Down Under

En weer werd er op de deur van zijn hotelkamer in Sydney gebonkt. Mathieu van der Poel - in het Australische Wollongong voor het WK Wielrennen - vond het welletjes. Dit was nu al de derde keer. Zijn vriendin Roxanne - wat doet ie op de kamer? - draaide zich nog een keer om. 'Shut the fuck up', vloekte MVDP toen hij zijn kamer in het Novotel uitstierde, de gang op waar twee meisjes  verschrikt bleven staan. Na wat duw- en trekwerk haalde één van de nichtjes van Michael Matthews haar arm lichtjes open aan de muur. De geschrokken meisjes renden weg, verder de gang op. Mathieu kroop weer tegen zijn vriendin aan, terug in bed. Morgen stond immers de WK Wegrace op het programma. Een half uur later werd hij wederom gestoord. Dit keer geen meisjes maar de politie, die verhaal kwam halen. MVDP moest meekomen en zat vier uur, tot zijn eigen verbazing, in de cel. Weg WK.

Bizar verhaal, maar na het plank-incident op de Olympische Spelen zo langzamerhand een terugkerend patroon bij de eigenzinnige Mathieu van der Poel. Maar ook de KNWU schitterende door afwezigheid, gebrek aan communicatie en saamhorigheid. Ik haal mijn maatje Tiem ook op, doen een bakkie en bespreek de taktiek - Tiem is mijn lead-out - bij de Cycle NL Graveltocht in Soesterberg. Onder Louis van Gaal had dit nooit gebeurd. Zonder favoriet MVDP won die andere favoriet, Evenepoel, op fenomenale wijze de regenboogtrui. Met een solo van 25 kilometer reed hij iedereen op een hoop.

Gelukkig maakte Annemiek van Vleuten wel een professionele indruk Down Under. De fysiek en mentale ijzersterke 39-jarige (!) wielrenster presteerde het onmogelijke. Zij werd met een klein breukje in haar arm - opgelopen na een val in de tijdrit - op onnavolgbare wijze wereldkampioen. Ze reed in dienst van Marianne Vos, maar in de diepe finale sprong ze weg op het juiste moment en won glorieus de wereldtitel. Onderweg werd ze er twee keer afgereden, maar bleef vechten en de pijn verbijten zoals alleen zij dat kan. Ze kon niet staan op de pedalen, maar toen haar groepje aansloot bij de kop van de wedstrijd koos zij het juiste moment om te demarreren. Het viel even stil en op de grote molen vanuit het zadel ging ze er 400 meter voor de finish vandoor. Kopecky won daarachter de sprint om het zilver. De beste wielrenster aller tijden mag van haar regenboogtrui genieten in haar laatste jaar als profwielrenster. De kers op de taart van een ongelooflijke carrière.

Ab+


Prinsjes

Queen Elizabeth is dood. De uiterst  plichtsgetrouwe koningin van het Britse volk is na een kort ziekbed op 96-jarige leeftijd overleden. Prins Charles is op 73-jarige leeftijd eindelijk aan de beurt. Zijn gesloten 'mummy' noemde hem little Prince. Little Prince wordt King Charles III. Het lijkt of heel Groot-Brittannië haar grootmoeder heeft verloren. Meerdere generaties zijn opgegroeid met haar als lichtend voorbeeld. Ze zijn massaal uitgelopen om van hun Queen afscheid te nemen om verschillende persoonlijke redenen in Westminster Hall, Londen. Echter de Schotten waren het eerste aan de beurt geweest in een zes uur durende rit van kasteel Balmoral, waar ze overleed, naar Edinburgh. Maandag zal de Queen met veel gevoel voor drama worden begraven in St. George's Chapel op Windsor Castle. De erfenis van Elizabeth is groot. King Charles - veel meer outspoken dan zijn moeder - staat voor veel uitdagingen in de UK. Een 'shoulder to cry on' voor de groeiende groep armen en aanzwellende kritiek om eindelijk excuses aan te bieden over het gewelddadige koloniale verleden van het Britse rijk.

Over prinsjes gesproken..Donderdag jongstleden ging ik een bakkie doen bij koffiehuis - of hoe heet dat tegenwoordig? - Anne&Max in Leiden. Coffeecafé - zo heet het na enig zoekwerk - Anne&Max wissel ik af met Bakkerscafé (!) van Maanen aan de nieuwe Rijn. De keuze van waar een cappuccino te drinken hangt af van de hoeveelheid kinderen en het aantal decibel wat zij produceren. Donderdag kwam er in Anne&Max een jonge vrouw met lange zwarte krullen binnen met haar ‘prinsje’. Ik had net mijn laptop uitgeklapt om mijn column voor het magazine Vitaal50Plus af te maken. 

Het kind met dezelfde schattige zwarte krulletjes als zijn moeder was inmiddels uit de kinderwagen gekropen en had met veel geweld zijn zinnen gezet op de glimmende koffiemachine. De vrouw vroeg het inmiddels jengelende kind waar hij wilde zitten. 'Bij het raam?', terwijl ze de kinderwagen en haar gezicht naar het raam draaide. 'Of liever hier?', wijzend naar een zitje wat verder van het raam. De derde optie die het kind voorgeschoteld kreeg - leek mij de beste. Ver weg van mijn werkplek aan een ronde tafel midden in de zaak. Zo kon het kind de hele zaak terroriseren. Noa - zo werd het kleine monster door de moeder genoemd - was ondertussen overgegaan van jengelen naar zeurderig huilen en had een hap uit een stuk worteltaart van een nietsvermoedende klant genomen. Niet zo gek na zoveel keuzestress. De moeder bleef maar lachen op zoek naar een plek die haar prinsje kon bekoren.  Ik hoop dat ik mijn kinderen beter heb opgevoed. 

De hele zaak was ondertussen klaarwakker. Noa vond klaarblijkelijk de drie opties maar niks en ging hoogstpersoonlijk krijsend de hele zaak door op zoek naar het beste plekje. Zijn moeder greep niet in. Mijn handen jeukten. Maar voordat ik mezelf niet kon beheersen  klapte ik mijn laptop in. Ik had gelukkig nog niet besteld. Noa had zelf optie vier - gvd vlak voor me - bedacht. 

De moeder had haar eigen prinsje gecreëerd door alles door Noa te laten bepalen en alles wat hij deed leuk en lief te vinden. Dit om te voorkomen dat het kind tegenslagen en teleurstellingen krijgt te verwerken. Stel je eens voor zeg…De ouders weten niet dat ze zo kleine monstertjes creëren die gewend zijn altijd hun zin te krijgen, nu en in de toekomst. 

Ik verontschuldigde mezelf bij de bediening en liep met piepende oren naar van Maanen. Ook geen ideale optie want van Maanen heeft een speelhoek voor de kleintjes, dus grote kans dat er schreeuwende kinderen aanwezig zijn die de de zaak terroriseren. Zo ook die donderdag en ik besloot mijn 'Prinsjes' column een andere dag af te maken.

Prinsje Charles zal als vier-jarige peuter ook wel eens schreeuwend door de gangen van Buckingham Palace hebben gedwaald. Maar hij werd dan binnen no time door zijn Queen mother hardhandig maar fair gecorrigeerd: 'SHUT THE FUCK UP!'.

Ab+

Remco.ev

België is een ronderenner rijker en kleurt volledig rood. Evenepoel maakt de hoge verwachtingen waar en wint de Vuelta. Daarmee heeft Evenepoel wielerhistorie geschreven. België heeft gek genoeg 44 jaar moeten wachten totdat er weer een Belg - Johan de Muynck  won in 1978 de Giro - een grote ronde wint. 

Na goede sprinters en alleskunner van Aert hebben de zuiderburen nu ook een echte ronderenner in huis. Echter Remco is geen typische Belg. De jonge Belg is niet perse een bescheiden Vlaming zoals van Aert. Door zijn relatief grote mond is hij Hollandser dan een doorsnee Vlaming. 

Roglic bleek nog een harde kluif te worden in de derde week maar de Sloveen schakelde zichzelf uit door een valpartij.  Voor Roglic  sloeg in etappe 16 wederom het noodlot toe. Na de onfortuinlijke val en opgave in de Tour viel hij hard in de rechte lijn naar de finish in Tomares. In een interview later toonde de ex-schansspringer zich een slechte verliezer. De Sloveen gaf medevluchter Wright de schuld van zijn val.

Ook in de voorlaatste etappe over vijf cols naar de Puerto de Navacerrada konden de concurrenten Mas, Ayuso en Lopez geen vuist maken. Op die berg overigens verloor Tom Dumoulin in 2015 de Vuelta. De ploeg van Evenepoel, Quick-Step, kreeg in de begin van de beslissende etappe dankbaar hulp van Bora die de top-tien klassering van Hindley verdedigde t.o.v. Meintjes die in de kopgroep zat. Al vroeg werd er een grote kopgroep met Gesink, Valverde, Nibali, Higuata en Carapaz gevormd. Gesink, de Condor, werd overigens in etappe 18 op de laatste beklimming naar Piornal in extremis nog voorbij gereden door Mas en Evenepoel die de etappe won.

Evenepoel kraakte niet  - ondanks verwoede pogingen van Mas en Ayuso op de slotklim, de Cotos, 10,3 kilometer a 5,7%. Het werd geen vlammende finale. Mas en de breedgeschouderde Ayuso waren niet bij machte het Evenepoel echt moeilijk te maken. De dagzege was uiteindelijk voor Carapaz die knap uit handen bleef van de favorieten. Even later kwam Evenepoel emotioneel in zijn rode trui over de finish. 

Mas en de pas 19-jarige Spaanse talent Ayuso vergezelden Evenepoel in Madrid op het Spaanse podium. Arensman werd knap 6e. Bergkoning werd Carapaz na wegvallen - letterlijk - van Jay Vine. Het groen was voor drievoudig etappewinnaar Mads Pedersen. Helaas kende Nibali en Valverde een kleurloos afscheid. 

Evenepoel wordt definitief toegevoegd aan het rijtje van de nieuwe generatie die een grote ronde kan winnen. Ik kijk nu al uit naar de Tour de France 2023 waar Evenepoel het hopelijk op gaat nemen tegen Vingegaard en Pogacar en natuurlijk Arensman, onze hoop in bange (klassements)dagen.

Annemiek van Vleuten won na de Tour en de Giro zoals verwacht, met grote overmacht, ook de mini-Vuelta. Tegelijkertijd down playde zij de trilogie want de Vuelta vond de bijna 40-jarige geen echte grote ronde. Ze had geen tijd voor een Spaanse fiesta en vertrok binnen no-time richting het WK in Australië.

Ab+


Flying Arensman

In de tweede week breidde Evenepoel in de tijdrit - zoals verwacht - zijn voorsprong uit naar bijna 2,5 minuut. Met ruim 75 kilometer knalde de Belg door de aflopende straten van Alicante en won met afstand de ITT in de Vuelta. Zijn gemiddelde over de vlakke tijdrit was met 55,7 kilometer per uur de snelste sinds 2008. Hiermee declasseerde de Belg de rest van de favorieten. Roglic was de enige die met een achterstand van 48 seconden in de buurt van de ontketende Evenepoel kon blijven. 

De Belgische kranten droomde na de magistrale tijdrit van de Vuelta-zege.

Een Belg die een grote ronde gaat winnen. Dat is sinds Johan de Muynck in 1978 niet meer gelukt. José de Caluwe - commentator Sporza sinds Eddy Merckx - kan het nog niet geloven. Het wielergekke België lijkt weer een klassementsrenner in huis te hebben.

Echter in de tweede bergetappe - in de eerste zette Carapaz zichzelf in de verf - vertoonde Evenepoel scheurtjes.  Op de steile flanken van de Sierra de la Pandera -  laatste vijf kilometer tegen 15% - moest de Belg in de rode trui passen bij een demarrage van Roglic. Evenepoel verloor 50 seconden. 


Terwijl ik zondag op het MTB parcours Giesen-Gasselte me uitsloofde had Thymen Arensman plannen om in het hooggebergte Sierra Nevada uit te pakken. Ik was zelf even de drukte ontsnapt van ons jaarlijkse weekendje met de Leidse club. Arensman had tot zondag vrij anoniem rond gereden in de Vuelta. Echter zondag liet het grootste rondetalent van Nederland zien waartoe hij in staat is. In de koninginnenrit naar de Alto Hoya de la Mora (2510 meter hoogte) in de Sierra Nevada, kwam hij solo aan na weg gesprongen te zijn uit de kopgroep met onder andere goede klimmers Vine en Meintjes. Daarachter hield Evenepoel knap stand tegen aanvallen van Mas en Roglic. Roglic pakte 'slechts' 15 seconden op de jonge Belg en staat op nu op 1.34 minuut van de rode trui. België mag blijven dromen. 

Ab+

Goede benen

Na het wielerfeestje in Nederland werd de eerste week van de Vuelta vooral de week van Jay Vine en - oké - een Belg. 

Jay Vine is die Aussie die door Alpecin-Deceuninck opgepikt werd in de Zwift-academie. De winnaar van de Zwift competitie in 2020 verdiende een profcontract bij de ploeg van Mathieu van der Poel. Jay Vine werd vorig seizoen de winnaar en maakt een jaar later furore in de Vuelta.

Zijn wattages bleken voor het echie nog indrukwekkender dan op de rollerbank gekoppeld aan Zwift. Hij won twee bergetappes in het noorden van Spanje met groots machtsvertoon. In beide etappes was de Australiër de sterkste uit de kopgroep die niet alleen uit koekenbakkers bestond. In de 8e etappe rekende hij af met onder andere Lutsenko, Soler, Landa en Pinot. De Australiër mocht na de etappes ook de bergtrui aantrekken.

Maar ook Evenepoel maakte indruk. Zijn meerdere Spartaanse hoogtestages (4),  stuurman lessen en kortere cranks werpen hun vruchten af. In de zeiknatte 6e etappe met de zware slotklim Pico Juno reed hij alle klassementsrenners - behalve Enric Mas - op een hoop en pakte anderhalve minuut. De favorieten voor de eindzege konden het moordende tempo waarmee Evenepoel de slotklim op knalde niet volgen. Zijn bewijsdrang is nog groter dan zijn talent. In de daaropvolgende zware etappes hield 'the Wolfpack' in dienst van Evenepoel stand. Zelfs wereldkampioen Alaphilippe reed in dienst van de talentvolle Belg. Ook op de steile Les Praeres - 3,9 kilometer, gem 12,9, max 24%! - in etappe 9 gaf Evenepoel fietsles aan de rest van de favorieten. Daar pakte hij weer bijna één minuut op de concurrentie. Die zelfde zondag in de duinen tussen Scheveningen en Noordwijk voelde ik wat Evenepoel voelde, goede benen. Met de individuele tijdrit aanstaande dinsdag voor de boeg kan de jonge Belg de basis leggen voor zijn eerste zege in een grote ronde. De droom van het wielergekke België - een goede klassementsrenner - lijkt eindelijk uit te komen.

Maar kan hij zijn aanvalsdrift beteugelen in dienst van een zege in een grote ronde? Blijft een slechte dag hem bespaard? Heeft hij de leiderscapaciteiten om 'the Wolfpack' te leiden? 

Wat betreft de Nederlanders... Kelderman kan helaas geen potten breken terwijl Arensman na de TT op dinsdag knap de top 10 binnen gaat komen. 

Ab+

La Vuelta Holanda

De Spaanse hoogmis 2022 werd vrijdag geopend met een ploegentijdrit in Utrecht. Zelden wordt deze prachtige loodzware discipline verreden. Het 'draften' - in het wiel zitten - is key in een ploegentijdrit waar alles draait om aerodynamica. Het zoeken naar de juiste snelheid waar iedereen - hardrijders en klimmers - aan boord blijft is uiterst lastig hoewel je onderweg wel wat renners mag verliezen, de tijd van de vierde remmer telt immers. Fietsmerken pakken uit met de nieuwste snufjes op het gebied van aerodynamica. Ineos startte met gloednieuwe shining fietsjes - Bolide - van Pinarello. In de luwte verbeterde  hun performance engineer (!) Dan Bigham het werelduurrecord en won Pidcock het EK mountainbiken.

Voor een godsvermogen had Utrecht na de Tour en de Giro ook de Vuelta binnen geharkt. Den Bosch en Breda dragen als start steden hun steentje bij.

De Vuelta, die Joop Zoetemelk in 1979 in volledige anonimiteit won, kent dit jaar voor elk wat wils. De renners krijgen twee tijdritten, twee Nederlands vlakke etappes, vier Spaans vlakke etappes, vier heuvelachtige etappes en zeven bergetappes voorgeschoteld. De finish is na 3200 km zoals vanouds in Madrid. De Pyreneeën worden net als vorig jaar doodleuk overgeslagen. Spanje ligt immers bezaaid met bergen. Na de drie etappes in Nederland vervolgt het peloton naar het wielergekke Spaans Baskenland waar steile beklimmingen in Asturias op het programma staan. De Puco Jano - 12,6 tegen 6,6% - staat als nieuwkomer op de lijst in het noorden van Spanje. Ook het geitenpad naar Praeres de Nava is voor de klimmers een uitdaging.  

Het zwaartepunt ligt in de derde week in het zuiden van Spanje waar de renners enkele monsterlijke cols in de Sierra Nevada en Penas Blancas moeten bedwingen. De Sierra de la Pandera in Andalusië kan met zijn 22,5 kilometer (!) zomaar beslissend zijn in de strijd om de rode trui.


De ploegentijdrit van 23,3 kilometer door Utrecht werd een prooi voor het treintje van Jumbo-Visma. Ze namen hiermee revanche op de ploegentijdrit in de Vuelta van 2019 waar een leeggelopen kinderbadje (?!) spelbreker was. Good old Robert Gesink kwam als eerste over de streep in Utrecht en mocht daarmee -  zielsgelukkig - het rood aantrekken. Mooi gebaar van de ploeg naar Gesink die al jaren zijn ballen eraf rijdt voor Jumbo-Visma. Met de beste tijd deed Roglic, die jaagt op zijn vierde  achtereenvolgende zege, goede zaken. De concurrentie Ineos (Carapa) en Quick-Step (Evenepoel ) werden op ruim 10 seconden gezet. Yates verloor zelfs meer dan een halve minuut.

DSM met onze (klassements) hoop in bange dagen, Thymen Arensman, verloor al bijna één minuut. Hij sleurde wel op kop bij DSM toen de Nederlandse ploeg mij op de Rijksstraatweg in Utrecht tegen de 65 km/u passeerde. In het feestelijke Breda op zondag heb ik Arensman niet gespot. Of heb ik hem gemist? Ik en vriend Luit kregen namelijk een spontane stadstour down memorylane inclusief tapas van maten Ro en Mr. Breda Paul. Zij studeerden eind jaren '80 in Breda Toerisme. Maar Thymen gaan we deze Vuelta zeker nog een paar keer voorin zien. Waarom Mike Teunissen in zijn rode trui niet mee sprintte in Breda is natuurlijk ronduit belachelijk. Stalorders om Roglic te beschermen pfff...

Van 7 tot 11 September wordt overigens de vrouwen Vuelta verreden. Raad eens wie favoriet is?

Ab+



Het Puntje

De eerste etappe was naar Het Puntje in Wassenaar.  Het duel werd beslist in een millimetersprint. Ab+ wist met een machtige jump zijn voorwiel net voor Ing over de meet te trekken. Het naaktstrand hier is nooit ver weg. Een opa - omgeven op het terras door vrienden en kleinkinderen - stond op van zijn stoel, trok zijn zwembroek uit, schudde het zand van zijn zaakie, haalde een handdoek door zijn bilnaad en trok een droge onderbroek aan. Blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld want niemand van het gezelschap keek op of om.

Het Puntje - heet het eigenlijk zo? - is een no-nonsense strandtent aan het strand richting Scheveningen. Prachtig, maar je moet wel geduld hebben. De self-service - al voor corona - blijft voor mij een showstopper. Ing zweert daarentegen bij het mooie puntje. Heb je net een stukje gefietst, wil je een bakkie, moet je eerst minimaal een kwartier in de rij staan voordat je een mooi plekje op het terras met je voetjes in het zand kan uitzoeken. En heb je eindelijk een bakkie met wat lekkers gescoord word je door een kudde honden lastig gevallen die het gemunt hebben op je worteltaart. Je wordt wel gedwongen te onthaasten. In de vakantie kan dat nooit kwaad.

De tweede etappe - het Puntje naar Kijkduin - was een etappe voor de vluchters. Ing was al vroeg in de etappe ervandoor gegaan om in Kijkduin een frisse duik te nemen. Ab+ had het nakijken en zocht een goede lunchplek in het opgeleukte Kijkduin. Te leuk wat ons betreft en even verderop vonden we richting Monster Beachclub Birds. Het broodje kippendijen en Italiaanse tosti (?!) zorgde voor de broodnodige energie om de laatste etappe naar 's-Gravenzande - of all places - nog alles te geven. Daar hadden we onze eerste date met 'Vrienden op de fiets', een luxe chalet op een 'woonwagenkamp' inclusief volle ijskast voor een habbekrats. Ik kwam als eerste over de finish in 's-Gravenzande. Ing was een goede tweede. Hier in het Westland is het boerenprotest tegen het stikstofbeleid springlevend. Aan iedere lantaarnpaal of megakas een omgekeerde Nederlandse vlag om de bevolking te intimideren. Ik voelde voor het eerst de kloof tussen de stad en het platteland. Ik was dan ook op mijn hoede bij iedere trekker die langs scheurde. Voor je het weet heb je stront aan de knikker. Dat belooft overigens niet veel goeds wanneer stad en platteland elkaar ontmoeten op het strand zodra metrolijn Rotterdam - Hoek van Holland later dit jaar wordt geopend.

Na bliksem bezoeken aan het Keringshuis - mega waterkering - en het strand in Hoek van Holland vertrokken we weer op de fiets naar het vrije Westen.

Ab+