Grensverleggend wielerfeestje

Wat is de 'Heilige Week’ van het wielrennen zonder de VengVenga-mannen? Niks, dus wij gaven ook dit jaar weer acte de présence. Deze keer in Aalter, een metropool in het Vlaamse land tussen Gent en Brugge. Ons onderkomen was een verbouwde boerderij met een levend schilderij, een schaapskudde met lammetjes. We kwamen voor de hoogmis van het voorjaar, de Ronde van Vlaanderen. 

Op vrijdagochtend hadden we de Tesla en Audi eTron ‘volgeladen’ en twee fietsjes van Tiem en Ab achterin gepropt.  Die Witte wilde ook dolgraag fietsen, maar was na een hoogtestage op de Veluwe overtraind geraakt dus moest de kasseien en de pittige klimmetjes tot zijn grote verdriet skippen. Timo en ik waren gelukkig wel topfit. Dien zit helaas al jarenlang in een ‘chasse patate' maar wel met het geloof ooit te kunnen aansluiten bij de kopgroep. Vriend Bun heeft geen aspiraties, zit al jaren comfortabel in de bezemwagen 'Venga Venga' te gillen naar iedereen die het maar wil horen.

Al maanden keek Vlaanderen en wij uit naar het duel tussen Mathieu van der Poel en van Aert. Zou Wout, met een andere voorbereiding, het gat naar Mathieu kunnen dichten en zijn eerste monument winnen ? Maar tijdens Dwars door Vlaanderen sloeg het noodlot toe. Wout en een tros andere favorieten vielen hard in een afdaling naar de Kanarieberg in Dwars door Vlaanderen. Van Aert moest de RVV missen. Fysiek en mentaal een vreselijke klap voor de Belg. Vlaanderen huilde.

Vrijdagmiddag, na wat hoogoplopende laad issues onderweg, demarreerde we direct naar de iconische Oude Kwaremont. Maar heilige grond of niet, na een grondige inspectie en carnavaleske beelden uit het verleden, besloten we voor het proletenfeestje op de Kwaremont te passen. Op zaterdag - of was het pas zondagochtend laat? - namen we met militaire precisie het besluit de Ronde zondag op de kruisberg bij Ronse te gaan kijken. Naast dit ongoing topoverleg ‘vermaakten’ we ons met onzinnige discussies over koers situaties en persoonlijke stupiditeiten - hoe kook JIJ een eitje? Ook werden er spelletjes (?!) gespeeld. Onder grote druk van spelletjes addicts Tiem en Bun werd ‘Zet in en win’ en ‘30 seconds’ gespeeld. Zelfs narcist Witte liet zich overhalen. Wel pas nadat hij de spelregels eigenhandig had veranderd. Tijdens ‘30 seconds’ onderscheidde Witte zich voornamelijk  door grensoverschrijdend gedrag jegens - in zijn ogen domme - teamgenoten Ab+ en Dien. Matthijs van Nieuwkerk verbleekt bij zoveel verbaal geweld van ‘Le Blanc'. Witte bleek gedurende het wielerweekend overigens niet de enige. Alle vijf eigenzinnige wielernerds namen elkaar regelmatig ongenadig hard de maat, maar houden stiekem van elkaar. 

MVDP maakte de favorietenrol op paaszondag meer dan waar. Na het traditionele eieren zoeken in een druilerig Vlaanderen vloog hij over de vele steile kasseien klimmetjes. Ook waar wij ons, met gevaar voor eigen leven, hadden verschanst; op de oude Kruisberg bij Ronse. Een A-lokatie waar we de RVV twee keer konden aanbidden met een giga scherm en op loopafstand Belgische Koek-en-zopie. Na een indrukwekkende solo vanaf een spekgladde Koppenberg kwam MVDP solo uitgepierd over de finish in de snelste RVV ooit. De rest kwam op ruim anderhalve minuut op hun tandvlees over de finish. Mathieu was als een kind zo blij, net als wij. Superlatieven schieten tekort, maar we zijn gezegend om Mathieu te zien racen. Waar zien we MVDP volgend jaar? 

Ab+ 

Gravelkoning

Pogacar had het in een interview vooraf aan de Strade Bianche aangekondigd. Op de gravel sectie ‘Monte Sante Marie' ga ik aanvallen. 

De beste allround renner van de wereld die zijn eerste koers reed van het seizoen hield woord. Op de 11,5 km lange gravel strook van Cancellara met nog ruim 80 kilometer (!)  te gaan ging de Sloveen ervandoor. Iedereen wist het, maar niemand kon Poga volgen.

Hij reed iedereen op een hoop in een regenachtig Toscane en finishte solo als winnaar op het iconische Piazza del Campo in Siena met ruim drie minuten voorsprong. Niemand kon de ontketende Sloveen bijhouden. Ook de Visma | Lease - a - Bike brigade gaven, zonder Wout van Aert, niet thuis. Pidcock - en de rest van het veld -  voelde zich een junior tegenover de superieure Pogacar. Spannend werd het zesde monument geen moment. 

Pogacar genoot onderweg van het magische Toscaanse landschap, at een Italiaans ijsje op een dorpspleintje met zijn vriendin en reed fluitend naar de finish in Siena.

Wij van wielerclub VengaVenga hadden daardoor alle tijd om de impasse in de Nederlandse politiek te bespreken onder het genot van een Italiaans schuimig olijvensoepje met een flinke scheut Sherry en wat antipasti.

Bij de vrouwen won de gedoodverfde winnaar Lotte Kopecky. Waarom Longo Borghini van Lidl-Trek zo vaak op kop reed voor Kopecky mag Joost weten. 

Het wordt hoog tijd dat Mathieu van der Poel weer op de fiets kruipt. Volgens zijn trainingsmaatje Evenepoel is hij bergop beter geworden...

Ab+

Matje

In een onbewaakt moment was ik vorige week van mijn stadsfiets gevallen en had mijn knie geblesseerd. Bad timing, want ik zat op mijn Specialized MTB net lekker in een flow. Daarnaast stond mijn second hand strandfiets te trappelen van ongeduld.

Om mijn frustratie een plek te geven ging ik, net als vorig jaar, naar Antwerpen voor de wereldbeker Cyclocross aldaar. Op de beats van Studio Brussel vloog ik in mijn Volvo naar Antwerpen. Bij de Carrefour in Ekeren - vlak buiten Antwerpen - scoorde ik twee Eclairs. Op mijn stadsfiets die ik uit de Volvo had gevist, snelde ik - op pijn begeleiding - naar de eerste hotspot in Antwerpen. 

Het Centraal Station staat bekend als één van de mooiste stations van de wereld.  Ik vergaapte me aan de pracht en praal van de immense stationshal uit 1836 en genoot in het indrukwekkende gouden stationscafé van een cappuccino en een Eclair. 

Op mijn weg naar de hippe kloosterstraat fietste ik nog even langs de Cogels-Osylei.  Deze straat is bekend door zijn  eclectische mix van bouwstijlen. Het ene pand is nog mooier dan het andere. De wijk Zurenborg staat bomvol met prachtige Art Nouveau - of Jugendstil zoals je wilt - huizen.

Na de lunch - uitsmijter met Leffe Blond 0.0 in café Het Heilige Huiske - spoedde ik via de monumentale Sint-Annatunnel (1931)  onder de Schelde - 32 meter diep - naar de linkeroever van Antwerpen. Ik ben altijd weer opgelucht als ik de overkant haal.  Daar stond de eerste clash van het seizoen tussen de drie grote drie - MVDP, van Aert en Pidcock - op het programma. De strijd duurde welgeteld 19 minuten. Toen al nam MVDP, na een slechte start, de kop en gaf een masterclass veldrijden. Van Aert heeft andere doelen dit seizoen..of is hij het gewoon zat om iedere keer van Mathieu te verliezen?

Om eerlijk te zijn was ik ook in Antwerpen om het vieze nektapijtje van Mathieu af te knippen. De meest gesoigneerde wielrenner van het peloton zag er uit als een Haagse Harry. Volgens zijn eigen zeggen gewoon niet naar de kapper geweest in Spanje. Zo’n matje in je nek is natuurlijk allesbehalve gesoigneerd. Ik had voor de start geen kans, maar na de  podiumceremonie zag ik mijn kans schoon. Maar net toen ik de schaar in zijn matje wilde zetten, werd ik overmeesterd door omstanders. Even later werd ik zelfs opgepakt door de politie. Mathieu had wel begrip voor de ludieke actie die geen kwaad in de zin had en bestelde een Leffe blond 0.0 om mij te bedaren. Hij beloofde mij in Antwerpen een goede coiffeur op te zoeken. Met of zonder natuurlijke spoiler belooft zijn huidige topvorm veel goeds voor de rest van het veldrit- en wegseizoen. 

Ab+

Tour Prelude

Daags na de Giro d'Italia werk ook ik toe naar de Tour de France. Col 'Le Markstein' staat immers op het programma op 22/7.  Vandaag loopt het rondje van 60 kilometer van Leiden naar Zoetermeer, via Voorschoten naar Wassenaar en uiteindelijk naar Katwijk. De rondjes worden groter en mijn wattages gaan omhoog. Tenminste als mijn rechterkant niet geparkeerd staat of een cappuccino en een aardbeienslofje geen roet in het eten gooit.

Het zonnetje schijnt volop vandaag. Ik voel de warmte op mijn huid. Gelukkig doet factor 50 zijn werk. Mijn witte melkflessen worden met ieder rondje gesoigneerder.  Mijn Specialized Allez Elite heeft er ook zin in. Het fietsje draait bijzonder soepeltjes rond met zijn 'nieuwe' Bontrager carbon wielsetje. Of zijn het mijn goede benen?

De retired profs  - o.a. Lauren ten Dam - namen het zaterdag in Emporia, Kansas op tegen de Amerikaanse oldskool gravelbijters in Unbound Gravel. Tussen de worteltaart en de sushi door - dochter Juul werd 21! - volgde ik de muddy, rocky en stoffige 200 miles (!) overlevingstocht waar de Amerikaanse gravelstrijder Keegan Swindon na 10u (!) als eerste over de finish kwam.

De andere wielerprofs zijn volop bezig met de aanstaande Tour de France. Er wordt gekoerst - Dauphiné - en volop gespeculeerd. Moet Evenepoel na zijn gedwongen opgave in de Giro d'Italia niet de Tour rijden? De druk om de Tour te winnen zal de komende jaren alleen maar toenemen. Daarom is dit jaar een ideaal moment om in te stappen. Maar narcist en ploegbaas Lefevre heeft blijkbaar toch andere plannen met zijn groeibriljant. En Jumbo-Visma? Zal Roglic na zijn zege in de Giro toch gaan starten in de Grande Boucle? Ik denk dat favoriet Jonas Vingegaard wel wat hulp kan gebruiken tegen Pogacar die herstelt van een polsblessure. 

Onze wielerheld Mathieu van der Poel maakt na zijn prachtige Parijs-Roubaix zege ook zijn opwachting in de Tour. Ik kan niet wachten. 

Ab+

Via Joop, Via Roma

Ik zag dat de omgekeerde Nederlandse vlaggen waren vervangen door BoerBurgerBeweging-vlaggen. Achterin het groepje wielrenners had ik alle tijd om de omgeving in me op te nemen. Wel bleef ik op mijn hoede voor de boeren-dictatuur ondanks hun glorieuze winst van de provinciale staten verkiezingen.

Het was eindelijk lente! De thermometer bij het clubhuis van Swift tikte de 15 graden aan. Ondanks de lente-achtige temperaturen had ik wel mijn Specialized beenstukken aan. Mijn ongeschoren witte benen zijn namelijk verre van gesoigneerd. Mijn old school Specialized Allez Elite was weer tot leven gewekt door mijn nieuwe soigneur Michel. 

We begonnen de openingsklassieker Joop Zoetemelk met een lekker windje in de rug. Binnen no time hadden we zestig kilometer op de teller. Mijn rechterkant voelde een stuk beter aan dan gisteren toen het twijfelachtig was of ik überhaupt zou starten.  Meesterknecht Pieter - in batman outfit - nam de rest van de 100 kilometer voor zijn rekening door ons uit de wind te houden. Bij de wind van opzij was mijn positionering in de waaiers goed om niet teveel energie te verspillen. Desondanks was ik blij dat de 100 kilometer er op zat want ik had het gevoel dat Pieter het plakken zat was en ons de laatste 15 kilometer wilde lossen. Gelukkig werd hij tijdig uit de Wielertochten.nl - ploegrijderswagen tot de orde geroepen.

We waren ruimschoots op tijd om La Primavera te zien. Zou Mathieu van der Poel op tijd in vorm zijn? Alleen de laatste 30 kilometer van deze klassieker,  Milaan Sanremo, is overigens interessant. De eerste 170 kilometer zijn doorgaans slaapverwekkend. Maar met ruim 290 kilometer is het eerste monument van het wielerseizoen allesbehalve een makkie. Na mijn beautysleep begon de finale met de beklimming van de Cipressa - na 270 kilometer - pas echt. Deze werd gekleurd door de favorieten. Op de laatste beklimming de Poggio - 3,6 kilometer à 3,9% - knalden de favorieten naar boven. Pogacar opende het bal met een splijtende demarrage. Alleen Mathieu van der Poel, van Aert en Ganna (!) konden mee. Net voor de duizelingwekkende afdaling van de Poggio plaatste MVDP een explosieve versnelling die de rest niet kon beantwoorden. Het gerucht gaat dat de laaste kilometer bergop (?!) met 43 km/u ging! In de snelle technische afdaling liep hij verder uit op zijn concurrenten. Solo kwam het wielerfenomenen aan op de Via Roma in Sanremo. Op indrukwekkende wijze won hij, 62 jaar na zijn opa Poulidor, Milaan Sanremo. Als kers op de taart won Feyenoord van het arrogante Ajax. Parijs komt steeds dichterbij.

Ab+

Coup de Jumbo-Visma

Vanuit mijn mancave zie ik tot mijn verbazing de ongenaakbare Pogacar kraken in de koninginnenrit in de Alpen. Het spervuur van aanvallen van Jumbo-Visma wierp uiteindelijk zijn vruchten af. Het masterplan werd door Vingegaard vakkundig afgemaakt. 

De steile slotklim, col du Granon, was de scherprechter. 35 jaar na dato - Greg  Lemond onttroonde een chagrijnige Bernard Hinault - was de iconische berg weer in het parcours opgenomen. Het 'non' van Bernard Hinault  - De Das - werd eindelijk overruled door de Tourorganisatie. 

Op deze monsterlijke Col stond Poga geparkeerd bij de zoveelste demarrage van Vingegaard die de etappe won. Vier kilometer onder de top reed de Deen Poga verrassend de vernieling in. De Sloveen verloor bijna drie minuten en de gele trui. 

Jumbo-Visma legde vanaf de start het vuur aan de schenen van de UAE ploeg met topfavoriet Pogacar. De coup begon bij de demarrage bij de start van van Aert met Mathieu van der Poel (!). Daarna was het aan de beurt aan locomotief Laporte die mee sprong met een ander groepje - onder andere Quintana en Barquil - wat later samen smolt met van Aert en Mathieu van der Poel. MVDP zou overigens bij de eerste verkeersdrempel afstappen. Hoogtestages werken blijkbaar niet bij iedereen. 

Daarna was het de beurt aan de gedegradeerde kopman Roglic die zich als een baksteen naar beneden smeet in de afdaling van de Télégraph. Het bleek dat Laporte was vooruit gestuurd om Roglic in de afdaling op te vangen. Hierbij werd Poga onder druk gezet en geïsoleerd. 

Geïsoleerd of niet, Poga nam vreemd genoeg het initiatief op de volgende loodzware klim, de Galibier. In de afdaling bracht van Aert van Mars  - zich ook terug laten zakken - de groep Roglic met onder andere Gaudu weer terug bij Vingegaard en Poga. Daarna werd het 'peloton' onder druk van Jumbo-Visma weer uit elkaar getrokken. Voor de beklimming van Col de Granon - 2413 meter - blijven alleen Vingegaard, Poga, Thomas en Roglic over. Om en om demarreerden Vingegaard en Roglic. Waarom Poga op iedere scheet van Jumbo-Visma - zeker die van Roglic - moest reageren mag Joost weten. Daarmee heeft de (te) zelfverzekerde Sloveen zijn hand overspeeld. Overmoed? Daarnaast was de energiehuishouding duidelijk niet op orde bij de Sloveen. Maar wat een koers..! 

Parijs is nog ver… 

Ab+

Koude douche..na historisch moddergevecht.

In het zeiknatte Leiden - viering van 3 oktober viel daarmee letterlijk in het water - keek ik naar een zeiknatte Parijs-Roubaix. Na 20 jaar stofhappen hadden we eindelijk weer eens kletsnatte versie. 

Colbrelli rolde en schreeuwde van blijdschap op het middenterrein van de velodrome van Roubaix. Even daarvoor had hij in een sprint favoriet Mathieu van der Poel en rookie Vermeersch geklopt in een heroïsche Parijs-Roubaix. 

Het was koers vanaf de eerste kasseienstrook. Door het regenachtige weer werd het een historische versie met legio valpartijen, diepe plassen, glibberige kasseien (54 kilometer) en een gedroomd  koersverloop. Iedereen wilde voorin zitten in de ondergelopen loopgraven tussen Compiegne en Roubaix om niet opgehouden te worden door valpartijen. De renners waren door de modder onherkenbaar geworden. Zelfs de scheidende Michel Wuyts van Sporza was de weg kwijt, wie zit waar? In de finale lag de Italiaan Moscon comfortabel - als dat tenminste kan in een modderige Parijs-Roubaix - op kop. Maar net voordat je dacht dat de koers in de plooi lag was zijn zege na een afloper en een crash niet meer zo vanzelfsprekend. Hierdoor kon het achtervolgende trio - MVDP, Colbrelli en de onbekende Belg Vermeersch - weer dromen van een zege in de loodzware koers. Alle drie maakten zij hun debuut in één van de mooiste monumenten in de wielersport. Wielerheld MVDP deed in deze groep het leeuwendeel van het werk terwijl hij danste in de plassen. 

Colbrelli at het bordje van MVDP helemaal leeg. Helaas het lot van een favoriet. Die andere favoriet, Wout van Aert, kon een eerdere versnelling van Mathieu op één van veertig zeiknatte kasseienstroken niet volgen. 

De jonge Belg Vermeersch was de hele dag voorin de koers. In de sprint op het monumentale velodrome kwam hij, net als MVDP,  te kort tegen de geslepen Italiaan Colbrelli. Terwijl de Italiaan nog emotioneel de pers onderhield, stond Mathieu onder de beruchte stenen douche op de wielerbaan, een koude.. maar één om nooit meer te vergeten. 

Ab+

Kratje Stella

Terwijl mijn vrienden met hun reet in Faro zaten bleef ik 'noodgedwongen' in mijn wielerbubble. Helaas durf ik nog steeds niet in een ijzeren vogel te stappen. Het alternatief was overigens prima hoor. Met fietsmaat Berco ging ik naar Leuven om mijn wielerhelden live te zien. Het wielergekke Leuven was tijdens het WK Cycling het episch centrum van de wereld. Tenminste voor wielerfans zoals ik. Met fietsjes achterin de Volvo en op de alternatieve klanken van Studio Brussel blaasden we naar Vlaanderen, de bakermat van het wielrennen. Het gehucht Herent, onder de rook van Leuven, had de twijfelachtige eer om ons te verwelkomen. 

Het sprookjesachtige Leuven stond volledig op zijn kop. Zeker omdat de Belg Wout van Aert torenhoog favoriet was voor de wegrace op zondag. Met opvallend veel gemak vonden we bij de Kathedraal een mooie plek aan het Leuven-circuit wat de profs in de finale 4x moesten afwerken. Veel Belgen gebruikten hun (volle) kratje Stella als zitplaats langs het parcours. 

Het  aanzwellende geluid van het publiek bij het passeren van de helden en de bovenhangende helikopters was onbeschrijfelijk. Het wielergekste land België - lees Vlaanderen - van de wereld werd gillend gek. Een zee van geluid ging door de mensenmassa heen. Ik was als een kind zo blij. Na het passeren van de renners bij de Sint-Pieterskerk zochten we op de Oude Markt  - onder het genot van een Stella Artois - naar een plekje voor de tv. Op Sporza lulden Michel Wuyts en José de Cauwer geanimeerd moeiteloos 7 uur koers aan elkaar. Na 15 minuten repten we ons weer naar het circuit voor de volgende passage om onze wielerhelden vooruit te schreeuwen.

Topfavoriet van Aert had de benen niet zei hij, na een enerverende koers. Tactisch was het misschien ook niet de slimste race van de Belgen. Fransman Alaphilippe werd voor de tweede keer op rij de beste van de wereld. De Nederlander van Baarle pakte verrassend het zilver.  Mathieu van der Poel kwam tekort. Zijn aanloop naar het WK was onvoldoende - rugpijn - om potten te breken. De Leuvense Jasper Stuyven viel met een vierde plaats net buiten het podium. Ondanks dit teleurstellende resultaat konden de Belgen hun knaldrang - na opheffing corona maatregelen - niet onderdrukken. Wij waren de beroerdste niet om de Belgen te troosten alvorens weer op de fiets af te dalen naar Herent. Met dank aan mijn vrouw voor de lifesaving lampjes. 

De 'day after' het Belgische wielerfeestje beklommen we - na een stevig ontbijt - de steile Wijnpers en de St. Antoniusberg. Met twee vingers in de neus vlogen we de klimmetjes op. Afbeeldingen van Mathieu en Wout op de weg droegen ons naar boven. Meerdere passages waren ons helaas niet gegund door een afloper.  Volgende week - voordat ik in een zwart gat val - de laatste kans voor MVDP en Wout van Aert tijdens het laatste monument van het wielerseizoen, Parijs - Roubaix. 

Ab+