag de pret niet drukken. De chemie tussen de partijleiders ontbreekt overigens wel. Ma 'fucking' Flodder van de BBB probeert tegenpolen Wilders en Omtzigt in het gareel te houden.De regering Karbonade-1 lijkt dan ook geen lang leven beschoren. Het is al verontrustend dat conservatieve rechtse denkbeelden genormaliseerd worden door een kabinet geleid door de PVV.

En dan heb ik het nog niet eens over de gevaarlijkste gek. Door getreuzel van de westerse bondgenoten wint Poetin terrein in Oekraïne. Het is te hopen dat het Westen op tijd wakker is om Zelensky - de moderne Churchill - en zijn dappere manschappen te ondersteunen om onze vrijheid te waarborgen.

Ab+


Giro di Pogi II

Donderdag 9 mei stond een Mini-Strade Bianche op het programma met drie ‘steratti’ stroken in de laatste 50 kilometer. Op de beklimming naar het prachtige Toscaanse stadje Volterra – in ver verleden ook opgefietst – ontstaat een kopgroep met o.a. Groves (!), Alaphilippe, Plapp en Trentin. Ploegbaas Lefevre gaf even verderop hoogstpersoonlijk zelf een drinkbus aan Alaphilippe om de druk nog wat verder op te voeren. 

Pogacar wilde niet ten koste van alles de roze trui behouden en gaf de 7-voudige kopgroep een vrijgeleide – max 3.30 minuten. Echter op de gravelstroken liep de voorsprong snel terug naar 1.30min. onder leiding van Milan en Arensman. Maar na de gravelstroken liep de voorsprong weer genoeg op om vooruit te blijven. Drie man – Sanchez, Alaphilippe en Plapp – blijven over in de aantrekkelijke heuvelachtige finale waar nog een venijnig klimmetje moest worden overwonnen. Het aanstormende peloton kwam nog dicht, maar haalde het net niet. Pelayo Sanchez – wie? – van Movistar is de rapste aan de streep, voor de (zielige) Alaphilippe. Nog geen twee jaar geleden had Loulou Alaphilippe het sprintje met twee vingers in zijn neus gewonnen, maar tijden veranderen..


De individuele tijdrit van 41 kilometer (!) in het prachtige Perugia op vrijdag 10 mei maakte duidelijk dat er maar één aanspraak kan maken op de eindzege, Pogacar.  Met een afsluitende klim van 6,6 kilometer incl. een punchy helling van 10%  was de tijdrit op het lijf geschreven van de Sloveen. Echter, Ganna was op de brommer, maar was niet snel genoeg om Pogacar – nu weer roze trui, paarse broek?! – voor te blijven. De Sloveen deed het op het vlakke gedeelte rustig aan maar reed onwaarschijnlijk hard de laatste klim op. Hij pakte op de klim ruim 1 minuut (!) op Ganna. Thomas verliest 2 minuten en de Giro met name op de klim. Arensman – slechte eerste week –  komt na een knappe tijdrit met stip de top van het GC binnen.

De  eerste bergrit – 152 kilometer en 3850 hoogtemeters – op 11 mei en bergop aankomst leek iets voor vluchters. Maar de omvangrijke groep vluchters – o.a. Bardet en Storer – werd op de laatste klim ingerekend door UAE. Paret Paintre – gezien zijn smalle postuur, zou de Fransman een goede inbreker zijn door een wc-raampje volgens Karsten Kroon – stribbelde het langst tegen. Een oppermachtige Pogacar – vandaag weer helemaal in het roze – was in het sprintje der favorieten bovenop Prato Di Tivo (uiteraard) de snelste.  Arensman klom weer een paar plaatsen in het algemeen klassement.

De Italiaanse VVV was hoofdsponsor van de negende etappe op zondag 12 mei. De prachtige heuvelachtige omgeving van Napels, de baai en de Vesuvius leverde adembenemende plaatjes op. Het leverde zoals voorspeld door Eurosport-babe – Jip van Bos – een chaotische finale op rond Napels. De laatste 40 kilometer ging op en af met vier korte klimmetjes. Alaphilippe opende de bochtige punchersfinale. Samen met zijn jonge landgenoot Costiou blijven ze tot diep in de finale weg. Maar het Franse duo werd door met name Lidl-Trek toch bijgehaald 8 kilometer voor de meet. Aanvaller pur sang Alaphilippe wilde maar niet opgeven, maar toch ging Navaez – hij weer – er als eerste erop en erover. Het werd rete spannend of het jagende hem voor de meet nog in zou halen. Maar 15 meter (!) voor de finish werd hij door Kooij alsnog geklopt, die zijn eerste zege boekte in een grote ronde. Waar andere sprinters afvielen overleefde de pas 22-jarige renner van Visma-Lease a Bike in de harde finale.

Maandag mogen op de rustdag de beentjes omhoog in Napels. Even de druk van de benen. Pizzaatje pakken met een  Prosecco en het vizier naar de tweede week. Dinsdag direct een zware bergrit met naar de Bocca della Selva. Verder van de week een kans voor de sprinters, een heuvelachtige etappe naar Fano aan de Adriatische kust, een individuele vlakke tijdrit en de Koninginnenrit met o.a. de killing Mortirolo op zondag. 

Ab+

Giro di Pogi

Wat hebben we genoten van het wielervoorjaar. De lange magistrale solo's van MVDP en Pogacar, maar ook het gemis aan duels tussen favorieten en de vele nare valpartijen. 

Ook in de eerste grote ronde, de Giro d'Italia, geen topduel tussen de favorieten. Want geen Remco Evenepoel, Roglic of Vingegaard. In Turijn staat alleen Pogacar aan de start die zijn bingokaart eerder vol wil hebben dan Mathieu van der Poel. De mooiste ronde van het jaar heeft de Sloveen voor veel geld weten te lokken om drie weken door het prachtige en wieler gepassioneerde Italië te shinen.

De Giro kent dit jaar een loodzware eerste week met de beklimming van de Oropa - remember Tom Dumoulin in 2017 - in de tweede etappe. Verder twee lange tijdritten, aantal puncher etappes, zestal aankomsten bergop, een heuse gravelrit en relatief veel kans voor sprinters. Een Giro geknipt voor Pogacar. Op voorhand 3 weken lang, Pogi tegen de rest.


Maar in de eerste puncher etappe verrast Narvuéz van Ineos Pogi op de laatste korte klim die notabene speciaal voor de Sloveen in het programma was opgenomen. De eerste Maglia Rosa is voor de man uit Equador. Maar in de tweede etappe stelt Pogi orde op zaken door iedereen op de klim naar Oropa uit het wiel te rijden. Het sprintersbal in de derde etappe naar het Middeleeuwse Fossano wordt gewonnen door Tim Merlier voor ‘reus’ Milan en Girmay. In de aantrekkelijke, maar chaotische finale ging liefhebber Pogacar, die altijd met zijn hart koerst, met Thomas op een klein klimmetje ervandoor, maar werden voor de streep net bijgehaald. Ook de vijfde etappe die deels over de heilige grond van Milaansanremo ging werd een sprintersetappe. Op het klimmetje Capo Mele, een paar kilometer voor de finish in Andora, probeerde Ganna met een verschroeiende demarrage nog te verrassen, maar werd voor de streep ingehaald. Ingehaald door zijn Italiaanse ploeggenoten op de baan (!) Consonni en Milan. Milan werd geweldig afgezet door Consonni en, was onder toeziend oog van zijn ouders, de snelste - 1940 Watt! - van het aanstormende peloton.

Woensdag ging het peloton richting Lucca, de geboorteplaats van Cipollini. Dit kon niet anders uitmonden dan in een sprint, toch? Pogacar startte in La Maglia Rosa, in vergelijking tot vorige dagen,  zowaar met een roze broek, zoals het hoort. De Giro organisatie had gek genoeg de eerste dagen geen roze broek voorradig ?! Nadat de vroege vlucht (te) snel was ingerekend waagde vlucht 2 zijn kans. De sprintersploegen in het peloton hadden zich misrekend zodat deze late vlucht - Thank God - verrassend stand hield. Heerlijk. De Fransman Thomas won de sprint van de vier ijzersterke late vluchters. 

Donderdag wacht de renners een heuse ‘gravelrit’ van 178 kilometer en met 2000 hoogtemeters. Gooit Pogi er weer een solo uit á la Strade Bianche?

Ab+